dinsdag 25 september 2018

Plog 846 - Technische mankementjes

Plog 846: wat deed ik allemaal van 17 september tot en met 23 september 2018?

We kunnen gerust stellen dat dit plantje de grote verliezer is van onze vakantie. Van nature is het al een dramaqueen. Om het minste beetje droogte laat ze haar talrijke hoofdjes deemoedig zakken. Na een week zonder water lijkt de situatie hopeloos. Heel misschien was mijn poging haar te reanimeren met een serieuze waterboarding ook weer iets teveel van het goede. Gaat ze het redden? We blijven het volgen.

De eerste sportsessie na de vakantie kostte verrassend weinig moeite. Ik vergat alleen echte sportsokken aan te trekken. Als dat het enige is.

Dit. Hier gaat mijn bloed dus van koken. Het bagagescherm IS in de onderste stand gebracht k*tl*l! Hoezeer ik ook aan de onderdelen in het bagageruim morrel, het lukt niet. En dus rijd ik met de kap dicht naar huis. Ziedend. Op materie. Zo ben ik.

Goh, is het deze dinsdag alle post met een W-dag of wat?

Het is in elk geval een lekkere dag. Met veel zon en een wild windje. Saar en ik strekken de benen.

Ter avondeten fabriceer ik deze toestand. De aardappels en worteltjes kookte ik een beetje voor. Zodoende hoeft het geheel maar een kwartier de oven in om de kabeljauwfilets te garen. Lekkerrr!

Ieder zijn of haar ochtendroutine. Dit is die van Sara. Rustig opstarten met het gezicht naar het oosten. Ik geloof niet dat daar een religieuze gedachte achter schuilt. Het suft vooral erg lekker.

Deze woensdag zou wel eens de laatste werkdag met blote benen van het jaar kunnen zijn. En dus neem ik het ervan.

Drie dingen: 1) lekker gewerkt, 2) ik moet nodig naar de kapper, 3) mijn mens fikste het technisch euvel betreffende het cabriodak. Ik zou het nu zelfs in mijn eentje op moeten kunnen lossen, mocht het weer gebeuren.

Volgens mij ben ik gemist.

Inderdaad. Dit is een andere hond. Maar behoudens hun uiterlijke verschijning opereren alle modellen tamelijk universeel. Hoewel deze erg schattig is nemen we haar niet mee naar huis. Daar kwamen we immers niet voor. Wordt ook nog vervolgd.

Als je in alle drukte van de dag vergeet foto's te maken van waar je allemaal mee bezig bent, is een gevulde kofferbak met boodschappen altijd een dankbaar onderwerp.

Tuurlijk. Ik had het kunnen weten. Gisteren is de glazenwasser geweest. Hij lapte alle ramen, vanbinnen en vanbuiten. Je kunt er donder op zeggen dat het dan binnen 24 uur gaat regenen. Misschien had ik er in mijn eentje voor kunnen zorgen dat de zomer minder droog zou zijn verlopen...

Aan het begin van de middag vatte ik een kappertje. Voorts vatte de wind mijn coupe. Wel goed voor het volume.

Mijn schoonmoeder wordt 65 en wil dat vieren met een weekendje weg. Het programma vangt zaterdagmiddag aan in Arnhem, alwaar we een idioot druk en buiten ietwat kouwelijk Burgers' Zoo bedwingen. Maar in de motregen is het nog altijd beter dan binnen in de 'dome'. Al die nagebootste klimaatwisselingen vormen voor de mensen met een wat zwakker gestel een ware aanslag op de gezondheid. Als ik in een of ander bedompt, purschuimen grottenstelsel tegen de zoveelste meegesjouwde koelbox opbots heb ik het gehad. Frisse lucht, licht, en koffie. Onmiddellijk!

De stokstaartjes blijken niet thuis. Die hebben zich vast in een of ander droog holletje verschansd. Ik kan ze geen ongelijk geven.

Zo'n dierentuin is leuk en alles maar dit is onze natuurlijke habitat. We proosten op de aanstonds jarige Jet. En er is eten. Lekker eten!

Wakker worden in Kasteel De Vanenburg. Ik kon het slechter treffen.

Hoe leuk en gezellig ook, zo'n weekendje weg vergt veel van een mens. In elk geval van dit exemplaar. Niet in mijn eigen bed slapen, in touw zijn, sociale contexten, het hele CF-circus inpakken en meeslepen. Als dan blijkt dat je je kakzakjes vergeten bent mee te nemen, hoop je op het beste maar bereid je je voor op het ergste. Orkambi lost een hoop op maar niet alles. Zo wordt vandaag nog maar eens bevestigd. De nare details zal ik je besparen. Feit is dat ik bij thuiskomst als een gek ben gaan laxeren. Oef.

