maandag 20 november 2017

Plog 797 - Is er al een ambassadeur voor de nonnevot?

Plog 797: wat deed ik allemaal van 13 november tot en met 19 november 2017?

Goeiemorgen Sara. Welkom in je nieuwe leven. Zo ziet het er dus voortaan uit. De eerste nachten na plaatsing van de Chinese muur stond ze ettelijke keren bovenaan de trap te piepen. Inmiddels heeft ze zich in haar lot geschikt. Wel komt ze nog regelmatig even checken als ze boven leven hoort. Of de situatie misschien veranderd is. Neen.

Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik sportte mezelf deze maandagmiddag compleet aan gort. Het lijf is zo leeg dat er subiet een #fitgirlreepje in moet. Met eiwitten en koolhydraten. Het komt gewoon van de Action hoor. Dat maakt het toch gelijk minder erg, vind ik.

Het voornemen is om deze winter zoveel mogelijk nonnevotten te eten. Ik zit nog niet op het gemiddelde van een vot per dag maar ik doe hard mijn best. Voor de mensen van buiten Limburg die niet weten wat in hemelename een nonnevot is: lees hier maar. En kom gerust eens proeven!

Onze vrije schaatstraining op dinsdag verliep in één woord ruk. De baan bleek overgenomen door schoolklassen vol ontzettend luidruchtig kindervolk. Ze produceerden niet alleen veel te veel galmende decibellen maar hakten ook nog het ijs aan gort, met hun ijshockeyklompen. Mijn gestelde doel - 40 rondjes - bleek veel te hoog gegrepen. Ik harkte ternauwernood de helft bij elkaar. Snel vergeten deze exercitie. Gelukkig wacht ons na het zuur het zoet. In de vorm van een bezoekje aan mijn vers 94-jarige oma. Gisteren verjaarde ze, vandaag eten we een gebakje op haar nieuwe levensjaar. Zo oud als vandaag is ze nog nooit geweest, ons omaatje. Ze vervalt steeds vaker in herhaling al vindt ze zelf dat "hierboven alles nog prima werkt." Hoewel de dagen grotendeels slapend aan haar voorbijtrekken heeft ze het leven nog steeds lief. Zolang ze in deze concoursstaat blijft is ze niet van plan binnenkort dood te gaan. Ik hoop het oma.

Als je bijna Ireen heet, schaatsen je nieuwe leven is, en je ook nog eens in Goirle bent kun je deze kans niet onbenut laten. Vind ik.

Precies vóór ik op woensdag de deur uit wilde gaan werd deze nieuwe doos Skaty's bezorgd. De eerste lichting pinguïns heeft het pand inmiddels verlaten. Ik waag me gewoon aan een tweede doos. PINGUÎNS! SCHITTERENDE PINGUÎNS! Voor slechts 10 euro is Skaty van jou. En van die 10 euro gaan er 6 rechtstreeks naar onderzoek naar CF! Wie maakt me losss??

Nog snel even langs de supermarkt voor enkele middagpauze noodzakelijkheden. Heel kleur gecoördineerd bezig weer ook deze woensdag, chapeau.

Ik sta hier na een drukke middag cadeautjes inpakken ook gewoon nog even te koken. Dit mens vertoont tegenwoordig steeds meer kenmerken van iemand met een leven. Een druk leven ook nog. En met BN'ers! Want niemand minder dan Hans Klok stond vanmiddag - pief paf poef - pardoes voor mijn neus. Maak mee, maak mee.

Deze olijke dame hier is mijn vrijbrief voor een donderdag geen fysio. Omgekeerd ben ik haar vrijbrief om een vracht nonnevotten mee naar het westen te nemen. Ik geloof dat we hier de definitie van vriendschap te pakken hebben.

We houden ook nog eens allebei ontzettend van winkelen, dus dat gaan we doen. Natuurlijk in ons Roermondse outlet, waar kerst al ontzettend aan is. Kezellik.

