maandag 10 december 2018

Plog 857 - Waarom ik geen vlogger ben geworden

Plog 857: wat deed ik allemaal van 03 december tot en met 09 december 2018?

Aanvankelijk had ik bedacht om te gaan plogmassen. Elke decemberdag tot aan kerst een plog maken, net als vroeger. Hoogstwaarschijnlijk was ik aangestoken door alle YouTubers die nu aan vlogmas doen. Maar toen was het zomaar al 3 december en is het me niet eens gelukt om de enige adventskalender hier in huis bij te houden. Als je bedenkt dat de gemiddelde vlogster haar dagen vult met het unboxen van een shitload aan adventskalenders ben ik gelukkig op tijd bij zinnen gekomen.

Dat krijg je er ook van, als je elke week maaltijdboxen van Appie laat aanrukken. Een niet te overziene voorraad kappertjes. Gelukkig hebben we ons net door alle voedselvoorraden met een verlopen houdbaarheidsdatum heen gegeten. Plek zat in de la om nieuwe stash aan te leggen.

Christus te peerd... Mijn benen voelen alsof ik gisteren vooraan heb gestaan bij een heftig lesje bodypump. De waarheid is dat ik met de krachtoefeningen ben ingestapt op 70 procent van mijn kunnen. Hebben de 'dead bug' en de 'super woman' me dan de das om gedaan?

Mijn armen mankeren gelukkig niks. Dat biedt kerstboomkansen. Ik twijfel nog over welke boom ik dit jaar opzet. De kleine witte of de grote groene?

Kijk aan. Als we daar mijn kerstminnende echtgenoot niet hebben. Druk in de weer met het ontwarren van de lampjes. Hij kijkt wel heel jolig en alles maar vanbinnen gaat hij kapot. "Ik heb hier echt zo'n hekel aan hè...?!"

Ahhh... Maar als hij dan eenmaal af is. Wauw! Het is de groene boom geworden. Op dezelfde plek als andere jaren. Bomvol kleurrijke ballen en ornamenten.

En op deze plek heb ik ook nog het witte boompje neergezet. Want één boom is geen boom. Ik denk dat het overcompensatie is. Van toen ik vorig jaar weerloos lag toe te kijken vanuit mijn hoog-laag bed, met mijn aan gruzelementen gevallen heupkom. Hoe anderen heel lief mijn taak op zich namen. Toen ging ik kapot, vanbinnen. Naast dat ik het al was.

Je weet dat het pakjesavonddag is als De Voorbereidingen zijn getroffen. Voor ons geldt dat de Sint ons huisje dit jaar voorbij rijdt. We zijn behoorlijk braaf geweest maar ook compleet verzadigd. Dan kan hij zijn geld beter aan anderen besteden.

Mijn revaliderend rondje wandelen doe ik vanmiddag door Maasbracht. Uiteraard doe ik ook even de kringloop aan. Er zijn allerlei toffe oude schoolkaarten binnengekomen. Deze van de longen zou ik zo kopen. Ware het niet dat hij 40 euro moet kosten en ik een inrichting heb waar de plaat totaal niet tot zijn recht komt.

Ook deze lugubere poppenhoofdjes laat ik liggen. Wat? Hoe? Waarom? Waarvoor? Vragen. Zoveel vragen.

Boodschap van algemeen nut. Is wel zo.

Als dit zo'n beetje onder je kerstboom ligt zijn al je wensen toch vervuld?

Sportsessie twee van deze week is achter de rug. Het ging alweer een stukje soepeler dan maandag. Verder doe ik me aan iemand denken, met die muts.

Exact! Deze muzikale held. Had jij de quizvraag ook goed?

Sinds tijden voel ik deze vrijdag weer eens de tevredenheid die ik zo fijn vind. Mijn werkweek zit erop. Ik heb keurig gesport, ben productief geweest, was medicijntrouw, heb op tijd rust genomen, en er was ruimte voor leuke dingen. Hoe ende ra! En dan wacht me vanmiddag ook nog een gezellig uitje met de oudjes.

We maken ons jaarlijkse kerstrondje langs allerlei kringloopwinkels. Alleen zijn we wat laat, want de echt leuke dingen zijn al weg. Dat is althans het vermoeden.

Deze bal zou ik mee kunnen nemen voor Sjrd. Toch laat ik het bij een foto. Want die zegt meer dan duizend woorden.

Zaterdagen zijn voor uitslapen, de krant lezen, en uitgebreid met het hondje knuffelen.

En voor date night! Wordt het het reuzenrad??