Hej hej.

dinsdag 18 september 2018

Plog 845 - Nazomeren in de Franse zon

Plog 845: wat deed ik allemaal van 10 september tot en met 16 september 2018?

Goedemorgen! Alle nagels zijn weer on fleek. Jammer dat ik de komende uren gehandicapt blijf. En vooral hopen dat ik niet hoef te poepen...

Van de maandagmarkt in het dorp is buiten het hoogseizoen niet veel over. De enige gelijkenis is de bedroevende staat van alle uitgestalde groenten en fruit. Daar gaan we dus toch maar gewoon voor naar de supermarkt.

Ook lopen de Instagram husband en ik nog een rondje door het dorp.

Alwaar de herfst al best wel aan de deur rammelt. Maar voorlopig wint de zomerzon.

Er zit niks anders op dan ons te installeren bij het zwembad.

De dinsdagochtend verloopt in stilte hier. We zijn allebei verzonken in onze boeken. Het enige geluid komt uit Sjrds neus. De gevreesde voedselvergiftiging is uitgebleven. Wel is hij overvallen door de vakantieverkoudheid des doods. Gelukkig kunnen we altijd terugvallen op mijn medische tas met Mary Poppins-effect. Als het moet, tover ik er een complete operatiekamer uit. Vooralsnog volstaat een mix van paracetamol en neusspray.

Ik moet altijd minimaal een dagje 'in between books' houden. Als het ene uit is, kan ik niet meteen in een ander beginnen. Het ideale moment om eindelijk aan de podcast van Bob te beginnen. Via Twitter las ik al veel goede recensies en inderdaad. Wat is dit mooi. Ik zat vanmiddag regelmatig met een dikke laag kippenvel over mijn hele lijf aan de rand van het zwembad. Bij plus dertig graden. Echt, ga dit luisteren!

Elke avond maken we een wandeling. Soms zijn we te laat om de zon achter de Cevennen te zien zakken. Soms niet. Dit uitzicht...

Tot nu toe is het een echte luier- en leesvakantie. Maar op woensdag gaan we op pad. We hebben zin om de in juli ontdekte kunstroute door Lussan te gaan lopen. Sjrd neemt de leiding als navigator. Lijkt me niet onverstandig.

Voordat we aan de wandel gaan, leggen we eerst een goede bodem in de bistro van het pittoreske dorpje. De amuse is een soepje van ganzenlever. Dat zou ik uit mezelf nooit bestellen maar ja, het beest is nou toch al doodgevoerd en zijn lever gaar gekookt. Het blijkt ook nog hartstikke lekker. In gedachten brand ik een kaarsje voor het arme beest.

Als je me via Instagram volgt, heb je kunnen zien hoe ik live verslag deed van onze hike wandeling. De foto's zijn voor mijn plog. In feite spreken die ook boekdelen. Het is een prachtige route en we hebben een hoop lol.

Voorheen was ik de enige fotograaf van ons tweeën. Dat leidde nogal eens tot wat gezucht of ongeduld van mijn betere helft. Hoe fijn is het dan, dat hij nu ook de lol van het vastleggen ontdekt heeft?!

Dit is mijn lievelingsfoto van deze vakantie. Van dit jaar. Misschien wel aller tijden. Alles aan het plaatje klopt. De foto drukt precies uit hoe ik me voel. Blij, verlicht, gelukkig.

Ben jij zo iemand die de hele auto volstouwt met spullen van thuis? Zeker wel. Controle is alles. En omdat ik me de vorige keren stoorde aan het gebrek van een maatbeker in dit onderkomen, heb ik de uitzet van de verhuurders eigenhandig aangevuld met een exemplaar. Zo ben ik dan ook wel weer.

D'n deze was vanmorgen fit genoeg voor een pittig rondje kuitenbijters hobbelen in de brandende zon. Respect man!

Ons laatste thuisdiner alweer. Ik duvelde alle restjes groenten bij elkaar en zaagde het hard geworden stokbrood in stukken. Al met al een meer dan prima maaltje.

Nog maar een avondwandelingetje dan. En een klassieke zelfontspannersituatie. Walgelijk gelukkig zijn we.

