maandag 12 november 2018

Plog 853 - Als een duvel uit een doosje

Plog 853: wat deed ik allemaal van 05 november tot en met 11 november 2018?

De hal is leeg en stil als ik maandagmorgen beneden kom. Oh ja. Het maedje logeert nog bij mijn ouders. Saai.

Gelukkig komen ze haar snel thuisbrengen. Alwaar ze meteen een soort van verongelijkt haar mand in de juiste positie frunnikt en zich er zuchtend in laat vallen. Is goed.

Wie heeft er überhaupt Hello Fresh nodig als de maaltijdboxen van Albert Heijn er zijn? Ik liet meteen de rest van de boodschappen aanrukken. Scheelt een hoop gedoe in deze toch wel drukke tijden. Mooi is dat. Vroeger moesten we bestellen omdat ik te gaar was, nu kunnen we het omdat ik druk ben met leven.

Op dinsdag wordt het voor de verandering nog maar een keer vijftig graden ofzo. Ik krijg het domweg niet aan mezelf verkocht om met dit weer Sara een wandeling te ontzeggen. Genieten!

En daarna schiet ik in de schrijfmodus. Eindelijk ga ik beginnen aan het leukste gedeelte van mijn werkzaamheden voor Skate4AIR. De interviews! Gisteravond sprak ik Wouter al, vanmiddag werk ik het verhaal uit. Lezen wie er in het pak zit? Dat kan hier!

Als ik 's avonds dan ook nog de risotto sta te bereiden zoals het hoort - namelijk lepel voor lepel bouillon toevoegen in plaats van de hele klats in een keer bij de rijst flikkeren - voel ik me echt wel blij met mezelf.

Van dit gevoel is woensdagochtend precies niks over. Ik word gammel wakker. Met iets van een vleugje keelpijn, van top tot teen kippenvel, en een verhoogde temp. Fraai.

In overleg met het ziekenhuis haal ik in deze staat nog maar geen griepprik. Die staat eigenlijk voor vandaag of morgen gepland. Wat mij betreft net een week te laat. Ook ben ik zekerheidshalve begonnen met een orale kuur Tavanic. En voor de rest hang en wurg ik me door de dag. Van paracetamol tot koortspiek en weer terug.

Het vernietigende effect van Tavanic op mijn nachtrust. Dat was ik dus vergeten. Maar het is erger dan ooit, lijkt het. Ik heb al twee nachten amper een oog dichtgedaan. Ondanks het uitspelen van het meditatiegedeelte op YouTube, en de hulp van het inslapertje Temezepam. Het helpt allemaal geen ruk. Ik ben aan het eind van mijn Latijn.

Dus ja. Dat ik zaterdagmiddag dan toch maar naar de SEH moet komen, op aandringen van mijn longarts, is even onafwendbaar als stom. Het blijkt geen overbodige luxe. Mijn longen zijn flink ontstoken. De ontstekingswaarde in mijn bloed (het CRP) is torenhoog (110, voor de kenners). De vraag waar dit nou zo ineens vandaan komt blijft overeind. Hoe dan?!

De longafdeling (B3 West) ligt nokkievol. Gelukkig is er wel plek op D4 Oost. En het is hier fantastisch. Want ze serveren er tosti's, ik heb uitzicht op de plek waar mijn minidarmpjes liggen opgeslagen, én er staat een looprek op mijn kamer! Ik lig namelijk (bijna) op de afdeling orthopedie. In al mijn brakke gaarheid kan ik daar de humor wel van inzien.

En dan nu aan het werk! Vechten.

Herfstige zondag op de Uithof. Na nog een dikke koortspiek gisteravond, nieuwe bloedkweken, gedoe met prikken, paracetamol, en liters nachtzweet ziet de dag er best mooi uit vandaag. Het is goed dat ik hier ben. Zoveel is duidelijk.

Voor een remanties diner bij personeelsrestaurant De Brink is het nog wat vroeg (het koortshoofd spreekt voor zich), maar samen eten op mijn kamer kan altijd. Als iemand even de strijkers langs wil sturen? Bedankt.

D'n deze hier had gehoopt op - en nood aan - een rustig weekend. Maar ja. Vorige week vertelde ik nog ten overstaan van een volle zaal schaatsers hoe CF je plotseling bij de ballen kan nemen. Dat ik meteen de daad bij het woord heb gevoegd was niet de bedoeling. En precies dát is CF. Daarom mag mijn allerliefste nu even mijn bed voor zichzelf.