Nu ik zoveel sport vind ik dat ik best een paar nieuwe sneakers mag. De keuze is reuze maar ik neem uiteindelijk het paar dat het best matcht met mijn Skate4Air uniform. Had ik maar meer paar voeten...

Niet gesport bij de fysio en toch 10.000 stappen gezet. Het lot van de winkelende mens. Dan mogen we nu best aan de wijn. Goed licht hier trouwens.

We hebben gereserveerd bij een van mijn sponsoren, Mr. Sammi. Dat klinkt lekker interessanterig hè? De vangst van de dag is keurig naar mijn bord gezwommen. Eet erg smakelijk!

Me terdege voorbereiden op Skate4Air vergt meer dan de edele kunst van het langebaanschaatsen onder de knie krijgen en conditie opbouwen. Het is ook elke week zoeken naar de juiste kleding (hoeveel lagen en hoe opgebouwd) en ervoor zorgen dat ik niet voortijdig de hongerklop krijg. Om mijn voetjes wat meer comfort te bieden kocht ik bij de Action vernuftige inlegzooltje. Ze worden op miraculeuze wijze warm zodra ze in aanraking komen met zuurstof. De verpakking belooft zeven uur warme voeten. Dat ga ik binnenkort zeker eens uittesten! Qua schaatsbrandstof probeer ik het vandaag eens met een flesje sportdrank. Op louter bananen houd ik het namelijk niet vol, heb ik proefondervindelijk ervaren.

Mijn vader en ik hebben er een lekkere les opzitten! Veel geleerd, gebouwd aan techniek, en vertrouwen. Terwijl de rest van ons klasje zich waagde aan de eerste beginselen van "pootje over" in de bochten, oefenden pap en ik onze balans. Wij hoeven (vooralsnog) helemaal niet "pootje over". Wij willen gewoon lekker "lummelen" zoals onze schaatsjuf het noemt. Ontspannen meters maken. En dat is precies wat we deden. Zo fijn! En dan nu opwarmen met een soepie en een gebakken eitje.

Het plan was om in de middag nog even flink aan de slag te gaan met de administratie die Skate4Air ook met zich meebrengt. Daar komt precies niks van terecht. Ik word gegijzeld door mijn eigen hond. We moeten van haar op de bank blijven liggen. Oké.

Sjrd is met vlaai thuisgekomen. Gekregen als bedankje van een bedrijf waar ze vaak mee samenwerken. Hoewel iedereen die op kantoor aanwezig was twee stukken soldaat heeft gemaakt, bleef er nog steeds voor een half Afrikaans dorp christoffelvlaai over. En daar zit ik nu mee te kijken. Terwijl het eten opstaat en de repen chocola die Mr gisteren meenam ook nog aandacht behoeven. Hoe dan?!

"Je staat in de krant!" berichtte een CF-collega me vanmorgen. Hè? Huh? Ik weet van niks. Blijkt het NRC maar liefst drie pagina's aan een of ander onvolledig prutartikel over de lobby rondom Orkambi gedicht te hebben. Het stuk begint met een alinea over mij en op de volgende pagina staat die fijne twitterfoto afgedrukt. Waar ik op mijn charmantst opsta, met sporthaar en al mijn hippe hobby's op de achtergrond. Allemaal zonder toestemming of zelfs maar berichtgeving vooraf. Zo gaat het journaille tegenwoordig dus met mensen om. Fraai.

Sjrd had ook wel zin in nieuwe sneakers en dus trotseerden we zaterdagmiddag de hysterische drukte in het outlet. Voor de Nike-winkel stond zelfs een wachtrij van heb ik jou daar! Maar het was het wachten waard. Heel misschien kocht ik ook nog dat andere paar Nikes waar ik donderdag al moeilijk afscheid van kon nemen. Omdat ik het waard ben.

En dan nu lekker aan de wijn en de borrel. Ik houd van zaterdagen als deze.