Mijn vrijdagse koffie in de zon smaakt toch een beetje bitter. Onze laatste dag hier is alweer aangebroken. De week is werkelijk omgevlogen. Het besef dat we hier dit jaar maar liefst vier weken zijn geweest overvalt me. Vier weken! Vroeger moesten we het met pijn en moeite en vooral een hoop spanning van één weekje hebben. In God geloven we niet. Wel in Jeffrey Leiden, grappen we regelmatig. Dat hij als CEO van Vertex royaal beloond wordt om aan het roer te staan van het bedrijf dat mijn en ons leven drastisch veranderde, is een feit. Maar voor ons elke penny waard.

De wandeling van vandaag voert ons onder andere langs het vuilnisdepot. Want dat gaat ook gewoon maar door.

We hebben de taken eerlijk verdeeld. Sjrd is verantwoordelijk voor de zuig en de dweil, ik stort me op het inpakken van al onze spullen en poets alvast de keuken, plees, en wastafel. Hij doet morgenvroeg de douche en dan zijn we rond.

Tot onze grote vreugde blijkt pizzabakker Phil terug te zijn van vakantie! Nu kunnen we onze vakantie toch geheel in stijl afsluiten met een pizza huit voor Sjrd en een pizza végétarien pour moi. En een karafje rosé. Moet kunnen.

Gekkigheid dit! Nog niet eerder slaagden we erin daadwerkelijk voor negen uur in de auto te zitten. Hoewel het onze streeftijd is, leert de ervaring dat het steevast half tien wordt. Oefening baart dus echt wel kunst.

Helaas is het onderweg drukker dan we gewend zijn. Op verschillende plaatsen wordt (niet) aan de weg gewerkt. Er zijn best een aantal auto's op elkaar geknald. Het schiet allemaal voor geen meter op. Even na achten zitten we pas aan de Maccie in Maastricht. De vegetarische McChicken smaakt wel oké, maar op dit punt in mijn leven vind ik alles eigenlijk wel best. Dit soort voedsel is vullend. Punt. Voorlopig hoef ik het niet meer te eten.

Op zondag moeten we allemaal een beetje bijkomen. En klusjes doen. De was. De tuin. De boodschappen. Morgen begint het gewone leven weer. Ook voor jou Sara.

Alsof we nooit zijn weggeweest.

Hej hej.

maandag 10 september 2018

Plog 844 - Reislustige mensen zijn we geworden

Wat deed ik allemaal van 03 september tot en met 09 september 2018?

Ik moet vooral heel hartelijk lachen om al die hippe fitgirls op Instagram. Compleet opgedoft, een sportief doch sexy pakje aan, en in de meest ingewikkelde poses pronken met hun killerbody's. "Dat kun jij ook hoor, je doet het alleen nooit!" relativeert Sjrd dit gedoe steevast. Oké, is goed. De make-up ontbreekt en mijn outfit is ook niet perfect. Maar een pootje optrekken om het kontje een Instagramwaardige bolling te geven kan ik inderdaad. Ik denk dat ik het de rest van de dag blijf doen, waar ik ook ben.

Kijk eens wie er terug zijn?! Vijf hele weekenden, vier fantastische weken, duizenden camperkilometers verder. Ze bedwongen Duitsland, Denemarken, Zweden, en Noorwegen. Ze spotten herten, rendieren, elanden, zelfs beren. Onnodig te zeggen dat ze een intens goede vakantie achter de rug hebben, nietwaar?

Het meegebrachte souvenirtje komt uit Mol, want België deden ze ook nog aan. Een molletje uit Mol, als je Mols heet. Beter kan niet.

Mijn bestaan als schaatsster voor Skate4AIR was waarschijnlijk de kortste in de geschiedenis. Toch heeft het evenement mijn hart gestolen. Ook dit jaar blijf ik er graag bij betrokken. Alleen dan naast het ijs. Ik ben zodoende toegetreden tot het communicatieteam en zal de komende editie als razende reporter verslag doen van de verrichtingen van de andere schaatsers. Dinsdagochtend wordt ons vaste overlegmoment. We proberen het via Skype maar dat blijkt al snel een fiasco. Dan maar gewoon ouderwets bellen. Verleren we dat tenminste ook niet.

De ochtendspray heb ik verschoven naar het begin van de middag. Deze vrolijke thuiswerker is wel zo ontzettend flexibel.

Even poseren met mijn couscoussalade vol lekkers. Je ziet Sara denken. Gaan we dit ook nog opeten of hoe zit dat?

