donderdag 18 januari 2018

Plog 809 - Met mijn ass to the grass

Plog 809: wat deed ik allemaal op donderdag 18 januari 2018?

Zo. Hartelijk donderdag. De aangekondigde storm des doods kan beginnen. Ik zit er klaar voor. Het zal mij benieuwen hoeveel tuinmeubilair er door de lucht voorbij gaat komen.

Vooralsnog lijken alle omliggende dakpannen keurig op hun plek te blijven liggen. Ik denk dat ik mijn tijd nuttiger kan besteden dan door de luie stormjager uit te hangen. Want heel misschien sloeg ik gisteravond nogal dommig mijn avondsprays over. En snak ik daarom naar de broodnodige luchtverwijding.

Met geopende longen is ook het hoofd meteen een stuk helderder. Dat was best wel nodig, want er zat nog een af te ronden column te duwen. Maar volgens mij heb ik alle losse eindjes netjes aan elkaar weten te knopen. De printer was zo enthousiast over zijn nieuwe inkt, dat hij er prompt twee afdrukken uitspuugde.

Terug naar boven. Voor het serieuze boenwerk.

Koolhydraattechnisch gaat er iets niet helemaal goed vandaag. Ik snák ernaar. Zou het die gekke storm zijn? Het enige dat helpt, is er aan toegeven. En bijbolussen. Het is immers ook weer niet zo dat ik spartaans moet leven van mezelf. Dat pompje verdwijnt heus wel weer een keer. Net als mijn krukken. Ik voorzie zelfs een causaal verband.

Heb jij ook zo'n hatelijke hekel aan je haren föhnen? Maar achteraf altijd spijt als je het niet doet, wegens onhandelbaar pluis.

Voor iemand met een perm om door een ringetje te halen, mag ik best wat blijer kijken, eigenlijk. Voor iemand van 38 en met een bovengemiddeld iq heb ik een vrij kinderachtige trui aan.

De voorraad Skaty's is aardig opgedroogd. Van de 48 pinguïns die ik bestelde, heb ik er nog maar één over. Vanmiddag kom ik er eindelijk aan toe om een exemplaar aan mijn overbuuv te geven. Eigenlijk zou ik dat acht weken geleden al gedaan hebben, maar toen lag ik in het ziekenhuis.

Ik moet nog een beetje wennen aan het tijdstip, om half vijf aantreden bij de fysio voelt niet vertrouwd. Maar voor de rest voelt het heel erg lekker! Vanaf vandaag mag ik mijn rechterkant met 50% belasten. In de praktijk betekent dat binnenshuis met één kruk lopen, buitenshuis nog met twee. Zonder krukken mag ik mijn gewicht over beide benen verdelen. Fijn!

"Zo, dus dan kun je nu ook weer gaan beginnen met squatten!" straalde mijn goeroe. Even keek ik hem paniekerig aan. HOE DAN?! Gelukkig hoef ik nog niet in de weer met stangen en gewichten in mijn nek. Voorlopig mag ik met mijn 'ass to the grass' terwijl ik me vasthoud. Hé, maar ik heb weer gesquat. 3 x 10. En volstrekt pijnloos. *boks*

Na het sporten revalideren bij de fysio wandelde ik naar het huis van mijn ouders. Het is maar een klein stukje en het was lekker om mijn toch wel gevoelige bovenbenen even los te lopen. Thuis fluks aan de kook en nu honger als een paard. Kom maar door met je pasta!

Rondscharrelen met nog maar één kruk betekent, dat ik voor het transport van glazen en borden niet meer afhankelijk ben van mijn rolstoel. Na een ererondje door de woonkamer rijden we hem samen opgetogen naar de stalling. Mijn Quickie is beslist een fijne kar, toch hoop ik er de komende jaren geen gebruik meer van te hoeven maken. 

Braaf Irène. Heel braaf.

Hej hej.

woensdag 17 januari 2018

Plog 808 - Zo'n dag die ongemerkt omvliegt

Plog 808: wat deed ik allemaal op woensdag 17 januari 2018?