Hej hej.

maandag 5 november 2018

Plog 852 - Al met al een hoop winterse bezigheden

Plog 852: wat deed ik allemaal van 20 oktober tot en met 04 november 2018?

Zo. Het leek me wel weer eens leuk om de nieuwe week vertrouwd te beginnen. Met een ontbijtsituatie zoals altijd. Ja, ik eet nog steeds havermout met sojamelk, wat fruit en een handje nootjes in de morgen. Een ontbijt voor kampioenen, als je het mij vraagt.

Duizend bommen en granaten... Wie heeft in vredesnaam de vrieskou aangezet?! Oh wacht, dit is natuurlijk de bedoeling, zo tegen eind oktober. Nou ja, capuchon op en stappen maar. Het zal mij benieuwen of het puntje van mijn neus nog warm gaat worden vandaag.

Dinsdag staat in het teken van regen. Op papier leek me dat eigenlijk helemaal geen slecht idee. Ik hoefde nergens naar toe en kon me in theorie verkneukelen op keutelen met kaarsjes en koppen koffie en soep. Helaas blijkt de praktijk wat weerbarstiger. Een aaneenschakeling van op zichzelf kleine tegenslagjes maakt dat alle levenslust geleidelijk uit me vloeit. Dat ik het voor het donker tot onder de douche gemaakt heb, is een wonder op zich.

De grootste irritatiefactor komt van Hello Fresh. Vorige week deed ik mijn eerste bestelling en ik zou zweren dat ik de levering van de blije eetdoos inplande voor vanavond. Tot mijn ontsteltenis mailt ene Maartje me echter dat de bezorger morgenavond laat pas komt. Wat zoveel betekent dat ik die hele maaltijddoos dan net zo goed in container kan flikkeren. Onze eetplanning voor de rest van de week is namelijk in beton gegoten. Maartje is zo flexibel als een loden deur en het enige wat ze me kan bieden is dat wij onze doos voor de helft van het geld schenken aan de voedselbank. Tot zover mijn ervaring met Hello Fresh. Eens maar nooit meer. En Maartje gun ik jeuk met te korte armen.

Je zult mij niet snel naar de fles zien grijpen maar vanavond zie ik geen enkele reden om het te laten.

Verrassend genoeg weet ik ondanks het gebrek aan verse ingrediënten voor een avondmaal toch nog deze voedzame pasta in elkaar te draaien.

Wat zo'n nachtje slaap al niet kan bewerkstelligen. Zowel buiten als in mijn hoofd is de zon weer gaan schijnen. Ik voel me fit genoeg voor een middag buitenspelen. Op naar de stad en mijn collega's!

Knappe hond! Een voetmassage is precies wat ik kan gebruiken na een lange middag op mijn hoeven staan.

Dit is mijn duit in het obligate Halloweenzakje. Wat ik voorstel? Iemand met een hydraterend sheet mask op haar gezicht. Het voelt angstaanjagend lekker moet ik zeggen.

Ik werd getipt over de huidige collectie skikleding bij het designermerk Lidl. Goed spul voor weinig ekkies. Niet dat ik ooit nog maar een been op een skilat zet hoor, geen zorgen wat dat betreft. Maar ik hoop in januari wel met Skate4AIR mee te gaan naar Oostenrijk. Een warme outfit is dan onontbeerlijk. Na een uitgebreide passessie tussen de diepvrieserwten en het sinterklaassnoep weet ik zowaar een hele garderobe samen te stellen. Vanaf dit punt is het een kwestie van op de been blijven.

's Avonds eten we gezellig bij mijn ouders. Daarna spoed ik me naar mijn koortje. Alwaar ik me voor het eerst inmeng tussen de sopranen, en meteen een stukje solo in mijn mik gesplitst krijg. Behoorlijk overweldigend allemaal.

Als afvallige katholiek is dat te zingen kerstrepertoire best wel een dingetje. Ik ben nooit verder gekomen dan klingelende kerstklokjes en herdertjes die bij nachte hun schaapjes hadden geteld. Onze dirigent echter pakt het groter aan. Ik hoorde gisteravond liederen die me volstrekt vreemd waren. Er zit dus maar één ding op vanaf nu: mijn oren marineren in zoetgevooisde teksten op fluwelen klanken en met de blik op oneindig oefenen. Falalalala lala la la. Ook voor de hond des huizes is dat even wennen.