Natuurlijk niet. Het regent en het waait als een gek. Bovendien zijn we al weken naar de bioscoop aan het gaan, om Bohemian Rhapsody te zien. Na alle docu's die over Queen en Freddie gemaakt zijn te hebben gezien, mag deze film natuurlijk niet ontbreken. Als echte fangirl. Gelukkig ben ik niet teleurgesteld.

Na vierenhalf jaar met Sara zijn we wel toe aan de volgende stap in haar opvoeding. Netjes volgen aan de riem lukt nog niet geheel vlekkeloos. Het commando "zit" kent ze en voert ze keurig uit. "Foei" en "nee" roepen we te pas en te onpas en vooral tegen dovemansoren. Vandaag gaan we beginnen met "af". Want dat ze kan liggen leidt geen twijfel. Nu nog als wij het haar opdragen.

Als ze zit, leg ik mijn vuist met daarin een snoepje tussen haar voorpoten en trek hem langzaam van haar af.

Ik herhaal dat ze "af" moet, "af". Zodra ze ligt, mag ze het snoepje uit mijn hand opeten. Uiteraard prijs ik haar de hemel in. Een kind kan de was doen.

's Avonds is de mens weer eens op pad met Cn en Chrs. Niet te verwarren met de zingende Vlaamse gebroeders Wauters, want die spel je beiden met een k. Bovendien zijn Cn en Chrs geen familie. De enige overeenkomst is hun voorliefde voor obscure muziek. Naar welke lawaaiband ze vanavond zijn is me ontschoten, maar dat het een bak herrie zal zijn staat als een paal boven water. Voor mezelf kookte ik een bord lekkere, onscherpe pasta. Nadat ik uit eenzaamheid een pak koekjes leegat. Heel Bridget Jones allemaal ja.

Hej hej.

maandag 3 december 2018

Plog 856 - Solliciteren naar een voedselvergiftiging

Plog 856: wat deed ik allemaal van 26 november tot en met 02 december 2018?

Laat ik mijn nieuwe week eens in een ander ziekenhuis beginnen. Voor de broodnodige afwisseling. En een dalspiegel van mijn Tobra. Voordat ik permanent doof word. Ons streekziekenhuis kan het bloed wel tappen maar de meting zelf niet uitvoeren. Het universitair ziekenhuis in Maastricht kan dat wel. Scheelt toch weer een tijdrovende, energie slurpende rit naar Utrecht.

Bloed geprikt, huis gepoetst en ook nog een verse piccline pleisterzooi gekregen van thuiszorgelf Ngrd. Nu alleen de Appie nog en dan is de maandag weer om. Pfff.

Het enige bijkomende voordeel van een infuuskuur is natuurlijk het mogen uitzoeken van een kuurcadeautje! Dat deze kuur ook nog pal in de oer-Hollandse Blackfridaygekte valt is helemaal mooi meegenomen. Het is dit fragiele kettinkje geworden met eraan een hartje van goud. Om me eraan te helpen herinneren hoe broos alles is, ondanks de fantastische werking van Orkambi. Mijn gezondheid blijft kwetsbaar. Ik blijf kwetsbaar. Een ketting is zo sterk als zijn zwakste schakel. Door lief voor mezelf te blijven hoop ik invloed te hebben op de draagkracht van mijn ketting. Goed sporten, trouw mijn medicijnen gebruiken, en zeker ook op tijd rust nemen.

Lekker en gezond eten lukt sowieso wel.

Vandaag voel ik me fit en uitgerust genoeg voor een serieus uitje. Mam komt me zo ophalen en dan tuffen we naar Venlo. Lekker lunchen bij Luif en heel misschien nog een beetje winkelen. Wie zal het zeggen.

Haha. De enige reden om Venlo aan te doen is de Primark. De nood aan nieuw pyjama-materiaal is hoog. Zoiets komt ook ineens aan het licht als je in de ouderwetse amoebe-stand schiet. Ervan uitgaande dat alleen designer slaapgoed niet door kinderhandjes in elkaar gezet wordt, vind ik dat ik mijn nachtkleding dan best hier kan kopen.

Er was iets geks gebeurd. Mrl kreeg een brief van Dyslectische Piet. Hij had niet alleen een cadeautje voor haar in haar schoen gestopt, maar ook voor Sjrd en mij. Nou ja! Want wij zetten onze schoen niet. Klopt. Blijkbaar zijn we toch lief geweest dit jaar. Wat een bof. Ik heb meteen een brief terug geschreven. Om te bedanken en melden dat Mrl wat ons betreft goed verwend mag worden op pakjesavond.

