maandag 6 januari 2020

Plog 877 - De totaal uit de hand gelopen sanseveriasituatie

Plog 877: De eerste week van het nieuwe jaar. Wat zeg ik? Nieuw decennium! Al ben ik met dat laatste niet zo bezig als de rest van de wereld, merk ik. Wat mij betreft was het geen droomstart. Kijk je mee?

De kerstvakantie continues. De PlayStation draait overuren. Het geknal buiten is nu echt volop aan de gang. Sara vindt het tien keer niks. Tijdens mijn rondje boodschappen schoof Sjrd haar mand behaaglijk dicht bij hem in de buurt. Toen was het goed.

Wat ook onophoudelijk aanstaat is de Top2000. Overdag de radio en 's avonds laat de tv. Misschien kunnen ze nu de stekker uit Astro TV wordt getrokken de deuren van het Top2000 Café alle dagen van het jaar openhouden en live uitzenden?

De allerlaatste dag van het jaar is aangebroken. Wij brengen hem door in Posterholt. Ik heb zelfs mijn speciale feestsokken aangetrokken.

Voordat het vuurwerkspektakel losbarst doen Grote Sjrd en Enorme Sjrd eerst nog een rondje op de mountainbike. Is goed voor ze, even wat energie wegtrappen.

Sara heeft intussen het kauwbot van collega Fiep gepikt en knaagt alsof haar leven ervan afhangt. Wat in feite ook zo is. Want het leidt lekker af van de angst voor het geknal. De grap is dat ze thuis niet omkijkt naar dergelijk hondenlekkers.

Waar de jeugd zich druk maakt over de hoeveelheid vuurwerk ("Krijgen we alles wel op?") zijn de meisjes vast begonnen aan de voorraad champagne. Als ongetrainde drinkers moeten we nog goed ons best doen om drie flessen bubbels soldaat te maken. Kwestie van op tijd beginnen.

De tijd van het onvolprezen Skylanders Kwartet hebben we godzijdank achter ons gelaten. In plaats daarvan spelen we dit jaar een potje Exploding Kittens. Wat echt super hip schijnt te zijn onder bepaalde lieden van het interwebs. Maar in feite is ook dit kaartspel een stevig opgepoetste afgeleide van het aloude Pesten.

De Game Squad in actie. De foto laat onvermeld dat er nogal wat lawaai uit dit viertal komt.

Uiteraard stiften we ook dit jaar een wensballon met vurige verlangens vol. Hoewel mijn rijtje hoop voor 2020 uit het diepst van mijn hart komt ben ik blij dat de ballon het niet tot in de lucht maakt. Gelukkig(er) worden, zijn en blijven hangt niet af van wat letters op rijstpapier die de lucht ingaan en voor ongerief elders zorgen. Ik zal het zelf moeten doen.

Voor het zevende jaar op rij! Oliebollen, nonnevotten, champagne, lachen, schreeuwen, spelletjes, hondjes, eten van de blauwe schalen, vriendschap. Mooi.

Bisous van mij voor jou. Dat al je wensen en dromen uit mogen komen. En als het dit jaar niet meteen of helemaal lukt dan zeker later.

Persoonlijk vind ik 1 januari echt een heel slechte dag om een nieuw jaar, dat bol staat van de verwachtingen, mee te beginnen. Het is wel zo'n loze dag die werkelijk van niks aan elkaar hangt. Net als de rest van de wijk maken we een verkwikkende wandeling. We lopen haast in colonne over de dijk. Een tamelijk debiel gezicht. Mijn lijf vond het een goed idee om het jaar te beginnen met snot. Ik probeer daar niet al te teleurgesteld en ongerust over te zijn. Mildheid zal me redden.

Op donderdag tuig ik de boom af. De klus is in een uur geklaard. Hopelijk heb ik met de lampjes en de ballen ook het verkoudheidsvirus in een doos gestopt. In de garage ermee en pas in december weer eruit.

Hoe lekker leeg en licht je huis dan weer aandoet zonder kerstfrutsels hè? Ik ben zelfs nog een stap verder gegaan en heb ook de twee grote zwarte plantenbakken met de uit de kluiten gewassen sanseveria's voor het raam weggehaald. Wat een totaal uit hand gelopen situatie was dat zeg. En wat een verschil!