Goede rolverdeling wel. Wat je niet ziet is dat de vaat nog op mij wacht. Maar eerst koffie. Zo iemand ben ik dus geworden. Die na het avondeten koffiedrinkt.

Dit huishouden stelt me regelmatig voor raadselen die me de wenkbrauwen ernstig doen fronsen. Zo staat de elektrische tandenborstel van Sjrd al enkele dagen onthoofd in de oplader. Vanavond toch eens vragen wat er gebeurd is en of hij al over een oplossing heeft nagedacht.

Elke woensdag staat de visboer met zijn kar bij ons in het dorp. Vandaag dacht ik er op tijd aan en was ik ook nog eens niet te laat om twee verse mootjes zalm te bemachtigen.

Deze tweet spreekt voor zich. Met welke series vereenzelvig jij je?

Het Saar hier is de hele avond druk geweest met een vlieg. Bespieden, besluipen, happen. Vooralsnog is hij haar telkens te slim af geweest. We kunnen niet naar bed voor ze hem te pakken heeft.

Zo. Dat was de laatste training. Deze Sport Billy heeft volgende week namelijk vakantie. Ik ga moe maar uiterst tevreden op reis. Op reis? Alweer??

Oh zeker wel. De jaren dat de septembermaand steevast in het teken stond van een enkeltje Utrecht voor een weekje antibiotica tanken liggen achter ons. Het medicijn dat dit alles mogelijk maakt heb ik zonet bij mijn apotheek opgehaald.

Het onwaarschijnlijke is gebeurd. Sjrd is vanavond aanwezig bij een kookworkshop. Samen met collega's duikt hij in de oosterse keuken. Mijn verwachtingen zijn erg hoog gespannen. Zelf koos ik voor het gemak en dook in de vriezer.

's Avonds zing ik opnieuw de longen uit mijn lijf bij het lokale koortje. Na een blik op mijn stembanden word ik voorlopig ingedeeld bij de hoge alten. Volgende keer moet ik voorzingen. Pleh.

Of ik nóg zo'n geklede joggingbroek aan het reeds bestaande assortiment heb toegevoegd? Misschien. Het geheel is in elk geval keurig enig afgestyled. Vind ik zelf.
Wat betreft de kookworkshop van Sjrd: hij kreeg de bereiding van kroepoek toebedeeld. Daar hebben we dus weer lekker veel aan in de thuissituatie.

Christus te paard, Action! Was dit nou echt nodig?

Miljaar nog aan toe. Echte t-shirts van Replay. Voor negen negenennegentig. Bij Kruidvat. Back in de nineties moest je daar grof veel guldengeld voor neertellen. En dat deden we ook gewoon. Mijn blauwe Postbankpasje in mijn O'neillportemonnee schiet met terugwerkende kracht in de kramp.

Maar goed. De vakantieboodschappen zijn weer in huis. Als ik vlogde deed ik nu een boodschappenvlog. Maar dit is een plog. Dus kijk zelf maar.

Sara gaat een weekje naar mijn ouders op vakantie en dat kon echt niet meer in haar Nel Veerkampmand. Die lag compleet uit elkaar en de puinhopen ervan stonken een uur in de wind. Ik geloof dat haar nieuwe kribbe is goedgekeurd.

We hebben onze wagen volgeladen. De ophaalbrug is omhoog en de krokodillen zijn losgelaten in slotgracht rondom onze stulp. On y va dan maar weer!!!

Dit ziet er alweer goed uit. Heel erg goed.

Ach en wee. Meteen een kleine teleurstelling op onze eerste avond in Frankrijk. Pizzabakker Phil is niet thuis. We moeten ons noodgedwongen wenden tot de overburen bij Le Chancy. Alwaar de serveerster een aangeschoten indruk maakt, we geen idee hebben wat we precies bestellen, en Sjrds vlees tot overmaat van ramp amper de pan geraakt heeft. We proosten op de voedselvergiftiging in wording. Gelukkig is de wijn wel goed.

Een ontbijtje als thuis maar dan in Zuid-Frankrijk. Het beste van twee werelden.

's Middags maken we een wandeling over het park. Even alles inspecteren. Kijken wie er thuis zijn. Of er nog water in het zwembad zit. Hoe de bergen erbij hangen. Alles is dik in orde.

Om over de culinaire deceptie van gisteravond heen te komen rijden we naar Uzès. Deze borrelplank ziet er alvast veelbelovend uit.

Net als mijn gezelschap. *insert smiley met hartjesogen*.

À bientôt!