maandag 25 mei 2020

Plog 891 - Franse avonturen in eigen land

Plog 891: Na elf weken insluiting blijkt de Action nog steeds dezelfde meuk te verkopen als voor de corona. Of dat een geruststellend gegeven is kun je je afvragen.

Nu we verstoken zijn van hulptroepen worden we teruggeworpen op onze eigen schoonmaak skills. En ik moet zeggen: het gaat ons best goed af samen. Sjrd is de fluiter, ik de mopperaar. Maar we gooien de emmers vol vuil sop steevast leeg met een tevreden gevoel. Een ander verfrissend aspect aan onze nieuwe routine is dat je je eigen huis met andere ogen gaat bekijken. Zo kwam ik er bijvoorbeeld al snel achter dat de leuk uitgestalde make-upzooi op de badrand echt totaal onpraktisch is. De losse bakjes zijn een verzamelplek voor stof en je moet wel erg veel verplaatsen om er met een lapje omheen en onderdoor te kunnen. Zodoende stortte ik me vanmiddag na het sporten eens op de lades onder de wastafel. De aanblik van zoveel structuur maakt me zielsgelukkig.

Evenals buiten eten in de avondzon. Wat mij betreft schaffen we de winter af hoor.

Op dinsdag trek ik mijn vakantiejurk aan en doen we net of we in een andere omgeving zijn. Voor de vorm hakkel ik nog wat steenkolen Frans tegen Sjrd. Très agréable. Dat deed mijn vader vroeger ook, herinner ik me nu. Liepen we door Thorn - hier zo'n 15 kilometer vandaan - begon mijn vader plots tegen alles en iedereen "Bonjour" te zeggen. De appel valt niet ver van de boom.

De bezorger van de Plus is onze nieuwe huisvriend. Vanmiddag stond hij weer met een batterij vers voer voor de deur. De bestelde asperges zijn als eerste aan de beurt. Vorige week aten we ze ook al, in het pop-up restaurant. Vandaag is de tafel minder uitgebreid gedekt maar het maaltje smaakt me beter. Ik hou gewoon echt niet van vet eten.

Sara is ook tamelijk kieskeurig in wat ze naar binnen werkt. De aangekoekte, vetarme saus peuzelt ze echter met smaak op.

Morgen belooft een spannende dag te worden. Sjrd moet na twee maanden thuiswerken voor een paar uurtjes naar een opdrachtgever. Zijn auto is uit het winterslaapje gewekt en hunkert naar verse benzine. En zo maken we ook van deze drol een gebakje.

Godnondefrikandel zeg. Ik zou al blij zijn als ik een zakje trof waarbij de ophangconstructie deugdelijk in elkaar gefabriekt was. Voor de rest boeit het me geen reet. Ik hou sowieso niet van thee.

Och mensen! Was ik me vanmiddag toch in de Action...! Wanneer ik daar voor het laatst in levenden lijve was kan ik me al niet meer heugen. Maar dankzij die lieve Nk kon ik vandaag eindelijk weer eens gaan. Via de dashcam reed ik gezellig met haar mee.

De buit is navenant. Waarbij vermeld moet worden dat de drie groene lampionnen en twee zakken chocoladebollen naar mijn moeder gaan. Voor nu kunnen we er weer even tegenaan. Een week of zo.

Vanmiddag moest hij op de film, nu buigt hij zich over het op te hangen vliegengordijn. Ik durf niet te zeggen wat hij liever doet. Al krijg ik de indruk dat het klusje van vanmiddag sneller geklaard was. Met minder afgebroken schroeven in het spijkerharde kozijn ook.

Ondanks de aanhoudende drukte is het Sjrd gelukt om zichzelf op Hemelvaartsdag vrij te gunnen. De zonovergoten dag schreeuwt om een uitje. We besluiten er een heuse vakantiedag van te maken. Met zoveel mogelijk elementen die ons het Frankrijkgevoel bezorgen. En dus zoeven we met het dak open en de koelbox vol proviand richting het zuiden.