Ik loop nogal achter met de kranten. De actualiteitswaarde mag dan wat achterhaald zijn; de columns, verdiepingsstukken en persoonlijke interviews blijven altijd het bewaren en lezen waard. De pen van Tommy Wieringa is jaloersmakend scherp. Ik ben dol op zijn columns. Door zijn roman Joe Speedboot kwam ik jaren geleden gek genoeg maar niet heen. Misschien kan ik het dit jaar toch nog eens opnieuw proberen.

Posterholt is onlosmakelijk verbonden met Thorn. En dus schuiven we gezevenen aan bij de pannenkoekenbakker in het witte stadje. Waar ik als altijd een salade bestel die ik niet op krijg en het toetje deel met Mr. Sommige dingen moet je niet willen veranderen.

Op zaterdag komt Mr nog even in haar eentje koffie drinken en rustig kletsen. Plots stoot een van haar telefoons een merkwaardig geluid uit. "Oeh een oproep!" kraait ze opgetogen. Maar voordat ze hem kan beantwoorden is ze al te laat. Het blijkt om de app Be My Eyes te gaan. Een praktisch hulpmiddel voor blinde mensen die wereldwijd raad kunnen vragen aan mensen die wel kunnen zien. Uiteraard installeer ik de app ook meteen op mijn iPhone. De verhouding blinden versus vrijwilligers is echter nog niet helemaal in balans.

Nu we de oudejaarsconferences bij hebben gekeken kunnen we samen aan een nieuwe serie beginnen. Daar hebben we wel zin in. Het wordt Weissensee en hij gaat gelukkig niet over schaatsen.

Meug. Zo voelde ik me geregeld ja. Maar vandaag ben ik uitgerust en toe aan een uitje stad. Om de vakantie af te sluiten.

We proosten op dezelfde manier als waarop we de vakantie begonnen. Het waren twee roerige weken. De eerste verkoudheid van het jaar lijkt zonder al te veel kleerscheuren beslecht. We zien 2020 met vertrouwen tegemoet. Santé!

Hej hej.

maandag 30 december 2019

Plog 876 - Klaar met het jaar

Plog 876: de laatste week van het jaar was gevuld met weemoed, nostalgie, nogal wat geplengde tranen. Heel Mellon Collie and the Infinite Sadness allemaal.

Een opperbest begin van de laatste week van het jaar kan ik wel stellen! Voor het eerst in mijn lange Candy Crush carrière win ik met een digitale draai aan het prijzenrad de jackpot. Ik zeg niet dat dit alle shit van het hele jaar goedmaakt maar het is toch iets.

Op dinsdag tuffen we naar Maastricht voor een ellenlange dwaling door het Limburgse filiaal van Loods 5. We zijn allebei verre van in de stemming om tig bezoeken aan meubelwinkels af te leggen dus we hopen hier van ganser harte te vinden waar we naar op zoek zijn. Voordeel is alvast dat er overeenstemming in smaak en wensen is. Dat de donkerblauwe driezitter snel tot ons mag komen.

Voor iemand met een mankementje aan het evenwichtsorgaan is deze spiegelsituatie nogal heftig. Toch geeft hij mooi weer hoe uit balans en gespleten ik me deze dagen voel.

Nu we niet in Frankrijk zitten kan onze traditionele viering van de anti-kerstavond met Nk gewoon doorgaan. Elk nadeel heb ze voordeel.

We staan er maar knap op met ons vieren.

Eerste kerstdag. Bij mijn ouders op de bank. Hoe zeer ik me elk jaar ook voorneem het niet te laten gebeuren overkomt het me gewoon toch weer. Kerst en ik gaan niet samen. Deze dagen stemmen me droevig. Het gemis van wat er niet is drukt zwaar op mijn schouders. Met kerst is het er nog harder allemaal niet. Niemand gelooft nog in het hele heilige verhaal maar we doen ons dit allemaal nog steeds aan. Waarom toch?

Gelukkig is er wel een gevulde kalkoen. Mijn vader heeft weer goed zijn best gedaan, met zijn kookwekker in de aanslag om op tijd te zijn met opgieten en afdekken.

Als ik na een wc-bezoek op de badkamer mijn handen was moet ik onwillekeurig glimlachen. Deze ontzettende beker doet al sinds 1996 dienst als verzamelplek voor tandenborstels. De mijne staat er al sinds 1999 niet meer in. De badkamer is ergens deze eeuw verbouwd dus er was alle kans om het onooglijke ding samen met het puin het raam uit te kieperen. Toch mocht Taz blijven. Hij heeft de tand des tijds doorstaan. Klootzak.