Zie je mijn wijsvinger? Die wijst naar een regelrechte ramp. In al mijn ijver maakte ik gisteravond de koffiebaas schoon. En liet daarbij een essentieel rubbertje verdwijnen. Het rubbertje van de melkopschuimfunctie. Nou gebeurt me dat wel vaker maar nu is het onvindbaar. Ik kan wel janken! In blinde paniek zoek ik contact met de klantenservice van De'Longhi. Ene Thijs staat me uiterst vriendelijk en zeer behulpzaam te woord. "Wat is je adres dan stuur ik je meteen een paar nieuwe." Voor niks ook nog. En daarmee krijgt Thijs van De'Longhi van mij de Warme Douche!

Of ik zin had om met mijn ouders op zoek te gaan naar een nieuwe vloerkleed. Tuurlijk. Hoe het dan komt dat ik plots oog in oog sta met een Vlaamse reus (iPhone 7 for size!) die in een voerbak voor honden is gaan staan om brokken naar binnen te hengelen is mij ook een raadsel.

Op vrijdagochtend ben ik het zat. De zooi op kantoor vliegt me aan. Overal liggen paperassen en bonnetjes. Tijd om puin te ruimen!

De envelop die ik zonet uit de brievenbus viste overtreft alle liefdesbrieven die ik ooit ontving. Ehr, slecht voorbeeld want nauwelijks competitie. Whatever. Ik kon geen betere gezichtsuitdrukking verzinnen om mijn blijdschap te tonen dan deze. Wat wellicht meteen het gebrek aan liefdesbrieven verklaart. Boeien. Koffie met opgeschuimde melk!

Vandaag schrijven we 30 november. En we eten pannenkoeken. De oplettende kijker weet dat dat volgens de telling van Jan Jans en de Kinderen een dag te laat is. Want gisteren was het Sint Pannekoek. Maar toen had ik geen zin om ze te bakken. Dus ja. Beter laat dan nooit.

Dat geldt overigens ook voor de kant-en-klare mix die ik gebruikte. En de kaneel. Misschien had ik uit voorzorg een dot Norit aan het beslag moeten toevoegen?

Oh mensen! De dag van mijn allerlaatste antibioticumgift is aangebroken. Nog één bolletje Tobra en dan zit de kuur er op. De spiegel die ik maandag liet prikken bleek wat te hoog. Zodoende moest ik de bolletjes van woensdag en vrijdag overslaan. Prima.

Dit was 'em dan. Mijn negende piccline in zeven jaar tijd. Houdoe en bedankt.

En dan sluit ik me nu op in de badkamer. Voor groot onderhoud.

Ons logeerbed lag al maanden volgestouwd met kleren die weg kunnen, maar waar ik toch nog geen afstand van kon doen. Of zo. Tot vandaag. Na het geboekte opruimsuccesje op kantoor voel ik ineens de noodzaak om alles naar de kringloop te brengen. Nu nu nu. Weg ermee!

Een gele vlag van Skate4AIR naast het logo van de ultieme schaatstempel. Dat kan maar één ding betekenen. We zijn in Heerenveen voor de tweede clinic!

Het schaatsen laat ik uiteraard over aan de anderen. Maar aanmoedigen kan ik als de beste. Veilig op een stoel, achter glas.

Ook dit jaar interview ik weer deelnemers aan Skate4AIR voor de rubriek Wie zit er in het pak? Wie vandaag in het pak van Skaty is gekropen is de hamvraag.

Dit is mijn lievelingsfoto van de dag. En ja, ik sta op het punt om op de rug van die oranje zeehond te kruipen. Gevalletje acute ijsvrees. Dat belooft nog wat, straks in Oostenrijk...

Hej hej.

dinsdag 27 november 2018

Plog 855 - Voorzichtige progressie

Plog 855: wat deed ik allemaal van 19 november tot en met 25 november 2018?

Zo. We hebben het weer piekfijn voor elkaar, boodschappentechnisch. De vernieuwde maaltijdboxen van Appie bevallen ons erg goed. We eten heel afwisselend, het is meer dan genoeg, en van de kliekjes verzin ik de vijfde dag zelf iets nieuws. Ideaal. Toen ik vorige week plots in het ziekenhuis belandde en niet in staat was onze bestelling in ontvangst te nemen noch op te eten, voorzag ik een probleempje. Via Twitter zocht ik zondag contact met de klantenservice. En wat denk je? Mijn bestelling werd keurig geannuleerd. Ook de maaltijdboxen. Dat noem ik pas klantvriendelijk!

Het Saar hier heeft de laatste dagen weinig goesting in een avondrondje. Of het het weer is, of het eerste afgeknalde vuurwerk, of dat ze bang is dat ik niet meer op de bank zit als ze terugkomt? We weten het niet. Zodra Sjrd met het riempje aankomt, duwt ze haar warme lijfje nog dichter te me aan.