De foto geeft het misschien al weg maar inderdaad, 's middags nestel ik me in de stoel van de kapper, voor wat saus over mijn haar. Voor de annalen: twee november des twintig achttien - nog steeds niet grijs.

Eén Lidl is geen Lidl. Dat is een spreekwoord. Zodoende schuimde ik na mijn bezoek aan de kapper stad en dorp af op zoek naar nog meer high end ski fashion. Na een uitgebreide doorpas thuis is dit de uiteindelijke combinatie geworden. Kom maar door met de volgende Russische beer. Ik kan hem hebben!

Ons weekend staat in het teken van Cystic Fibrosis. Zaterdagochtend koersen we naar Ermelo, voor de jaarlijkse CF-dag. Omdat we morgen alweer vroeg in Utrecht moeten zijn, hebben we een kamer gereserveerd in het hotel waar de CF-dag plaatsvindt. Superhandig. Tot we in Ermelo de auto uitladen en er een tas ontbreekt. De koeltas met de broodjes, én mijn gekoelde vernevelmedicijnen. Owkee. Vroeger, voor Orkambi, zou dit hebben geleid tot paniek en boosheid. Nu kijken we elkaar aan, Sjrd zucht een keer hard en ik barst in lachen uit. Het geeft maar aan hoe ultra relaxed we tegenwoordig door het leven stappen. Op en neer rijden om de tas alsnog in Ermelo te krijgen zou 3,5 uur van ons leven kosten en dat is veel te dol. Dan kunnen we beter vanavond naar huis rijden en morgen wat eerder ons nest uit voor een retourtje Utrecht. Opgelost.

Bovendien heeft Sjrd wel wat anders aan zijn hoofd. Hij moet het podium op!

De dag zit als altijd barstensvol informatie, hoopvolle berichtgeving, interessante workshops. En leuke ontmoetingen, met oude bekenden en nieuwe gezichten.

En warempel. Bij thuiskomst treffen we inderdaad deze rekel op de keukentafel aan.

Dat op de valreep slapen in het eigen bed was in retrospectief een zegen. De Ermelose krentenbollen en het smakelijke buffet hadden helaas een vernietigend effect op mijn gevoelige maag en buik. Met het inpakken van mijn koffer had ik daar al op geanticipeerd door twee spijkerbroeken mee te nemen. Een strakke en een lossere. De omvang van mijn buik vanmorgen schreeuwde echter om een joggingbroek. Laat ik daar net in grossieren!

De eerste clinic van Skate4AIR is aan! We zijn, net als vorig jaar, op de Vechtsebanen in Utrecht. Als bekend begeef ik me wijselijk naast het ijs in plaats van erop.

Dat laat ik liever aan mijn zoute BFF Mrc over. Bij haar is werkelijk elke klap raak. Jaloersmakend mooi en ogenschijnlijk eenvoudig hoe zij over het ijs zoeft. Ze erfde mijn schaatstenue dus op die manier glijd ik toch een beetje met haar mee.

Pangaar. Zo voel ik me zondagavond laat. Dit weekend had beslist een derde dag nodig. Maar ja. Morgen weer gewoon aan de arbeid.

Hej hej.

maandag 29 oktober 2018

Plog 851 - Geen paard in de gang

Plog 851: wat deed ik van 22 oktober tot en met 28 oktober 2018?

Je denkt misschien dat ik tegenwoordig geen concreet sportief doel meer in mijn leven heb. Dat ik na mijn geflopte schaatsavontuur weer gewoon voor 'de lol' train. Nou, vergeet het maar. Net als Expeditie Robinson trouwens. Expeditie Jan Linders gaat het worden! Volg J en je ziet het met eigen ogen.

Ach wat leuk. Ik weet wat ik vanmiddag ga doen, als de boodschappen zijn opgeruimd en ik mezelf op een vers gestofzuigde bank laat neerploffen. Beker cappuccino erbij. Nu al zin in!

Hm. Ik heb er florissanter bijgelegen. Zo had ik me mijn dinsdag niet voorgesteld. Hopelijk trekt het nog wat bij en kom ik voldoende op kracht voor morgen.

Het is een kwestie van minimale inspanning met totale ontspanning. Beetje nagels lakken en wat lezen.

Gelukt! Ik heb het tot in de trein gemaakt. Al zit de vroege hypo van vanmorgen, die werkelijk als een duvel uit een doosje kwam, nog in het lijf. Geeft niks. Den Haag: ik kom eraan! Wat voor weer zou het er overigens zijn?