Ik zou voor het toetje zorgen. Helemaal geïnfluenceerd door een vlogster (Boncolor, om precies te zijn) kocht ik bij de Lidl een af andere magische ijstaart. De verwarmde chocola had de gouden bovenlaag moeten doen smelten zodat het zou mengen met het ijs eronder. Alleen bleek de gouden kap gebroken toen we de taart uit de doos takelden en was van het hele verrassingseffect precies niks meer over. Als je dol bent op symboliek is dit er weer een voor in de boekjes.

Kerstdag twee. Het merkwaardige stalletje in het dorp staat er weer beeldig bij. We dronken koffie en een wijntje bij mijn schoonouders.

Weer thuis kleed ik me om. Beha uit, cynische trui aan. We hebben het weer gehad.

Qua eten doen we het simpeler dan simpel. Wraps met tonijn uit blik en een zak voorgesneden roerbakgroenten uit de oven. Op zijn minst smaakvol gepresenteerd. Boeien.

Sjrd heeft zich achter zijn PlayStation verschanst. Sara en ik wentelen ons in een ultra zielige hondenfilm. A Dog's Purpose, waarin één hondenziel (met een stem!) op miraculeuze wijze een aantal keren reïncarneert en op zoek gaat naar het hogere doel van zijn bestaan op aarde. Wat zoveel inhoudt dat er niet één hond sterft, wat al afschuwelijk is!, maar een veelvoud daarvan!!! De sluizen gaan wel zo ontzettend open dat mijn wangen er na afloop schraal van zijn. Wel lekker. Dit had het verbitterde hartje even nodig.

En op derde kerstdag trek ik er zalig in mijn eentje op uit. Beetje langs wat winkels schuimen, normaalheid opsnuiven. Vooral geen fijnefeestdagengeleuter. Een snelle stop bij de Decathlon levert Sjrd een fietsbril met transparante glazen op. Maar dat zag je waarschijnlijk zelf al.

Kerst eruit, tulpen erin! In een nieuwe vaas ook nog. Ik ging echt helemaal los vanmiddag.

Terwijl Cn en Sjrd zich in de bioscoop vermaakten met het zoveelste onbegrijpelijke avontuur uit de stal van Star Wars kletsten Frdrk en ik de avond vol. Goede verdeling. De boom mag trouwens nog even blijven staan. Tot mijn eigen verbazing haal ik daar nog erg veel vreugde uit deze dagen. De lichtjes, de kleuren. Het compenseert mijn zwarte aura.

Op zaterdag gaat de familie aan de wandel. We kiezen eens voor de Meinweg. Sjrd weet daar inmiddels erg goed de weg aangezien hij er graag komt om te mountainbiken. De uitgestippelde route is qua afstand misschien wat aan de ambitieuze kant. We zullen zien.

Er is veel wild in de Meinweg. Niet alleen uit hout gesneden. Ik krijg meteen de heerlijke Frankrijkkriebels bij de aanblik van dit zwijntje. Had ik maar een tijdmachine, dan bliepte ik ons regelrecht april in.

Jut en Jul. Zestien en een half jaar verkerings vandaag.

Na vijf kilometer is mijn pijp als verwacht leeg. De meegenomen Dextro's ten spijt. Ik ben op. We strijken neer in het café van de manege waar ik als kind ook nog eens wat rond heb gehobbeld op een makke knol. Na de vlaai loopt Sjrd het laatste stuk - toch nog een ruime twee kilometer - in zijn eentje naar de auto. Sara en ik wachten intussen geduldig tot we worden opgehaald. Ik probeer niet te teleurgesteld te zijn over het verloop van de fijne wandeling. Vijf weken geleden lag ik nog als een vod op de bank, na vier weken infuus. Dat ik dit nu kan is geweldig! Daar zou mijn focus op moeten liggen. Hoewel ik mezelf voorgenomen had niet aan voornemens te doen kan ik onder deze niet uit. Minder hard zijn voor mezelf. En met een mildere blik mijn lijf en prestaties beoordelen. Ik ben het waard. Ik mag er zijn. Ik ben goed zoals ik ben.