Het is met recht een GOEDE MORGEN! Dat heeft te maken met mijn ontplofte mailbox. Er zitten allemaal meldingen in van nieuwe donaties aan mijn actiepagina op Skate4AIR. Het plannetje, dat mijn vriendin Annemarie (voluit ja!) en ik bekokstoofden, werkt! Zij heeft op haar Facebookpagina mijn actie voor Skate4AIR geplugd - en dan niet kaal de link gedeeld, maar met een wervend stukje tekst erbij - en de spin off is boven verwachting groot. Allemaal voor mij onbekende mensen hebben de moeite genomen om de portemonnee te trekken voor CF. Heel erg bijzonder! Het spreekt uiteraard voor zich dat het stokje van dit toffe initiatief overgenomen mag worden...

Zal ik dan nu nog een foodhack met je delen? Diepvriesfruit. En dan met name de blauwe bessen. Vers zijn die niet te betalen, ingevroren een heel stuk beter. Ik gooi altijd zo'n 100 gram op een bord, laat de besjes in de magnetron ontdooien, en mik ze vervolgens in de kwark, samen met ontbijtgranen. Niks meer aan doen.

Hoewel ik nog volledig 'au naturel' ben (wat gewoon een verdekte term is voor ongewassen, met ongepoetste tanden, en volle longen) staat mijn vader al bijtijds op de stoep. Voor een lekker bekske koffie. En om foto's te maken. Deze teaser geef ik vast prijs, maar verder kan ik er nog niks over zeggen. Wordt vervolgd...

Schaatsen gaat mijn vader helaas niet meer doen, niet zijn eigen 100 kilometer, noch die voorgenomen 50 van mij. Dus zijn geleende helm gaat netjes terug naar de rechtmatige eigenaar. Toch levert mijn vader hier een topprestatie. Hij schrijft zonder zijn bril op zijn neus!

Eureka! Het is toch nog helemaal goedgekomen met dat vervloekte UPS-pakket. En sneller dan ik vreesde. In feite zou ik nu kunnen gaan douchen.

Maar het is zo'n dag. Dat je om half drie nog aan je ochtendsprays zit. Een telefoontje hier, een WhatsAppsessie daar. Nog wat ploggen, eten, poepen, koffiezetten, de hond managen. Voor je het weet is de middag half om.

Weer een uur en een lang telefoongesprek later, leg ik me er maar bij neer. Ik geloof dat het hierbij blijft vandaag. Bovendien wacht ik op nog twee leveringen en iemand die iets op komt halen. Ik heb domweg geen tijd om te douchen! Maf toch. Eerst kun je vanwege je manke poot weken niet douchen en snak je naar een behoorlijk stukje persoonlijke verzorging. Zo zit je uit vrije wil de dag in verslonsde staat te vieren. Soit.

Terwijl ik mijn nieuwste interview aan het uitwerken ben, is het vorige online geplaatst op www.skate4air.nl/nieuws. Ik heb tegenwoordig mijn eigen rubriek: Wie zit er in 't pak? Daarin laat ik de lezer nader kennismaken met deelnemers aan Skate4AIR. Heel erg leuk om te doen!

Kijk eens aan. Een hele doos vol pillen, poeders, en puffers. Allemaal voor mij. Houdoe eigen risico. Ach, ik heb het er graag voor over. Ik logde zonet in op Mijn CZ en zag daar de afschrijving van twee maanden Orkambi. Dan is dat eigen risico maar een druppel op een gloeiende plaat.

Dit hier is wel een puntje van aandacht. En zorg. Voorheen kreeg ik zonder problemen de echte Losec, maar blijkbaar is er een nieuw briefje van de dokter nodig. Ik heb het geprobeerd hoor, met het merkloze omeprazol. Maar toch werkt dat spul niet zo goed als het origineel. Met mijn gevoelige maag is dat gewoon niet zo handig. Ik waag er meteen een mailtje naar mijn CF-verpleegkundige aan.

We dineren in shifts vanavond, omdat het zo uitkomt. Ik doe het met een kliekje van gisteravond, en een vlog van Hans en Shifra. 

Zodra Sjrd thuis is, weet hij zich in goed eetgezelschap van het Saar. Maar die vrouw kun je in principe overal prima bij hebben.

Tijd voor een stukje vakliteratuur. Er is altijd ruimte voor verbetering.