Je hoeft niet eens heel veel fantasie te gebruiken om je in het buitenland te wanen als je door het wonderschone landschap van de Mergellandroute rijdt. Af en toe stoppen we even om van het uitzicht te genieten. En heel misschien een plasje in het wild.

Bij een onvervalste autodag hoort uiteraard een ritje door de McDrive. En als je Gamma vervangt door Mr.Bricolage of Weldom is het net of je op een Frans bedrijventerrein je frietjes tussen de voorstoelen strooit.

Om het af te toppen nog een avondrondje met het hondje over het park. Wat een dag. Wat een geluk.

Doe jij dat ook altijd? Onder het lopen een welgemikte stengel glanshaver beetpakken en met je vingers de polletjes van de steel rissen?

Deze schitterende sierui kom ik elke dag tegen op mijn rondje door de buurt. Ik heb dus nog precies zo'n zakje met bollen in de garage liggen. Het kwam er in het najaar niet meer van om ze in de grond te stoppen. Hoe dom dat was wrijft deze kornuit me dagelijks onder de neus. En terecht.

De lucht is aanstellerig mooi deze avond. En de camera van mijn iPhone 11 is akelig goed.

Wijn smaakt het lekkerst als je net je huis gepoetst hebt. Ook word je er het snelst tipsy van. Het wetenschappelijk bewijs hiervan draagt een grijze trui met zwarte stippen en gouden opdruk.

Nog maar een rondje wandelen dan. Deze keer gewoon in Nederland. Goed afwisselen is erg belangrijk, zeker nu wel al een miljoen miljard weken de hoofdrol spelen in onze eigen Groundhog Day.

Het is zondag. Ik hoef niet te sporten. Ik hoef niet te poetsen. Het voelt werkelijk als een vrije dag. Wat te doen?!

Van de ene op de andere dag hadden de lampjes op het terras het begeven. We stonden voor een raadsel. Een mooie coronaklus voor mijn vader! En warempel, "anderhalf uur en pijn in de rug later" had hij ze weer aan de praat. Het coronaklusteam werkt ook op zondag dus vanavond zitten we gelukkig niet meer in het donker.

En zo staat de quarantaineteller hier inmiddels op elf weken. Op naar de twaalfde. Ik heb er zin in!
Hej hej!

maandag 18 mei 2020

Plog 890 - Moed verzamelen voor langer moeten

Plog 890: Week 20 bracht winderige taferelen, schrijf ontwijkende gedragingen, uiteten in een pop-up restaurant en net niet verliezen.

WAT EEN WIND! Ik waaide vanmorgen zowat uit bed. Het is een mirakel dat mijn vader zijn fiets overeind heeft kunnen houden onderweg naar ons huis. Hij heeft zelfs zijn pet nog op. En hij blijkt ook nog nieuw leven in de lamme schakelaar in de garage te kunnen blazen. Is er iets dat deze man niet kan?!

Het begint hier in het dorp steeds meer Californië te worden. Op dagen als deze wandel ik door mijn eigen O'neill agenda uit havo 2. Het zal mij benieuwen of we straks ook Galloway runderen - die hier normaliter de begrazing regelen - op surfplanken voorbij zien glijden. En ja, ik heb mijn dikste winterjas aan. Ik vind het stervenskoud.

Is het Batman of staat Covid me nou gewoon in hoogst eigen persoon op kantoor op te wachten?

Een dag later staat er gelukkig minder wind en meteen is er geen surfer meer te zien. Wel spot ik mijn favoriete zwanenkoppel dat dankbaar gebruik maakt van de rust op het surfstrand.

Ik dook in de wondere wereld van de energieboeren en regelde een nieuw contract. Ik wandelde met Saar. En daarna zou ik beslist mijn column gaan schrijven. Daarom sta ik nu met een overrijpe banaan tegen mijn hoofd aan schrijf ontwijkend gedrag te vertonen. De richting van het verhaal is duidelijk maar het begin wil maar niet op gang komen. Bakken ter afleiding dan maar.

