maandag 14 augustus 2017

Plog 783 - Dwalen door Damsko

Plog 783: wat deed ik allemaal van 07 tot en met 13 augustus 2017?

Hartelijk maandag! Weet je wat? Ik skip het sporten gewoon nog een weekje. Zonder de goeroe ben ik reddeloos verloren. Ik weet dat, dus ik omarm het maar. Volgende week is hij weer terug van vakantie en komt het vast weer goed met mijn motivatie. Vandaag ga ik gewoon nog een keer naar het tuincentrum en richt ik al mijn pijlen op het kruid der onsterfelijkheid. Bio en eetbaar. Zou het?

Kijk aan, onze palletkruidentuin is klaar! Na mijn bliksembezoek aan het tuincentrum reed ik door naar de grote AH in de stad. Boodschappen doen in een andere supermarkt geeft altijd een instant vakantiegevoel. Tot mijn grote blijdschap trof ik er precies de kruidenplantjes aan waar ik nog naar op zoek was. En bleken ze ook nog veel goedkoper dan bij het voornoemde tuincentrum. Juist.

Sara en ik voelen elkaar altijd extreem goed aan. Hier beeldt ze even de staat van dinsdag uit.



Ook al zeikt het de hele dag van de regen. Ook al vraag je je af of het ooit nog wat wordt met die tamelijk troosteloze semi-zomer. Ook al laat je een volle fles Teisère over de tegelvloer te pletter vallen. Alles Kump Good.

Ik ga dus tegenwoordig naar bed met de gedachte dat ik als ik wakker ben weer lekker cappuccino kan drinken. Het is nog niet zo dat ik allerlei plaatjes met quotes over koffie ga delen (en sla me vooral als ik dat wel ga doen!) maar dat ik het spul zó lekker zou vinden verrast me uitermate. Proost op dat.

Er is geen houden meer aan. Augustus of niet, mijn voeten schreeuwen om sokken.

Sinds ik geen bijvoeding meer gebruik, ontvang ik een stuk minder medische post. Waar we voorheen grossierden in kartonnen dozen voor het oud papier, moet ik ze tegenwoordig weer bij elkaar scharrelen in de supermarkt. Gelukkig compenseerde het bedrijf waar ik mijn spraybenodigdheden bestel ons tekort aan dozen, door voor het kleinood in mijn linkerhand - met de afmeting van een bankpasje - een hele doos te gebruiken. Want het paste met de beste wil van de wereld natuurlijk niet meer in die andere doos erbij...

Het raadsel van de onverklaarbare fruitvliegjes rondom de eettafel is opgelost. De laatste banaan uit de roedel blijkt te lijden aan spina bananida. Hij heeft een open ruggetje. Opereren is geen optie meer. De patiënt is bij voorbaat kansloos wegens infectie als gevolg van diezelfde fruitvliegjes. Ik draag hem zo over aan het mortubananium. Het is niet anders.

Dit hier is niet zomaar een lunch. Dit is mijn Amsterdamse lunch! Op vrijdagochtend vertrokken we al bijtijds richting het noorden, voor twee lange dagen Damsko. Je hebt geen idee hoezeer ik daar naar uitkeek. En nu zijn we er eindelijk!!!

Een vastomlijnd plan of uitgestippelde route hebben we niet. We zien wel waar we uitkomen. Dat blijkt onder andere bij de grootste Primark van Nederland te zijn. En na een bloedstollende speurtocht langs alle verdiepingen in het pand, slaag ik er in de laatste minuut toch nog in de trui, waar ik op slag verliefd op werd, in de juiste maat te vinden.

Dat vieren we met een luxe aangeklede cappuccino in de Cake Room van Grand Hotel Krasnapolsky. Wij houden nogal van contrasten en je moet overal eens geweest zijn. Ja toch niet dan?

Vooruit, ook nog een kazige toeristenkiek op de Dam. Kan ons het schelen. We hebben het naar ons zin en de zon is tegen alle verwachtingen in gaan schijnen. Sjoerd kan zo meteen zijn eerder vandaag aangeschafte trui - hij had het koud en geen jas bij, wij leren het nooit - nog uittrekken.

Dineren en overnachten doen we in het WestCord Art Hotel. Want dat kregen we cadeau. Mijn wilde plannen om na het eten weer terug de stad in te gaan voor een afzakkertje hier of een filmpje daar hebben we al snel bijgesteld in wijn tanken bij het diner. Met ruim 13 wandelkilometers in de benen is de koek ronduit op. Niet erg. Heel niet erg.

Groetjes van mij en mijn vermoeide wandel- slash wijnhoofd uit het analoge Instagramtijdperk.

Buiten de gebruikelijke hotelkamerperikelen - te koud, te warm, geen ventilatie, een te hard matras en te veel gekke kussens - maakten we een goede nacht in dit arty farty etablissement wat is ondergekotst door Herman Brood. Als je maar moe genoeg bent. En dan nu op naar een stevig ontbijt!

Precies na de buien checkten we uit. Er staat wederom een fijne dag op het program. Als we het centrum inrijden komen we zomaar langs mijn oude werkplek.