Onze zondag spenderen we in Nijmegen. Vandaag neemt Sjrd de sporthonneurs waar. Hij doet mee aan de Zevenheuvelenloop. Ik probeer intussen ook een persoonlijk record te vestigen. Namelijk in zo weinig mogelijk tijd zoveel mogelijk winkels bezoeken. Bovenaan de planning staan in elk geval Flying Tiger en Søstrene Grene, want die heb je niet bij ons in de buurt. De Flying Tiger is altijd fijn maar de hype rondom Søstrene Grene begrijp ik niet zo. Met hun miljoen miljard cadeauzakjes en aanverwant knutsel gefrutsel.

Omdat een mens ook wat moet eten, zie ik mezelf genoodzaakt een kleine pitstop in te lassen voor een snelle tosti. Eeuwig zonde want dit gaat allemaal van mijn winkeltijd af!

Zo! Iedereen weer binnen? Hier nog records gevestigd? Het was in elk geval een koude en natte editie.

Lopersvoer (deze van Albert Heijn. Maak deze!) met een medaille. Meer moet dat niet zijn.

Hej hej.

maandag 13 november 2017

Plog 796 - Tom Poes verzon een gladde list.

Plog 796: wat deed ik allemaal van 06 november tot en met 12 november 2017?

Dit somt het precies op. Hoe in hemelsnaam kan het al november zijn?! Wie is verantwoordelijk voor deze idiote timelaps?

Er is niet alleen iets geks aan de hand met de tijd. Ook mijn karakter heeft een verandering ondergaan. Ik zit hier namelijk in mijn sportkloffie in de wachtruimte van de tandarts. Vroeger zou een uitje naar de tandarts reden genoeg zijn om het sporten dan maar over te slaan. Sterker nog, met een beetje handig agendabeheer plande ik de tandarts precies in het tijdslot van de fysio. Tegenwoordig combineer ik deze afspraken gewoon. En sinds mijn Skate4Air-deelname maak ik het helemaal bont. Want wat je niet ziet, is dat ik er hier al een halve training op heb zitten. En als ik zo meteen met een tandsteenloos smoeltje naar buiten stap, ga ik nog even lekker terug naar de fysio om de rest van mijn training af te ronden. Zo rol ik tegenwoordig.

Me dunkt dat er des avonds een goed bord pasta ingaat.
Dinsdag = vrije trainingsdag. Er vallen mij een paar dingen op vandaag. Ten eerste mijn schaatspak. Dat bleek dus ontzettend te groot. Tijdens de clinic in Utrecht was ik in de gelegenheid om een kleiner pak te passen en dat zat een miljoen miljard keer beter. Dus dat heb ik meteen maar omgeruild. Gek genoeg trekt dit kleinere pak veel minder in mijn punani dan het te grote pak. Of het sec aan het meer aerodynamische pak ligt waag ik te betwijfelen, maar het schaatsen gaat echt super lekker deze morgen. Bijna zonder met mijn ogen te knipperen heb ik de 12 kilometer aangetikt. Ik kan dat zelf amper geloven. Maar het meest verbaasd ben ik denk ik nog over hoe léúk ik dat hele schaatsen vind. Hoe ontzettend ik ervan geniet. Dat komt beslist door mijn fysieke staat. Ik kan namelijk voor het eerst in jaren mijn kacheltje warm stoken, op eigen kracht. Vroeger bevroor ik al zodra ik één in een Ugg gehulde teen buiten de deur stak. Nu kan ik de kou in en ook nog eens in beweging komen. En het daar comfortabel warm van krijgen, met plezier en alles. Dat is echt een geheel nieuwe ervaring voor mij. Bij elk laatste rondje kijk ik dan ook alweer uit naar de volgende keer dat ik het ijs op kan.

's Middags laat ik de griepprik in mijn rechter bovenarm jekkeren. De doktersassistente keek paniekeriger naar mij, toen ik netjes vroeg of ik een lekkere niks zeggende foto van het nierschaaltje met daarin de injecties mocht maken, dan ik naar haar met de spuit in haar hand. Óf bloggen is dood óf er zijn nog steeds jonge mensen die offline leven.