En jawel. Een uur later trek ik een chocolade bananenbrood uit de oven en staat mijn taaie schrijfsel in de grondverf. Lekker!

Vergeet goudstaven. Bakpoeder en aanverwante zaken, daar had je in moeten investeren. Al sinds het begin van de intelligente insluiting toont de mens zich op zijn snuggerst. Pleepapier en meel, dat komt het eerste in de panikerende boodschapper op om groot in te slaan in pandemische tijden. Maar vandaag is het mijn moeder gelukt hoor. De voorraden bij de Lidl zijn weer op orde.

Over die berenjacht horen we niks meer hè? De meeste pluchen beesten zijn weer uit de vensterbanken verdwenen. Teruggekeerd naar een roemloos en stoffig bestaan op zolder. Maar is dit dan de opvolger? Of ben ik pal in een speurtocht beland? Spannend.

Mijn moeder buigt zich over het onkruid in de perken. Ik ben druk met het verpotten en stekken van de groenboel binnen.

Op donderdag is het feest. Sjrd en ik zijn vandaag 10 jaar getrouwd. Een tinnen huwelijk. Op de schaal van diamant stelt het nog niet veel voor maar we zijn in elk geval goed onderweg. Heel even overwoog ik mijn trouwjurk nog eens aan te trekken. Maar dit zit uiteindelijk veel lekkerder. En nou de hele dag tien jaar getrouwd zitten zijn. Jottem.

Uiteten is er nu helaas niet bij. Om de dag toch een feestelijk tintje te geven hebben we een driegangendiner besteld bij Bubbles & Bites. Ik moet zelf nog een beetje aan de slag opdat alles behoorlijk op de borden verschijnt maar dan is het in elk geval allemaal warm. Goede recensies voor dit pop-up restaurant. Vlotte bediening ook.

Op vrijdag heb ik stevig de pee in. Het eten van gister was vetter dan we gewend zijn. Dat betaalt zich wederom uit in maagzuur, lucht en pijn in mijn buik. Daarnaast word ik ook niet vrolijk van de geruchten dat het nog wel eens een poos kan duren voordat we weer naar Frankrijk mogen. Zes pakjes tomatensaus, één pot vijgenjam en een magneetje van de lokale Italiaan. Dat zal het voorlopig zijn. Ik gooi er twee jankpotjes tegenaan.

's Avonds installeer ik me aan de keukentafel met Skype op de laptop en WhatsApp op mijn telefoon. Mijn neef organiseert voor de tweede keer een online pubquiz. Ik bak er niet veel van maar het competitieveld bestaat uit louter geroutineerde opponenten die ook nog eens in teamverband spelen. De enige hulplijn hier in huis zit met de koptelefoon op zijn hoofd te verdwalen op YouTube. Hij houdt niet van spelletjes. Dus al met al klaag ik niet met de een-na-laatste plaats.

Ik. Snak. Naar. Een. Uitje. Weg uit de knellende kooi. De hort op. Een andere omgeving en prikkels. Tijdens zijn rondje hardlopen verzon Sjrd een leuke autotocht, inclusief picknick. Ik was nog nooit zo snel gedoucht en in de kleren. Met de kap open en de wind in de haren meanderen we gelukzalig door de bedding van de Maas en het Julianakanaal richting het zuiden.

Op het eindpunt van de route wippen we even aan bij Sjrds zus en haar gezin. Alwaar de tuinhaard rookt en de gelegenheidsdrank tevoorschijn is gehaald. Wij nippen van onze zelf meegebrachte cola. Prima te doen zo. Ik durf zelfs een plasje te plegen met de deur open. Zolang ik niks anders aanraak dan mezelf loopt niemand gevaar. De naef speelt intussen onverstoorbaar door.

Feel Glamorous. Dat zingt de douchezeep me elke morgen zoetjes toe. Hoe ver kan een fles schoonmaakmiddel ernaast zitten?! Pas vandaag voel ik me iets in de buurt komen van minder afgestompt. Voordat ik weer op het glamoureuze niveau ben aanbeland moet er nog heel wat water door het putje spoelen.