Als je Vertex kunt leggen, moet je het altijd doen. Jammer dat het met de hoogte van de marktwaarde bij Wordfeud wel meevalt.

Hej hej.

dinsdag 16 januari 2018

Plog 807 - Disco inferno

Wat deed ik allemaal op dinsdag 16 januari 2018?

Een goede, uitgeslapen en vooral warme dinsdagmorgen. Dat winterdek heeft zijn werk gedaan zeg. De siersprei bleek zelfs een tandje teveel halverwege de nacht.

Inderdaad, toch maar in mijn pyjama naar beneden vandaag. Beetje rustig aan opstarten. In huis gebruik ik nog best veel de rolstoel. Dat komt door twee zaken. Ten eerste is het gewoon een handige stoel op wielen, waarop ik van alles kan transporteren. Neem maar eens een glas drinken mee als je op twee krukken loopt. Da ginnie. Daarnaast dient mijn kar ook als geheugensteun. Dat ik niet zomaar op kan staan en weglopen. Als ik in een van onze rode eetkamerstoelen zit, wil ik dat namelijk nog wel eens vergeten. Toen ik vanmorgen mijn bed verliet, realiseerde ik me ook pas na drie stappen dat ik mijn krukken vergat. Oeps.

Mijn buik is een beetje onrustig dus we joggingbroeken gewoon weer een dagje aan. Die uitstulping bij mijn bips is helaas geen sterk ontwikkeld schaatskontje. Het is het resultaat van veelvuldig op je reet zitten. Een kontknie.

Sara is buiten zinnen van blijdschap dat ik het dagelijks ploggen heb opgepakt.

Ik heb nog precies tien minuten om deze lunch achter de huig te moffelen. Dan staat mijn moeder op de stoep.

Het is echt prima weer voor een uitje. 

Hier kwamen we voor en gelukkig worden we niet teleurgesteld. Je wil niet weten hoe vaak ik misgrijp. Zodoende gooien we alle beschikbare zakken in ons karretje. Weten die andere snoepkonten ook eens hoe het voelt.

Snotvergeme zeg. Zo zout heb ik het nog nooit gegeten. Gisteren bestelde ik een inktcartridge voor onze printer via Bol. Normaliter worden alle bestellingen geleverd door PostNL. De bezorger van die club biedt een pakket altijd heel fijn bij een buur aan, als ik niet thuis ben. Geen idee waarom UPS er nu aan te pas moest komen. Helaas stond ik net woest chocolade in mijn kar te gooien toen de vreemde bezorger aanbelde. Dat ik mijn pakket nu zes dorpen verderop op kan gaan halen, slaat echt helemaal nergens op. Telefonisch contact zoeken met UPS bleek ook geen sinecure, je krijgt geen levend wezen meer aan de lijn. Na drie pogingen geloof ik dat het me gelukt is om mijn pakket morgen opnieuw aangeboden te krijgen. Dan neem ik nu even een valiumpje met een glas wijn.

Ik kocht heus nog wel andere items dan chocola bij de Action. Het is niet voor niks de aseetijon, nietwaar? Bij een nieuw boekjaar horen lege ordners. Laat ik die maar eens rap gaan vullen. Voordat er bonnetjes kwijtraken. Dat kan heel nare gevolgen hebben, naar het schijnt.

Als het werk erop zit, en ook het lichte gedeelte van de dag, knippen wij hier thuis tegenwoordig de discoverlichting aan. Je ziet geen hand voor ogen, maar als je valt oogt het wel ontzettend gezellig!

Sjrd moet vandaag de A2 trotseren en deelt via allerlei kanalen mee dat het nog wel even gaat duren. Want natte sneeuw en paniekerige medeweggebruikers. Qua verpieterd eten zitten we goed. Dit alles moet namelijk nog de oven in. Behalve de komkommertjes met Aromat. Die snoep ik tijdens het koken op. Een gezond en hartig snackje, om de knorrende maag te stillen. Goede calorie- en koolhydraatneutrale foodhack, als je het mij vraagt.

Vegetarisch gehakt met Italiaanse kruiden, een uitje, rodekool met appeltjes, en aardappelpuree uit de oven. Lekker winters kostje.