Vandaag staat in het teken van mijn derde provinciehoofdstedentour. Dat ik Den Haag op mijn duimpje ken, kan ik niet bepaald zeggen. Wel ben ik er al een aantal keren geweest. Heel veel noviteiten verwacht ik dan ook niet te ontdekken. Toch is de Oude Molstraat nieuw voor me.

De dame naast me is daar de leuke reden van. We spraken namelijk af om in die straat samen te lunchen. Jlnd ken ik van Twitter en we zagen elkaar in 2011 één keer live. In de jaren die volgden bleven we best nauw op de hoogte van elkaars perikelen, dus het voelde totaal niet onwennig om elkaar nu offline te spreken. Als verwacht pakten we de draad op waar we online gebleven waren en kletsten we vijf kwartier in een uur vol. Ook had ze haar camera bij en schoot daarmee nog enkele mooie foto's van me op het Binnenhof. Die zie je binnenkort in de derde #40Trip blogpost.

Het belangrijkste doel van mijn strooptocht door de hofstad behelsde het vinden van de allerlekkerste Haagse lekkernij. Ooit at ik op een Haags terras een Haagsche Kakker. Hoewel ik in die tijd van bijna niks eetbaars meer genoot, heeft dat stuk luxe krentenbrood diepe sporen op mijn smaakpapillen achtergelaten. Ik vond zijn evenknie, de Haagse poffâh, bij Het Bakkertje. Dat heel toevallig ook op de Oude Molstraat zit. Uiteraard gaan er twee punten mee naar Limburg.

Ook voor het diner regelde ik een date. Mr zocht de fijnste eettent uit. Namelijk óp het station. Zo tegen de avond is het beste er wel af, helemaal als de gevolgen van die stomme hypo je nog de hele dag zo'n beetje achtervolgen. Vanaf deze plek kan ik straks zowat naar het juiste perron kruipen. Het was een topdag!

Dat ik op donderdag geen peren waard ben neem ik voor lief. Sara is als altijd solidair.

Kaarsjes aan, het stof van Netflix afgeblazen. Ik ben begonnen aan Peaky Blinders. In de verte doet deze serie me denken aan Call the Midwife. Maar dan veel rauwer.

Op vrijdag wordt me deze werkelijk schitterende bos overhandigd. Die alwéér voor de overburen is. Zullen we afspreken dat ik de derde bos mag houden? (Nog van harte proficiat Ptr!)

's Avonds begeef ik me naar het conferentiecentrum in ons dorp. Daar vindt de generale repetitie plaats van ons optreden morgenavond. Samen met alle andere koren, fanfares, bands en solisten nemen we nog een keer alles door. En... We krijgen heuse artiestenbandjes overhandigd! Echt, mijn leven is af.

Zie mij eens de bedreven plantenmoeder uithangen. De opgestuurde stekjes hebben op advies van Jnn een weekje rust gehad en zijn vandaag verhuisd naar een potje met aarde. Wortelen en groeien maar jongens! Het stekje van Mr lijkt het vooralsnog prima te doen onder mijn lichtgroene vingers. Er blijven nieuwe blaadjes de kop op steken. Lijkt me een goed teken.

Het is je koormeid op het podium hoor! Omdat ik ons repertoire geoefend heb als hoge alt, zing ik vanavond nog in deze toonhoogte mee. Vanaf volgende week verhuis ik naar de sopranen.

Vooruit, een exclusief stukje optreden tijdens De Vrienden van Herten Live.

Voor iemand die ondanks het extra nachtelijke uurtje nog korter sliep dan anders, oogt het toch nog best fris. En tegen de knallende koppijn doet het loerijzer zijn werk.

Nou. Het laat zich raden wie er vanavond voor ons gekookt heeft, dunkt me.

Maar het liedje gaat toch dat er een paard in de gang staat? Wel nu, de hardlopende echtgenoot wil het pad van zijn sportieve hobby's ook graag eens per mountainbike verkennen. Zodoende schafte hij zich vanmiddag een bijpassende fiets aan. Omdat er ook zo'n fiets in mijn maat in de winkel stond, kon ik de verleiding niet weerstaan om zelf ook een wiebelig rondje door de zaak te maken. Binnen twee minuten had ik bijna drie kleuters omver gereden en mezelf er alweer van overtuigd dat dit echt niks voor mij is.

Hej hej.