Heb jij ook het idee dat je elke week hetzelfde klaarmaakt? Ik hou al zolang de quarantaine duurt een eetlijst bij in mijn telefoon. Dat geeft wat houvast met het bestellen van de boodschappen. Maar na negen aaneengeregen weken is de variatie ver te zoeken. Vanavond toverde ik dan ik zowaar iets anders op tafel. Het smaakt meteen anders.

Met heel wat fantasie lig ik in mijn Franse hangmat naar de ondergaande zon te kijken. De Cevennen ogen wat gemetseld maar als je lang genoeg recht in het felle licht kijkt krijg je vanzelf een blinde vlek.

Het was al met al een lastig weekje voor me. Maar ik verzamelde genoeg moed om door te kunnen met moeten. Morgen begin ik weer gewoon opnieuw.

Hej hej!

maandag 11 mei 2020

Plog 889 - Gelukkig geen gek clowntje

Plog 889: Na negen weken vloog de intelligente opsluiting me plots naar de keel. Maar de rest van de week was gevuld met louter jolijt en gezelligheid.

Een hartelijk maandagmorgen vanaf mijn matje. Het belooft een week vol spierpijn te worden. Nu al.

Ik ben diep onder de indruk van de dodenherdenking dit jaar. Eerst die lezing van Arnon Grunberg in de Nieuwe Kerk. Alle lege stoelen, rij aan rij, strak in het gelid, versterkte zijn boodschap. Alsof de doden er hadden plaatsgenomen en Arnon sprak uit hun naam. En daarna de Koning, op de verlaten Dam. Niet eerder hoorde ik hem zo trefzeker het volk toespreken.

Al elf jaar woon en wandel ik in ons dorp aan de Maas. Pas vandaag valt mijn oog op deze sticker. Is het werkelijk? Staat ons huis pal aan een van de Pelgrimswegen naar Santiago? Of is dit het werk van een wildplakkende lolbroek? Drie internetclicks later weet ik dat het wel degelijk waar is. Geinig.

Het mag dan een vrije dag zijn, deze bevrijde dinsdag, Sjrd gebruikt hem graag om nog wat werkslagen te maken. Maar gelukkig is er in de middag toch nog tijd voor een wandeling. Mijn tweede van de dag zowaar. Het moet niet gekker worden. We zien wederom geen mens in Mofert.

Het Saar is wel in voor een kunstje. Kleine acrobaat.

Op woensdagmiddag wandel ik voor een tuinkletsje naar Nk. Het voordeel van deze coronatijd is dat we elkaar ineens een stuk vaker zien en spreken. Sara laat ik thuis. Dat is beter voor haar eigen gemoedsrust en die van konijn Simon. En de kudde schapen die ook nog gezellig pal achter Nks tuin huist. Het is een geblaat en gemekker van jewelste. Ik zou hier de hele dag kunnen blijven staan en lachen.

Deze week zitten we aan de Netflixbuis gekluisterd voor de Vlaamse serie De Twaalf. Deze dramaserie gaat over een volksjury in een assisenproces. De leden van de jury moeten bepalen of Frie Palmers schuldig is aan de moord op haar beste vriendin achttien jaar geleden en de moord op haar eigen dochtertje twee jaar geleden. De serie won in 2019 de prijs voor beste scenario op het festival in Cannes. Aanrader hoor!

Doe jij dat ook? Jezelf vergelijken met leeftijdsgenoten op basis van hun uiterlijk? Sommigen ogen veel ouder dan hun leeftijd terwijl anderen nog iets heel jeugdigs met zich meedragen. Of ik mezelf eruit vind zien als iemand van veertig? Ik weet het niet. Volgens mij heb ik in elk geen heel oude kop. Maar mijn ID heb ik sinds de invoerplicht nog nooit hoeven tonen bij de aanschaf van een fles wijn.

