maandag 11 januari 2021

Week 1 - Positieve progressie

Drie keer met je ogen knipperen en de eerste volle week van het nieuwe jaar is alweer om. Hoe dan?

Ook in Nederland zijn we dan eindelijk met het grote vaccinatiefeest van start gegaan. Er was (en is) een hoop gedoe over de gekozen vaccinatiestrategie. Iedere subgroep vindt dat hij met voorrang geprikt moet worden. Zelfs de topsporters staan in de startblokken voor hun versnelde Olympische prik. Maar zoals dat in ons polderlandje gaat moet je zonder goede lobby gewoon achter in de rij aansluiten. Voor mezelf lobbyde ik in elk geval alvast bij de huisarts. Even bellen, zorgen dat je naam vers in het geheugen ligt en je dossier bovenop de stapel.

Terwijl iedereen dacht dat het na vorig jaar niet veel gekker kon was er al op dag zes van het nieuwe jaar de idiote bestorming van het Capitool. Ik ook zat vol verbazing, angst en afschuw met open mond naar CNN te kijken. Hoe moet het ooit nog goed komen in het het verscheurde land van de vrijen en het thuis van de dapperen?

Hier thuis verschilde week 1 weinig van de voorgaande 53. In het kantoor was het weer gewoon alle hens aan dek. De telefoon stond roodgloeiend, de internetprovider draaide overuren en er werd koortsachtig gesproken over doorwerken in het weekend. Ik reeg mijn dagen intussen ordentelijk aan elkaar met fanatiek online sporten, rondjes wandelen, wat televisieprogramma's terugkijken, lezen, lekker koken en Netflixen. De gebruikelijk poets vond plaats op zaterdag. En na de gedane arbeid trakteerden we onszelf tijdens de uitlaatronde op een bosje tulpen dat in het overdekte stalletje naast de bloemenwinkel wordt verkocht.

Op zondag trokken we er met Cn en Frdrk op uit. We reden naar Ohé en Laak voor een aangeklede winterwandeling bij de Oude Maas. Samen met te veel andere weekendwandelaars, bleek op de parking. Met in de ene hand vlaai voor onderweg en in de andere een stuk of wat geplastificeerde vellen vol foto's gingen we druk kletsend op pad. In tweetallen, op gepaste afstand. Al bij de zesde foto waren we het spoor bijster en besloten we het puzzelconcept van de wandeling los te laten. We verzonnen zelf wel een route door de toter en de pratsj. Omdat het een Echt Uitje Met Andere Mensen was had ik zelfs een beha en mijn spijkerbroek aangetrokken. En rondom mijn ogen zat zowel eyeliner als mascara. Dat laatste goedje gebruik ik tegenwoordig dagelijks. Terugkijkend op de beelden van 2020 ontdekte ik dat ik op het punt ben gekomen dat mijn hoofd eigenlijk niet meer zonder kan. Daar zou je om kunnen treuren. Ik heb besloten het te zien als positieve progressie.

De ontwikkeling van de gemuteerde virusvariant in Engeland baart me grote zorgen. Met opgemaakte doch lede ogen zie ik het nieuws in de landen om ons heen. Ervan wakker liggen doe ik gelukkig niet, dat is even zinloos als het Capitool bestormen. Het heeft er alle schijn van dat onze premier aanstaande dinsdag met een wijs besluit komt en de huidige lockdown verlengt. Hoe zeer mijn hart ook huilt voor alle getroffen ondernemers, thuisscholende kinderen en met baan en onderwijs jonglerende ouders. Maar het kan niet anders. Code zwart dreigt. Daarmee is alles gezegd.

Om de week vrolijk af te sluiten geef ik je de nieuwste pandemie parodie van de getalenteerde Brit Sam Chaplin.

 

donderdag 31 december 2020

2020

Het jaar is om. Het boek 2020 kan dicht. Aan terugblikken op dat wat was heb ik weinig behoefte. Het was goed want het was er. Moest er blijkbaar zijn. Liever kijk ik vooruit, naar het hoopvolle jaar dat op het punt staat zich aan te dienen.