Moet je kijken wat de postbode bracht! Deze trui is mij op het lijf geschreven. Werkelijk alles klopt. Ik ben zo iemand die keihard voor de bijl is gegaan voor een reclameadvertentie op Facebook. Voor dertig euro heb ik een trui (en wat voor een?!) en mijn moeder zes Libelles. Een beetje net als vroeger, toen mijn moeder eens een abonnement op diezelfde Libelle nam en ik het dekbedovertrek van Jan, Jans en de kinderen kreeg. *Note to self: niet vergeten het abonnement stop te zetten!*

Op woensdag voel ik me licht appelig. De griepprik begint zich tot wat te roeren. Ik blijf dan ook eens een dagje lekker thuis. Verplicht op mijn kont zitten. En tussendoor een poging doen om de was bij te werken. Die tiert namelijk weer eens welig. Vandaag heeft de postbode opnieuw iets fraais voor me in petto. Ik overweeg namelijk om een stukje van mijn puberteit te gaan herbeleven. Twintig jaar na het beugelen van toen staan mijn tanden schever dan ik wil. Vóór Orkambi kon ik me daar totaal niet druk om maken. Maar nu ik, als het goed is, wat langer en levenslustiger op dees aard rondhuppel komt plots ook de ijdelheid om de hoek kijken. Niks menselijks is mij vreemd.

's Avonds gaat de Skaty Bezorgservice op pad. De eerste bestellingen zijn inmiddels betaald. Tijd om boter bij de vis te doen. Er zijn overigens Skaty's in overvloed. Ik hoor het nog steeds graag als jij ook niet zonder pinguïn kunt.

Daarna kakken Saar en ik samen compleet in. Er komt geen boe of ba meer uit.

Op donderdag voel ik me nog steeds niet erg jofel. Maar de plicht roept en die beenspieren groeien niet vanzelf aan. Tien minuten voordat we klaar zijn blaast de goeroe al het eindsignaal. "Je ziet er niet zo fris uit. Ga jij maar eens onder een dekentje op de bank liggen."

Nou, als de goeroe het zegt kun je maar één ding doen: luisteren. Hij vermeldde er niks bij over nonnevotten maar ik voorzie geen bezwaren van zijn kant. En ook: HOERA VOOR NONNEVOTTEN!

Nee nou wordt 'ie helemaal lekker... Ik geloof dat we de schaatstraining morgenvroeg beter een keer over kunnen slaan.

Ik sta niet bekend als een heel goede slaper maar de afgelopen nachten lukt het me prima. Het lijf zal het wel nodig hebben. Wat mijn haar 's middags nodig heeft, is een goede knipbeurt. Het plan was "een stukje eraf"...

De realiteit is dat het met de staat van mijn haar niet goed gesteld is. Zelf noem ik het pluizig, de kapster vindt het ronduit vlassig. Er zijn drastische maatregelen nodig. En zo verlaat ik met een lange bob de kapsalon. Dat is even slikken.

Omdat morgen de opening van het carnavalsseizoen is, vieren ze in ons dorp vanavond al Sint Maarten. Tenminste, ik denk dat dat de reden is. Zonder kinderen is het gissen naar dit soort dingen. Ik heb gewoon chocola gekocht en hoor het verder wel.

Op zaterdag tuffen we voor ons jaarlijks uitje CF-dag naar Ermelo. Met een lekkere, veel te dure cappuccino voor onderweg. Moet kunnen.

Dat is nou jammer zeg. Zit ik eindelijk op een wc met een speciale haak voor mijn tas, heb ik mijn tas niet mee naar de wc genomen. Wat een gemiste kans.

Ik sta dit jaar in de pauzes in de Skate4Air-stand. Mensen enthousiasmeren en informeren, Skaty's verkopen. En een plan smeden.