Hoewel ik geen deel meer uitmaak van het koor waarin ik zong bestelde ik er natuurlijk wel wat planten om de kas te spekken. En dan ga ik nu deze prachtige Sundavilles bezorgen bij onze liefste hulptroepen. Een uitje met de auto, buiten de dorpsgrenzen. Wat een cadeau!

Mijn ouders hadden potgrond nodig. In plaats van het drukke tuincentrum - inclusief verkeersregelaars in oranje hesjes en een aanpalende wei vol vervoersmiddelen - deden ze de om de hoek gelegen oude Boerenbond aan. Daar was geen kip. Bovendien verkochten ze aldaar ook wat bloeiers voor in de tuin. Zodoende zit ik nu lekker met mijn gehandschoende vingers in de aarde.

De coronacake van de week: chocolade-kersencake. Wederom naar recept van Laura's Bakery. Alleen dan met naar beneden gezakte en niet ontpitte kersen, wegens het weglaten van de truc met de bloem. Evengoed lekker luchtig en gewoon een beetje oppassen met kauwen. Deze knaap is voor Sjrd. En dat is dan nog een bescheiden portie.

Volgens mij is het weekend. Hoewel die voetjes in de hangmat zondag nog een paar uurtjes voor de boeg hebben. Tis druk. En dat is een luxe.

Na twee succesvolle sessies met de tondeuse mijnerzijds - de pispot komt weer in de mode, let op mijn woorden! - is het vandaag de beurt aan Sjrd. Nog bezweet van het hardlopen trekt hij de latex handschoentjes aan om thuiskapper te spelen. Mijn uitgroei kent inmiddels een tijdspad van drie maanden. Dus op zich mag het wel.

Alle goede bedoelingen van de kapster die mijn bestelling meegaf aan Vn die hem ophaalde en hier afgaf, én het vakkundig sauzen van Sjrd ten spijt. De verf heeft niet gepakt. En dat is mijn eigen schuld. Ik had dat ogenschijnlijk onbeduidende flesje 'olie' nog door het goedje in het mayonaisebakje moeten mengen. Gewoon niet goed gekeken en gelezen. Ik kan wel janken. En dat doe ik ook. Niet om mijn haar, ik zie er gelukkig niet uit als een gek clowntje met oranje piekhaar. Het is meer de onmacht van de situatie die plots over me heen spoelt. Het duurt voor mij verdomme nog een eeuwigheid voordat ik weer kan doen waar ik zin in heb. Gaan en staan waar en wanneer ik wil.

Als er geen corona was geweest en de wereld niet angstvallig op slot gehouden werd, hadden we nu in Frankrijk gezeten. De hele week al. Traditiegetrouw waren we dan gaan eten bij Phil en had Sjrd een pizza huit besteld. Gelukkig smaakt de zelfgemaakte pizza uit onze Hollandse oven ook lekker. Santé et bon appetit mon amour. Hij en ik maken er altijd wat van. Waar we ook zijn.

Boslucht en een vogelconcert. Dat moet een zondag zijn. Ook vandaag heeft mijn gids weer een prachtige wandeling voor ons uitgestippeld. We schravelen over talloze uitstekende boomwortels langs de Vlootbeek af. Aan de andere kant van de beek grazen koeien in een groene wei. Plots steekt er een luid gekwaak op. In het midden van de wei blijkt een grote poel te liggen. Opnieuw kan ik wel janken. Vandaag van geluk. Een uur en negen minuten zijn we onderweg. Een nieuw record.

"You've got mail!" appte Nk. En ik mijn mailbox maar verversen. Je zou toch denken dat je vandaag de dag meteen naar de voordeur sprint in plaats van reikhalzend uit te kijken naar iets digitaals. Ronduit boffen dat dit geen plaatje is maar iets ongelooflijk lekkers om in je mond te steken.

Morgen gaat het slot een klein beetje van de deur. Succes op school, bij de kapper, de schoonheidsspecialiste, de bieb. Geniet je ook een klein beetje voor mij? Uiteraard op afstand. Maar dat ben je inmiddels gewend.

Hej hej!