Deze kaarsen stellen me voor een raadsel. Ze komen uit dezelfde winkel en collectie, ze zijn precies even lang en op het zelfde moment ontstoken. Toch is de gele korter dan de rode. Hoe. Kan. Dat?

Al sinds september knalt het hier met enige regelmaat. De laatste weken neemt de frequentie toe, evenals het geluid. Voor Sara is het verschrikkelijk. Angstig en bibberend zoekt ze mijn nabijheid. Kutvuurwerk.

Dus zo hutteren we de avonden door. Van mandje naar kleed naar schootje. Waar het dan ook maar fijn voelt, tot de volgende knal.

Zolang ik maar in de buurt ben. Haar kalmerend aai en zeg dat ze niet bang hoeft te zijn. Opdat ze dat hopelijk voelt. Met de Top2000 op de achtergrond.

En hiermee sluit ik de laatste plog van 2019 af. Het jaar was roerig. Ik zal blij zijn als het voorbij is.
Hej hej.

dinsdag 24 december 2019

Plog 875 - Een hilarische herbeleving in het reuzenrad

Plog 875: Een verdomd goede week met een aaneenschakeling van louter hoogtepunten.

Nou, toegegeven. De week begint ronduit pijnlijk. Al een week of wat miert het aan de linkerkant ter hoogte van mijn ribben. De pijn komt en gaat en kent diverse verschijningsvormen. Aanhoudend dof, soms scherp stekend. Uitstralend naar mijn rug of mijn maag. De bron kan ik precies aanwijzen en doet me ineenkrimpen. Volgens de goeroe zit het bij mijn valse ribben en is het kraakbeen daar geïrriteerd of zelfs ontstoken. Ik voel ook regelmatig iets over elkaar schieten of knakken. Ronduit vervelend, zeker voor iemand die voor de kost hoest. Pijnstilling, rustig oprekken voordat het pijn gaat doen en gewoon in beweging blijven is zijn advies. En ter ondersteuning plakt hij wat repen tape. Wat de topsporterslook compleet maakt. Een weliswaar chronisch geblesseerde topsporter, maar dan nog. Leuk detail: de eerste foto moest over want toen zat mijn joggingbroek te laag en hing mijn vetrolletje nogal niet charmant boven de boord te lillen. Er is nog wel wát van mijn decorum over.

In de middag komt Pl op de koffie. Nog op soort van ziekenbezoek maar eigenlijk gewoon voor de gezelligheid. Met veel lekkers ook nog. Waar we gewoon ongegeneerd van genieten want het leven is te leuk en te kort om spartaans mee om te gaan.

Later deze week laat ik mijn nagels professioneel lakken, met gellak. Als ik het fornuis nog een keer proper wil krijgen moet dat nu gebeuren. Goede stok achter de deur moet ik zeggen.


Dit lijkt mijn oude vertrouwde ontbijt maar schijn bedriegt. Ineens lag er andere havermout in de supermarkt en van buuv Frdrk kreeg ik twee pakken amandelmelk. Super lekker maar net anders qua samenstelling van koolhydraten dan ik doorgaans eet. Met andere woorden: een hypo gegarandeerd.

Hier zien we een poging het jaarlijks terugkerend fenomeen der obligate kerstpost met een kunstzinnige en literaire twist afgebeeld te krijgen.

De nacht schreeuwde om Dextro's. De belofte van die hypo's is volledig ingelost. Zo meteen maar weer mijn eigen sojamelk door de havermout. En dan doen we de amandelmelk wel in de koffie. Komt goed.

Heel misschien, en vanuit mijzelf bezien beslist tegen wil en dank, hebben mam en ik toch een soort van gezellige kersttraditie ontwikkeld. We bakken namelijk al enkele jaren een stuk of vijftig wafels samen. Ik word echt oud.

We staan dus op het punt om een nieuwe bank uit te zoeken. Eentje zonder extra liggedeelte eraan, want daar maakt niemand gebruik van, behalve Sara. En eentje waar Sara dus niet meer op mag liggen. Dat wordt nog een hele kluif.