En alsof het niks is pin ik meteen wat geld in de Appie waar ik achttien jaar geleden mijn boodschapjes deed. Voor de een betekent het niks, ik voel de nostalgie door mijn aderen stromen.

Nu we er toch zijn doen we ook maar een rondje Waterlooplein. Waar deze meneer gezellig de duiffies zit te voeren. Het had evengoed een foto van tig jaar geleden kunnen zijn.

Het enige wat vaststond aan deze trip was een bezoek aan het Stedelijk Museum. Na al eerder het Van Gogh en het Rijks te hebben aangedaan, dompelen we ons vandaag onder in de moderne kunst. Sjrd is positief verrast. Hij is meer van de oude meesters maar alles wat we hier zien kan zijn goedkeuring wegdragen.

Ik kijk mijn ogen uit en voel hoe mijn hart zich voelt met al dit mooie fijns. Doe mij maar modern.

En kleur. Vooral veel kleur. Eindeloos dwalen door alle zalen. Ik voel me hier zo gelukkig.

Al begrijp ik lang niet alles van wat er hangt hoor. Dit 'zelfportret in twee dimensies' van Kazimir Malevich is mij een brug te ver.

Het loopt al tegen zessen maar van lunchen is het niet gekomen. Ik ben inmiddels een hypo nabij. Laten we in godsnaam op zoek gaan naar voer. Het Torture Museum komt wel een andere keer aan de beurt. (Wees gerust. Het Torture Museum is een grote inside joke bij ons thuis. We gaan wel naar het Torture Museum als Pasen en Pinksteren op één dag vallen.)

"Zoals een kip hoort bij een ei, hoort Schöndeln bij mij," aldus de schrijver van het schoollied van mijn middelbare school. Ik heb dat hele lied overigens nooit hoeven zingen, want de betreffende muziekleraar - die kon rijmen en dichten zonder zijn hempie op te lichten - was gelukkig niet die van mij. Maar zoals een kip bij een ei hoort, zijn Amsterdam en fietsen onlosmakelijk met elkaar verbonden. Getuige ook dit lollige kunstwerk aan de muur.

Een hapje eten op de Nieuwmarkt zat er niet meer in. Ik zakte net wat te vroeg door mijn hoeven. Gelukkig blijkt Café de Jaren na al die jaren ook nog steeds een fijne stek om te stranden.

We besluiten mijn trip down memory lane met een bezoekje aan mijn oude studentenhuis, aan de Oudeschans. Ik heb mijn hartje weer helemaal opgehaald deze twee dagen. En dan nu met gierende banden naar de rust en frisse lucht van Limburg.

Zomerse zondagen zoals ze bedoeld zijn. Iedereen is blij om weer thuis te zijn.

Hej hej.

maandag 7 augustus 2017

Plog 782 - Er hangt een tuintje aan mijn muur

Plog 782: wat deed ik allemaal van 31 juli tot en met 06 augustus 2017?

Ik start de week met het uitlezen van mijn boek. Het boek waar ik met de nodige scepsis aan begon en waar ik toch verrassend snel doorheen kwam. Dat heeft te maken met de combinatie van de eenvoudige schrijfstijl van de auteur en het feit dat ik me toch niet helemaal groen en geel ergerde aan de inhoud. Ook al hangt het verhaal inderdaad met ragfijne draadjes aan elkaar. En het hoge zweefteefgehalte accordeert allerminst met de beschreven knettergekke wereld van het hele grote geld. Maar de vriendin van de hoofdpersoon heeft CF en dat boeit dan toch genoeg. Voor mij althans. Ik kan hem weer afvinken en met een gerust hart aan een nieuw boek beginnen.

Maar goed. Ik las dan wel een boek uit, voor de rest gebeurde er ook een hoop niet. Sporten en het huis schoon laten maken voeren hierin wel de boventoon. Helaas. Gelukkig compenseren de bij elkaar gescharrelde weekboodschappen een hoop. Tien bonuspunten voor de op de etiketten gekozen wijnen. Ik ben een sucker voor vormgeving.

Of het allemaal lukt, buiten op de bank. Ik geloof van wel.

Ik voel me deze dinsdag een beetje mottig. Er komt niet bijster veel uit mijn handen. Behalve dan de ingelijste prent die ik eigenhandig in elkaar fispernul. Mijn lievelingsquote van de vakantie, om elke morgen mee wakker te worden.

De volwassenheid is hier echt keihard toegeslagen. We drinken tegenwoordig af en toe een kop koffie na het avondeten. Waar eindigt dit?

Als je eens verlegen zit om iets fijns op Netflix kan ik van harte de serie Black Mirror aanbevelen. De afleveringen duren elk rond de vijftig minuten en zijn losstaande verhalen, met telkens andere acteurs. De overkoepelende thematiek is de snelle technologische ontwikkelingen en wat de gevolgen daarvan zijn voor ons als mensen. Vanavond zag ik aflevering drie van seizoen drie (Shut Up and Dance) en wow, daarvan ben ik zomaar diep onder de indruk.