Ik smacht naar een vaccin. Er zijn dagen dat ik er een nier voor zou willen geven. Het verlangen naar meer bewegingsvrijheid is zo groot. Steeds vaker voel ik me een gekooide hamster in een looprad. Toch blijf ik hollen. Met elke pas die ik zet komt ook Kaftrio een stapje dichterbij. Reikhalzend tuur ik door de spijlen naar de horizon. Wat zal er eerder zijn: de prik of de pil?

 
Voor het nieuwe jaar wens ik je veel vrolijke vrijheid en onbezorgde veiligheid.
Dat 2021 dubbel geeft wat 2020 nam.
 
Hang de slingers.
Gooi je haar.
Geniet vol teugen.
Drink de nacht.
Lach je tanden.
Heb oneindig lief.
Dans de sterren.
Zing je longen.
En blijf gezond!

donderdag 24 december 2020

Haardvuur

Het is schrapen, deze laatste werkweek van het jaar. In het thuiskantoor worden de losse boekhoudkundige einden aan elkaar geknopt. Tussendoor dienen zich nog enkele spoedjes aan die voor het kerstreces afgehamerd moeten worden. Het bellen met en zonder beeld gaat onverminderd door. Van rustig uitbollen naar kerstavond is beslist gaan sprake.

Ook ik loop meer op mijn tandvlees dan je wellicht bij een professioneel arbeidsongeschikt verklaarde zou verwachten. Niettemin moet het allemaal uit mijn tenen komen de afgelopen dagen. Hoewel ik er nog steeds van geniet kost het sporten en bewegen me moeite. Na de dagelijkse work-out en middagwandeling stort ik me in mijn luie stoel. Mijn getrainde reet trekt zich als een zuignap vacuüm aan de zitting en het enige wat ik doe is apathisch op mijn telefoon tokkelen. Ik ben domweg te moe om naar Netflix te kijken.

Enerzijds voelt 2020 als een langgerekte vakantie waarvan je onmogelijk vermoeid kunt zijn geraakt. Anderzijds ken ik geen ander jaar waarin ik zo trouw en stringent mijn gezondheidsgerelateerde handelingen verrichtte. Mijn conditie is top, ik kweekte voor het blote oog zichtbare spierontwikkeling in armen, rug en benen. En de overgebleven energie kon in het zelf schoonhouden van ons huis. Me dunkt dat ik snak naar wat dagen functioneren in een versnelling of twee lager.

Het liefst hadden we de laatste week van dit memorabele jaar doorgebracht in ons Franse stulpje. Met de auto vol proviand en de plastuit voor bermplasjes in de hand, om elk risico op wat dan ook te voorkomen. Met wandelingen door uitgestorven dorpjes en wijntjes bij de knetterende open haard. En een gegarandeerd vuurwerkvrij oud en nieuw. Na lang twijfelen en met pijn in het hart hakten we de knoop door: we doen het toch niet. De naald van het morele kompas dwong ons in de lage landen te blijven. Het is een te grote mondiale bende momenteel. Met het muterende virus, plus de bijkomende chaos van de Brexit. Ook al zijn de besmettingscijfers daar lager dan hier. Ook al is de lucht daar schoner dan hier. Ook al snakken we naar afschakelen in een andere omgeving. Solidariteit valt of staat bij de saamhorigheid van mensen. Als we ooit nog van dit kutvirus af willen moeten we bereid zijn samen de consequenties van de harde lockdown te dragen.

Vandaag stoempen we nog één dagje door. De laatste facturen gaan de deur uit. Nog een laatste rondje online gymmen met de meiden. En vanavond ploffen we tevreden op de bank met uitzicht op een via Netflix brandende haard. De ijskast is rijkelijk gevuld, de drankvoorraad meer dan op peil. Kerstdiners met een saus van geforceerde gezelligheid blijven ons bespaard. Het zou zomaar kunnen dat we morgen door de McDrive rijden voor een ordinaire vette bek. Zolang we maar wegblijven uit de teststraat.

maandag 21 december 2020

Volbracht

Het zit erop! Ik heb mijn Wandel Challenge voor Move4AIR volbracht.

