Al zolang ik me kan heugen heb ik een gigantisch gloeiende schijthekel aan schoonmaken. Of poetsen, zoals ze hier in het zuiden des lands zeggen. En mensen die daar wel van houden en dagelijks naar hartenlust boenen en schrobben, hebben een zogenaamde 'poetsfiemel'. Maar die verwacht ik hier natuurlijk niet aan te treffen, bij de Club Van Slechte Huisvrouwen.
Als kind werd me geleerd dat ik zelf verantwoordelijk was voor de staat van en het onderhoud aan mijn slaapkamer, ondanks de wekelijkse gang door het huis van de poetshulp. Zij was er niet om mijn troep op te ruimen. En daar had mijn moeder groot gelijk in.
Toch belette dat me niet om, toen ik eenmaal zelfstandig woonde, dankbaar gebruik te maken van de diensten die een van mijn huisgenoten me tegen betaling aanbood. Ik weigerde namelijk pertinent de van schimmel aan elkaar hangende zwijnenstal die onze gezamenlijke studentenkeuken was eens in de vijf weken in maanpak en met de hoge druk spuit onder handen te nemen, en hij betitelde zichzelf simpelweg als - ik citeer - hoer. "Want ik doe alles voor geld!" En zo kwam het dat ik op mijn 20ste reeds beschikte over mijn eerste betaalde hulp. Voor 35 oud Hollandse guldens liet ik graag iemand anders de met maden doordrenkte pan rijst leeg schrapen en een maandvoorraad lekkende vuilniszakken naar buiten sjouwen.
Zodra mijn toen-nog-vriend en ik enkele jaren later besloten te gaan hokken bleek al snel dat we qua huishoudelijk management op een lijn zitten. Ook hij beschikt over de pragmatische visie dat het leven te leuk en vooral te kort is om schoon te maken. Maar aan de andere kant zijn we ons er tevens van doordrongen dat het zaak is niet te verworden tot de Daisy en Onslow van de lage landen. Met vet haar in bed chips liggen eten, flutromannetjes lezen en de paardenraces op tv volgen. En de groeiende stofnesten intussen zienderogen zien aankoeken.
En daarmee begon onze zoektocht naar de Perfecte Poetshulp.
Via mijn schoonouders kregen we Anny 1 aangereikt. Zij maakte ook bij hen schoon en had nog wel een plaatsje over. Het bleek een schat van een vrouwke, maar ze blonk bepaald niet uit in zelfvertrouwen. Elke week kreeg ik meer details over haar haperende privéleven te horen. Ongevraagd en allemaal in de categorie TMI, too much information. Poetsen deed ze niet onverdienstelijk, al was het het opruimen en sorteren waar ze echt op kickte. Niemand kon zo gestructureerd schoenen op een rij zetten als zij. Helaas vond ze na een jaar een andere betrekking en had ze geen tijd meer voor ons en onze schoenen.
Gelukkig vonden we, via vriends oma, niet lang daarna Annie 2. En Annie 2 was top! Leuk mens, type niet lullen maar poetsen! Net waar we naar op zoek waren. Maar nomen est omen, ook deze Annie vond binnen afzienbare tijd een andere baan en zag zich genoodzaakt er bij ons de stekker uit te trekken. Wel bood ze aan dat we haar vriendin Gonny best eens konden bellen. Zij had wel oren naar 'een adresje'.
Helaas haalden we met Gonny de hel in huis. Het regelrechte paard van Troje der thuishulpen. Gonny was nogal rad van de tongriem gesneden. Of gewoon brutaal, zo zou je het ook kunnen noemen. Tijdens het vullen van de emmer met water bestudeerde de minutieus de weekkalender en hoorde me daar vervolgens ongegeneerd over uit. Na een uurtje hier en daar wat vegen blèrde ze al om koffie en als het werk erop zat stak ze haar hand uit en scandeerde "Poen!". Ze was, zeg maar, de primaat onder de poetshulpen. En ik kon daar he-le-maal niks mee. Het was te overrompelend, zij was te groot en te aanwezig. Ze liet me een gast voelen in mijn eigen huis. Het was dan ook een schitterende samenloop van omstandigheden dat we op een goede dag verhuisden naar een ander dorp en we op die manier met goed fatsoen afscheid konden nemen van de vreklap.
Hulp nummer vier werd Betsy, aanbevolen door een collega van vriend. Betsy was zo'n vrouw met een poetsfiemel. Dat beloofde wat! Ze ging werkelijk als een orkaan door het huis. Helaas was ze echter ook een beetje slechtziend, en onhandig. Naar eigen zeggen compenseerde ze haar visuele handicap door alles op de tast te doen waardoor het werk eigenlijk beter gebeurde. Jaja. In mijn optiek moest ze gewoon iets verder kijken dan haar neus lang was, als ze in haar blinde haast met de Dyson tegen de plinten aanknalde en ik de afgebrokkelde scherven st
een zag blinken. De maat was vol toen ik diepe krassen in het hoogglans witte tvkastje constateerde. Tegen mijn uitdrukkelijke instructies in de vazen óp te tillen alvorens ze uit de kast te halen - juist om krasincidenten als deze te voorkomen - had madam ze meer dan eens fluks met de bodem over de tere hooglanslak getrokken. Ik kon wel janken! Met een laffe smoes over mijn moeder die toegezegd had ons voortaan te willen helpen met schoonmaken heb ik haar opgebeld en ontslagen.
Via het onvolprezen marktplaats kwamen we tot slot aan Wendy. Wendy was een aardige, rustige, jonge meid. Die vooral heel erg bezig was met moeder zijn en nog een thuisstudie, 'iets met kinderen'. Waar Betsy de orkaan was, was Wendy het oog van de storm. Alles ging op z'n elfendertigst. Af en toe moest ik me bedwingen om niet haar rug te betasten, op zoek naar sleuteltje waarmee ik haar op kon draaien en ze als een Duracell-konijntje tekeer zou gaan. Gelukkig loste ook het probleem Wendy zichzelf op. Ze bleek namelijk zwanger van de tweede en dat werd me zo ongeveer een half uur na conceptie verheugd toevertrouwd.
Ergo, inmiddels zijn we terug bij af en er volkomen klaar mee. Met het gedoe en de vrijblijvendheid. Is het dan echt zo moeilijk om een eerlijke, betrouwbare, hard werkende hulp met liefde voor het vak te vinden? Gewoon zo'n moederlijke Marja of een lieve Liny; ik hoef ze niet eens allebei! Inmiddels-man heeft bijna het punt bereikt dat hij zelf het schortje voorknoopt en op zaterdagochtend de badkamer te lijf gaat. Om 's middags de bespaarde euro's keihard kapot te slaan in de stad. Hij gaat z'n goddelijke gang maar, ik verdiep me intussen in de wereld die professionele schoonmaakbedrijven heet. Als Mozes niet naar de berg komt, komt de berg wel naar Mozes. Ergens wacht een Liny op mij, ik weet het zeker. Haar naam hoeft zelfs niet op een y te eindigen!
*****
Deze blog verscheen ook op
www.clubvanslechtehuisvrouwen.nl.