Op donderdag is het plotseling lekker weer. Het Saar en ik trekken er stante pede op uit. We waren alweer bijna verleerd hoe dat ook alweer moet. Hoewel ze niks liever doet dan met de poten in de modder staan. Zo is Sara.

Als kers op de taart stelde Sjrd voor om 's avonds samen een hapje te gaan eten in de stad. Miljaar, die man heeft echt goede ideeën! Helaas bleek onze favoriete Italiaan met vakantie en zochten we koortsachtig naar een alternatief. In eerste instantie belandden we op de markt, bij een andere Italiaan, want we gingen voor pizza. Maar we zaten er stom en de serveerster was stom en ik wilde gewoon weg. Gelukkig liet Sjrd zich overtuigen om bij Eetcafé Olijfje aan de Roerkade plaats te nemen. Ze serveerden er dan wel geen pizza's, zijn burger met friet en mijn vegetarische pasta maken alles goed. Joepie voor fijne nieuw ontdekte eetgelegenheden!

Goed briefje dit, de heer Arnold. Of A. Ik sta aanstaande dinsdag op de uitkijk. Het belooft een spannende ochtend te worden.

Toevallig hebben Arnold en ik wel exact dezelfde plannen. Namelijk opruimen! Over een goede maand laat Nls zijn gouden klushandjes wapperen bij ons op zolder. De ruimte in huis met het mooiste uitzicht gaat eindelijk optimaal benut worden. Maar voor die tijd moeten wij eerst gigantisch puinruimen. Het is de hoogste tijd om afscheid te nemen van de laatste geschreven rekwisieten uit mijn puberteit. Pogingen tot poëzie, pathetisch dagboekgeneuzel, met hartjes volgekalkte agenda's. Alles gaat weg. Ik koester weinig fijne herinneringen aan deze diep, diep ongelukkige tijd. Waarom in godsnaam zou ik er dan nog flarden van bewaren?

Als je het over de duvel hebt zeg. Op mijn verzoek knutselde Nls eerst nog snel een palletkruidentuin in elkaar. Voor mijn liefde voor groene vingers. En om lekker mee te koken.

Aangemoedigd door mijn noeste arbeid en het uitgesproken voornemen de boel vanavond lekker in de hens te zetten, spoedde ook Sjrd zich na het avondeten naar de zolder. Tegen het uitzoeken van de troep keek hij een beetje op, maar het vooruitzicht van een goeie fik maakte alles goed. Weg weg weg ermee!

Ik kom zelfs nog een kladje middelbare school Frans tegen. Voor zover ik het me herinner was er nimmer een verloofde die Luc heette, dus dit zal toch wel gewoon lesmateriaal zijn geweest. Maar allez, waren dat niet alle jongens?!

Je hebt geen idee hoe lekker dit voelt. Het ruimt niet alleen fysiek op, ook mentaal voelt mijn zolder schoon. Wat goed en fijn is blijft toch wel.

Niet alle paperassen gooi ik weg. De kaartjes die mijn ouders kregen naar aanleiding van mijn geboorte doorstaan deze opruimronde met glans. Maar zeg nou zelf, als de jaren zeventig bellen om te vertellen hoe verguld ze zijn met je geboorte neem je toch ook gewoon op?

Hoe het zo heeft kunnen gebeuren is mij ook een raadsel, maar in de nacht van vrijdag op zaterdag is Sara bekeerd tot het Hindoeïsme.

Een pallettuin zonder kruiden, is als een kerstboom zonder piek. Dus sjees ik zaterdagmiddag als een malle naar het tuincentrum. Alwaar ze een ongeveer een miljoen soorten muntplanten blijken te verkopen. De muntplant is zeg maar de macaroni onder de pasta's. Van budget tot a-merk, van in plastic zak tot in kartonnen doos. Maar ik hoef helemaal geen miljoen soorten munt of macaroni. Geef me rozemarijn en cannelloni! Verdorie. Zo krijg ik mijn tuintje nooit gevuld.

Hoe vaak ik deze zomer al in de jachthaven ben geweest? Toch al gauw drie keer, gok ik. Waarvan ik precies nul keer uit varen ben gegaan. Het komt er gewoon niet van. Het weer, andere plannen, dingen. Zoals dat gaat. Sjrd is gelukkig wel al een paar keer wezen zeilen, dus ons aspirant-lidmaatschap van de roei- en zeilvereniging is niet helemaal voor Piet Snot. Een illustratie hiervan vormen de gratis toegangskaarten die we vanwege 'de overlast' van Solar gemaild kregen. Oké dan. Doorrijen, en rap een beetje.

Toegegeven, zelf had ik nog geen euro neergeteld voor een Solarkaartje. Ik zal er wel te oud voor zijn allemaal, denk ik. De drukte, het gehang, zoveel hipheid op de vierkante meter. Doodongelukkig word ik ervan. Maar de muziek van Chef'Special vind ik leuk genoeg om er toch even voor uit mijn holletje te kruipen. En deze afgezaagde foto natuurlijk. #goals

En dan na twee uur keihard festivallen met gezwinde spoed huiswaarts. Terwijl Sjrd de auto ophaalt zijg ik neer onder Christus aan het kruis.

Als Jezus het zegt.

Hej hej.