De dag is pas af als ook de riedel avondsprays afgevinkt kan worden.

Miljaar! Dit begint zowaar weer ergens op te lijken. Of het echt allemaal zuivere stappen zijn, waag ik te betwijfelen. Want de stappen tellende Fitbit om je pols meet armbewegingen, heel logisch. Dus als je in de rolstoel zit en flink aan de wielen trekt, wordt dat ook geregistreerd. Maar dan nog. Beweging is beweging. Boks!

Hej hej.

maandag 15 januari 2018

Plog 806 - Weer eens een dagplog?

Plog 806: wat deed ik allemaal op maandag 15 januari 2018?

Goedemorgen! Ik besloot gisteravond maar meteen de daad bij het woord te voegen en mijn Fitbit tot leven te wekken. En ja, de hoogste tijd om op te staan.

Hoe het komt weet ik niet, maar het kost me altijd onmeunig veel moeite om 's morgens meteen even onder de douche door te lopen, alvorens ik me naar beneden begeef. Het feit dat er tegenwoordig geen sprake is van 'even snel onderdoor lopen' en ik er zelfs bij ga zitten, doet daar niks aan af. Drie hoeraatjes en een schouderklopje voor de geslaagde poging van vandaag.

De verleiding om mijn haar niet te föhnen was groot, maar ook die aandrang heb ik weerstand kunnen bieden. Omdat ik weet dat ik van deze extra tijdsinvestering gewoon te veel profijt ga hebben de komende dagen. Ter compensatie hoef ik geen beha aan. Niemand zeggen hoor.

En dan nu ontbijt, eindelijk! Heel goed te pruimen moet ik zeggen.

Als ook beker koffie nummer één is weggespoeld, zet ik me aan mijn eerste klusje. Mijn medicijnenvoorraad aanvullen. En omdat ik slecht ter been ben, laat ik alles lekker bezorgen. Gemak dient de mens.

Ik heb weer veel te lang onzinnige filmpjes op YouTube zitten kijken. Puur uitstelgedrag. Want ook mijn suikersores en knetterende longen vergen onderhoud. Hopseflops Irène, fluks aan de slag.

En voor je het weet schuif je alweer wat rijstwafels met van die griezelige kaas met brokjes en kipfilet naar binnen. Ik probeer heel hard om weer van mijn insulinepompje af te komen. Wat selectief zijn met koolhydraten helpt daar zeker bij.

Het is maar donker in huis. Blue monday hè. *oogrol* Geeft niks, ik heb een werklijst van hier tot Tokyo waar ik mee aan de slag kan. Wat brandende kaarsjes voor de sfeer, een lekker bekske koffie met opgeschuimde melk voor mijn neus en tikken maar. Er wachten mij een artikel, een uit te werken interview, en een column. Allemaal voor Skate4AIR, waar ik tegenwoordig de afdeling communicatie ondersteun.

Hoewel ik de hele middag over stroopwafels heb zitten schrijven en die nu het liefst voor het avondeten tot me neem, zet ik me toch maar aan het snijden van de groenten. Het leven is immers geen ponykamp. Nog steeds niet.

Deze klassieke pasta met tonijn en een glaasje prosecco om hem in te laten zwemmen, laten de zin in stroopwafels smelten als sneeuw voor de zon.

Gisteren kwam het er niet van, dus de nieuwe serie De Luizenmoeder hebben we nog te goed. Ligt het trouwens aan mij of kwamen luizen en begeleidende moeders in de vorige eeuw niet voor? Ik heb daar exact nul herinneringen aan namelijk.

Nu ik weer eens een dagelijks plog maak, kan een foto van het verschonen van ons bed natuurlijk niet ontbreken. We tuigen de sponde eindelijk op met alle lagen dekbedden die we in huis hebben. Laat de vorst maar komen! Alleen nog een schoon pyjamaatje uit de kast trekken en ik ben klaar voor een lekker lange nacht. Uiteraard voorafgegaan door een fluisterfilmpje. Inderdaad, ASMR is mijn heimelijk genoegen. Al heel lang, maar ik kom er eindelijk mee uit de kast. Ik schaam me nergens voor.

Hej hej.