Tijdens het plenaire gedeelte word ik weggeblazen door een voordracht van een collega CF-ster. Ze is al in de vijftig en vertelt hoe zij is opgegroeid met CF. Ik zit ademloos te luisteren en wissel dat af met hevig geknik. Haar verhaal komt zó bij me binnen dat ik haar na afloop een staande ovatie geef. In mijn eentje. Tikkeltje gênant weer Irène.

Dat er vanmiddag goed op Sara gepast zou worden wisten we. Deze foto bevestigt het. Wat een lol met de boevenbende!

Mijn gesmede plan is gelukt. Ik heb mijn vader ervan weten te overtuigen dat hij met me meegaat naar de Weissensee. Daar proosten we op.

Zondag hebben we niks anders gepland dan nul komma bokkie doen, uitrusten, en bijkomen. Wat geen overbodige luxe is. Tussen de relaxbedrijven door vul ik mijn pillendoos. En maak ruimte voor een extra pilletje. In de hoop de conditie van mijn haar wat op te kalefateren heb ik vitamine B gekocht. En zeg nou zelf, alleen al om de kleur is dit pilletje een leuke aanvulling op het lopende assortiment.

Met mijn laatste krachten verschoon ik niet één maar twee bedden. De logeerkamer is weer spic en span. Hondvrij en gereed voor gasten, zoals het betaamt. Sorry Saar.

Hej hej.

zondag 12 november 2017

Hoe mijn vader capituleerde

Het gebeurt elk jaar weer opnieuw. Met het intreden van de vorst verzucht mijn vader dat hij nog een wens heeft: ooit de Friese Elfstedentocht rijden. De kans daarop lijkt anno 2017 ongeveer even groot als de mogelijkheid dat Pasen en Pinksteren op dezelfde dag vallen.

Toen diende Skate4Air zich aan. En deelde ik mijn droom met mijn vader: samen de Alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee in Oostenrijk rijden. Als de Alp niet naar Cees komt, kan Cees altijd nog zelf naar de Alp. Mijn vader was niet meteen te overreden. Want hoe moest dat met zijn zwakke enkel? Zijn licht sleetse, 64-jarige lijf is nog steeds sportief maar schaatsen is toch een andere tak van sport dan lange-afstand-wandelen en golf. Daarnaast wierp het werven van sponsoren een hoge drempel op. Want dat ging hem vast nooit lukken, als gepensioneerde man die liever niet op de voorgrond opereert.

We kwamen tot een compromis. Pap zou me helpen tot aan vrijdag 2 februari. Samen schaatslessen volgen, ons op en neer rijden naar Eindhoven, en natuurlijk paraat staan voor vaderlijke adviezen en morele support. Dat onze eerste schaatsles eindigde op de spoedeisende hulp van het ziekenhuis in Veldhoven, omdat uitgerekend mijn váder een imposant gat in zijn hoofd viel, is inmiddels een klassieker. Ook al zijn we welbeschouwd pas vier weken onderweg.

De eerste Skate4Air clinic in Utrecht liet mijn vader aan zich voorbij gaan. Hij was immers toch niet van plan om mee te gaan naar Oostenrijk. Toch begon het vanaf toen aan mij te knagen. Want tijdens zo'n clinic gaat het allemaal nog veel meer leven. Je spreekt andere deelnemers, je ziet sfeerbeelden van eerdere edities, en het besef dat dit gewoon verdomd speciaal is 'hit me in the face with a chair'. En of ik mijn vader hierbij wil hebben! We zijn deze uitdaging samen aangegaan, dan gaan we hem verdorie ook met z'n tweeën volbrengen. Daar laten we geen 750 zwakke lijven, gebutste hoofden of financiële drempels tussen staan.