Feit is dat het voor haar niet per se hoeft. Van ons moet het wel.

Kijk aan! Op dinsdag is het me voor het eerst sinds tijden gelukt om iets anders aan te trekken dan een joggingbroek. Er kwam zelfs een beha aan te pas. Dat kan maar één ding betekenen.

Op sjouw! Mijn moeder heeft me eens lekker uitgelaten. Daar was ik ernstig aan toe. Het ziek zijn-chagrijn spoot zowat uit mijn oren. Maar mijn bleke harses en ik kochten een toffe trui met cheeta's en een kerstbal met een hondje en toen was alles weer goed.

Het kooksel op mijn bord komt behoorlijk overeen met hoe het er idealiter uitziet. En het smaakt ook nog lekker. Alleen jammer van de champignons. Mijn maag weigert de laatste tijd deze krengen te verteren. Met veel ruftende boeren tot gevolg.

Op woensdag is het tijd voor een Utrechts tussenstandje. Onder het longfunctieblazen heb ik me tijdens de opname al mooi uit kunnen kletsen. Mijn leven wordt er echt niet beter op door aan mijn huidige fysieke toestand een bepaald getal toe te kennen. De longarts trok bij deze mededeling aanvankelijk een verbaasde wenkbrauw op, maakte een grapje over mijn recalcitrante kant, en liet hem toen gaan. Inderdaad, pick your battles. De ontstekingswaarde in mijn bloed is in elk geval weer keurig 14. Het feit dat ik nog steeds als een dweil door het leven zwabber, maakt dat ik de drie weken kuren toch vol mag maken. We beschouwen dit uitstapje maar als een schoonheidsfoutje. Hierna ben ik klaar voor de winter.

Zover is het echter nog niet. Eerst doen mijn BFF en ik een dutje op de bank. Kapotmakerij hoor, deze toestanden.

Of het verstandig is om op donderdag zelf achter het stuur te kruipen valt te betwisten. Fijn is het in elk geval! Je zelfstandigheid verliezen vind ik een van de moeilijkste kanten aan dat hele chronisch ziek zijn.

Als een half weke drol doolde ik door Maasbracht. Ik maakte mijn vaste rondje langs Kruidvat, Hema, Lidl. Tamelijk doelloos allemaal. Dat niks me kon bekoren en de pinpas onaangeroerd in mijn tas bleef, zegt alles over het herstelproces. Wel snakte ik naar bloemetjes. Die gunde ik mezelf dan ook.

Groot verschil met alle kuren hiervoor is mijn kookzin en eetlust. Die zijn gelukkig gewoon intact.

Misschien kan ik een nieuwe rubriek in het leven roepen. "Hoe ligt Sara nu weer in haar mand?" Vandaag zo. Met de staart lekker luchtig buiten boord en de voorpootjes over het randje piepend.

De progressie is nog niet van mijn gezicht af te lezen maar blijkt wel uit mijn daden. In mijn eentje de weekendboodschappen geschaft. Hoppa.

Douze points voor deze zelfverzonnen lasagnette. Als voorspeld samengesteld met veelal overgebleven ingrediënten uit de maaltijdboxen.

De huidige ochtendroutine bestaat nog meer uit zustertje spelen dan normaal. Cefta afkoppelen, lijn spoelen, Tobra aankoppelen, lijn spoelen, Cefta aankoppelen. In het halve uur dat de Tobra inloopt zet ik me mooi aan mijn drie vernevelbeurten. Dat ritme ga ik wel missen als ik over een week uitgekuurd ben.

Om onze koorpot te spekken mogen we deze zaterdagochtend in samenwerking met de lokale bakker allerhande sinterklaaslekkers verkopen. Zelf een uurtje achter de kraam staan lijkt me nu niet verstandig, maar ik ga natuurlijk wel mijn bestelling ophalen.

's Avonds happen we buiten de deur. Bovendien waag ik me aan een wijntje. Gekkigheid!

Na twee weken kuren voel ik me eindelijk echt opknappen. Verder grossier ik inderdaad in truien in een bleek makende kleur roze. Soit.

Onze zondagmiddag brengen Sjrd en ik door in de nieuw geopende Decathlon hier in de stad. Zijn nieuwe mountainbikehobby vergt nog wat extra spullen. Ter compensatie stuif ik daarna door de Action. Sjrd doet intussen een dutje in de auto, hahahaha!

Ben ik eindelijk niet meer zo hondsmoe, zijn mijn huisgenoten het wel.

Hej hej.