Ik kom er dus zonder schroom voor uit dat ik groot fan ben van Chateau Meiland op SBS6, en daarvoor van de perikelen van de licht hysterische familie Meiland uit Ik Vertrek. Gul strooi ik via WhatsApp met gifjes van Martien, het liefst naar Cyster Mrk. Zij weet ze op waarde te schatten. Heel misschien wisselen we zelfs gesproken berichten uit waarin we complete volzinnen citeren. Maar dat heb je niet van mij. Punt is dat ik dankzij dochter Maxime geïnspireerd raakte om ook mijn baret weer eens uit de pettenla tevoorschijn te toveren. Ze droeg de hare met een staartje en dat stond dus gewoon hartstikke leuk. Terwijl ik altijd dacht dat zoiets echt geen porem was.

Missie Nagels completed. Zo netjes en meteen gebruiksklaar krijg ik het zelf niet voor elkaar. Het geheel kalefatert mijn typische Molsenvingertjes (kort en worstig) met kenmerkende CF-nagels (bol) behoorlijk op.

Qua kerstpakketten is het magertjes dit jaar. De flessen bubbels van het UWV zijn vast nog onderweg... Ter verhoging van de feestvreugde bestelde ik daarom zelf een nieuwe bloedsuikermeter. Het leven kan zo simpel zijn mensen.

Deze meid is tevreden. Ze moest van ver komen, na De Dip. Maar in slechts drie weken tijd zijn er toch al best wat bergen verzet. Conditie, kracht, hartslag, saturatie. We zijn er nog niet maar er zit zeker progressie in. Een heerlijk gevoel en hoopvol gegeven. Nu genieten van een welverdiende vakantie en in het nieuwe jaar er weer lekker tegenaan. Met een dikke kus voor beide goeroes en hun nimmer aflatende steun en toewijding.

Voor iemand zonder buitensporige kerstplannen bevind ik me opvallend vaak in de supermarkt deze dagen. Met telkens goed gevulde karren ook nog. Dat komt doordat ik het werk spreid. Gisteren deed ik de meeste dranken. Vandaag de rest. Scheelt een hoop sjouwen. Als het goed is kunnen we nu een week vooruit. En anders worden het hondenbrokken.

En dan nu tevreden met de pootjes omhoog en een bakje sportkwark voor in het buikje een boekje lezen. SMS *VAKANTIE AAN*

Nou ja zeg. Werd me daar zomaar een doosje kniepertjes toegestuurd. Helemaal uit het oosterse Assen, vers gebakken door de wijze bloglezer Geert en zijn vrouw. Super lief en lekker!

Proost manneke! Op een heerlijke vakantie samen. Twee weken lang doen waar we zin in hebben.

Op zaterdag vervoeg ik me bij de kapper. Waar alle stoelen bezet zijn. Iedereen wil natuurlijk een opgeflufte kerstcoup. Ik hoef alleen maar een vers laagje saus. Maar eigenlijk kom ik voor de drank. Want shotjes drinken bij de kapper kan alleen vlak voor kerst.

Samen met Rtgr en Sznn proosten we op wederom een succesvol zakelijk jaar. Dat doen we bij het Roermondse Waers. Waar ik suggereerde te gaan eten, zonder er ooit eerder te zijn geweest. Altijd een beetje spannend hoe een en ander in de smaak valt. Gelukkig zeer goed bevallen.

Kerstsfeertje proeven in de stad. Dat stond ook nog hoog op ons lijstje. Deze regenachtige zondagmiddag leent zich er bij uitstek voor. Er is zelfs een levende kerststal. Waar het ongemak door het stro omhoog walmt. Om die zielige dieren, er is zelfs een kameel die verveeld aan een houten hek staat te knagen. En om de acteurs, die nogal vol in hun rol zitten. Ik heb nog nooit een volwassen vrouw zo liefdevol naar plastic pop zien kijken.

Als kers op de taart bedwingen mam en ik het reuzenrad op het outlet. Wat voor mijn moeder nogal een spannende onderneming blijkt. Veertig jaar na de worp heb ik denk ik best een beeld van hoe mijn stuitbevalling moet zijn geweest. Mijn moeder zit opnieuw te puffen en kermen. Ik kom niet meer bij van het lachen. Mijn buik doet er nog zeer van.

Vers gemaakte bonensoep geserveerd in broodje. Dat kan tegenwoordig allemaal. En het smaakt nog ook.

Kindeke Sara drukt precies uit hoe ik me na deze heerlijke week vol activiteiten vol. Moe. Maar de balans tussen activiteiten en rustmomenten was precies goed. Meer van dit graag. Waar en bij wie kan ik dit verzoek indienen?

Tot volgende week, de laatste van het jaar!
Hej hej.