Na twee emotionele uitbarstinkjes mijnerzijds gisteren, tijdens de jaarlijkse CF-dag, capituleerde mijn vader. Hij gaat met mij mee naar de Weissensee! Vanaf vandaag staat hij officieel ingeschreven als deelnemer voor de Skate4Air Classic in Oostenrijk. Zijn primaire doel is mij zo goed en zo kwaad als het kan over de finish helpen. En daarna ziet hij wel hoe ver hij komt. Ik ben ongelooflijk blij, en trots.

Pap: we gaan ervoor! En met je sponsorgelden komt het ook vast dik in orde...
Wil jij mijn liefste vadertje ook sponsoren? Dat kan hier?

vrijdag 10 november 2017

Skate4Air - Het eerste symbolische rondje is een feit

Vandaag kwamen de foto's van de eerste clinic op de Vechtsebanen in Utrecht van afgelopen zondag online. Wat mij betreft springt deze foto eruit, en ik sta er niet eens op mijn voordeligst op. Hij vertelt echter precies hoe ik de dag heb beleefd.

Er staat me niks bij van een gierende dijenkletser, dus het moeten de gouden schaatstips van Olympisch Kampioen (2002) en onze Skate4Air Ambassadeur Jochem Uytdehaage zijn die ik hier hinnikend tot me neem. En goed in mijn oren knoop!
Ik bedoel, als iemand recht van spreken heeft is hij het wel.
Afgelopen dinsdagmorgen stond ik dan ook te popelen om het geleerde in de praktijk te brengen op de ijsbaan in Eindhoven. Mijn dagdoel stelde ik vast op 25 rondjes. "En de eerste 10 zonder pauzeren?" opperde mijn vader opportunistisch. Die lat leek echter onbereikbaar hoog te liggen.

FOUT!

Ik ging extreem lekker, had de slag snel te pakken en durfde zelfs zo nu en dan een beetje tempo te maken. Het ging zó lekker dat ik niet 10 maar 14 rondjes aan een stuk schaatste. Dat is 5,6 kilometer! Daarna werd ik overvallen door de hongerklop. Gelukkig bood de meegenomen banaan uitkomst. En alsof het zo moest zijn veegde Hans (zo heet de dweilmachine in Eindhoven) het ijs intussen nog eens lekker glad. Wat een timing.

Dat sporten voor minstens 50% een mentale aangelegenheid is, bleek toen ik me na de banaan- en dweilpauze terug op het ijs begaf. Want wat te doen? In principe had ik aan 11 rondjes al genoeg om mijn gestelde doel te halen. Maar het ging zo goed en de benen voelden ook nog steeds prima. Hoe gek ging ik mezelf maken dan wel teleurstellen? "Laat het los Irène, schaats maar gewoon," werd mijn mantra. Dat deed ik. En zo werden 11 rondjes haast vanzelf 16 rondjes. In 34 minuten rond ook nog! Om 6,4 kilometer in 34 minuten moeten pro's ongetwijfeld huilen, of lachen. Daar wil ik vanaf zijn. Maar dingske hier glom van trots. Met in totaal 12 kilometer in de benen is het eerste symbolische rondje op de Weissensee dus een feit. Wat een hoopvol gegeven!

Mijn schaatsles van vanmorgen heb ik helaas aan me voorbij moeten laten gaan. De griepprik die ik dinsdagmiddag haalde, heeft mij vervolgens keihard ingehaald. Er kwam verhoging aan te pas, en ondertemperatuur. Mijn lijf kan dat blijkbaar allebei. Het leek me dus verstandig om naar dat gekke lijf te luisteren en toe te geven aan de vermoeidheid die het uitschreeuwde. Het opmerkelijkst aan dit alles vind ik de teleurstelling die ik bij mezelf ontdekte. Ik vond het oprecht jammer dat ik vanmorgen niet voor dag en dauw mijn nest uit moest, me in mijn condoompak hijsen, en in de onbehaaglijke waterkou het ijs op kon. Want dat hele schaatsen blijk ik dus super leuk te vinden! Ik had veel verwacht tijdens deze route naar Oostenrijk maar dit nooit. Wat een prachtige reis.

Grüß Gott!
Irène