Op vrijdag 27 november jl. startte ik virtueel in Leeuwarden en op zondag 20 december kwam ik juichend in Bolsward over de eindstreep. Van de 35 dagen durende Winter Flow had ik er maar 24 nodig om de 100 kilometer tellende Helftstedentocht te wandelen. In de loop van de avond viel mijn digitale medaille in de brievenbus. Tot mijn eigen verrassing was ik daar oprecht blij mee. Ik bedoel, het is maar een afbeelding waar mijn naam aan toegevoegd is. Maar het symboliseert iets veel groters. Het bewijst dat ik daadwerkelijk heb afgemaakt waaraan ik begonnen ben. Net als alle andere deelnemers. Ik ben gewoon onderdeel van de groep. Voor de verandering eens geen uitzondering. Geen Sjaak Afhaak vanwege een blessure of ander ongemak. Zelfs op mijn 41se hecht ik daar blijkbaar nog steeds veel waarde aan. Het was een 100 kilometer lang pad naar loutering.

De meeste meters maakte ik met Sjrd en Sara aan mijn zijde. Enkele langere weekendwandelingen deed ik in gezelschap van vrienden. Ook mijn moeder liep een paar keer mee. De laatste wandeling maakte ik in mijn eentje. Dat kwam door de hypo die roet in het eten gooide tijdens de beoogde laatste loop. Met nog maar één kilometer te gaan maar het lage bloedsuikerzweet uit al mijn poriën gutsend kon ik niet anders dan voortijdig afbuigen naar huis. Wat dat aangaat was deze hele Challenge een blaartrekkend proces. De meeste wandelingen gingen namelijk gepaard met een dramatisch lage suikerspiegel. Het was wellicht geloofwaardiger geweest om voor het Diabetesfonds te lopen. Maar juist door CF is ook de functie van mijn alvleesklier naadje dus uiteindelijk wandelde ik wel degelijk voor het juiste goede doel.

Terwijl de lasagne in de oven lekker stond te worden trok ik opnieuw mijn schoenen aan voor de publieksronde door de wijk. De mensen achter de ramen hadden natuurlijk geen idee. Ze keken naar een scherm of zaten aan tafel. Grijnzend stoof ik langs alle kerstverlichte ramen. Uit mijn jaszak klonk muziek. Keane speelde mijn lievelingsliedje On The Road. "And when the world's laying you low, don't you let it rattle your bones. Sometimes the dream itself can keep you safe all along the road"

De finish van mijn streefbedrag komt ook in zicht. Om aan de gehoopte €1.500 voor onderzoek naar de genezing van taaislijmziekte te komen heb ik nog 'maar' 165 euro nodig. Felicitaties in de vorm van een kleine donatie zijn dus altijd welkom. Als je iets wil donoren kan dat nog tot 8 januari door te klikken op: https://www.move4air.nl/actie/irene-mols.

vrijdag 18 december 2020

Moed

Als de moed je

in de schoenen zakt

Laat je voeten

je dan dragen

Naar daar waar je

om hulp kunt vragen

Tot jij je weer herpakt

 

En heb je moed

om uit te delen

Deel die dan mild,

en zonder maar

Vaak helpt al slechts

een klein gebaar

Dat zegt

'Het kan mij schelen'


#dagdicht van Esdor van Elten via Twitter

donderdag 17 december 2020

Opgesplitst

Het was een van die zeldzame dagen dit jaar dat we niet permanent in elkaars nabijheid verkeerden. Hij vertrok na de lunch richting Eindhoven, voor een boswandeling met zijn zakenpartner. Het moet eind februari zijn geweest dat ze elkaar voor het laatst in het echt zagen. Natuurlijk wordt er volop gebeld en gevideo-overlegd. Maar een fysiek samenzijn op de drempel van dit historische jaar was toch wel fijn.

Ik maakte samen met mijn moeder een aardige ronde langs de uiterwaarden van het dorp. Op het gemakje wat keuvelen en rondkijken. Even stoppen om van het uitzicht te genieten, het dorpskapelletje bewonderen, een warm hartje halen bij de grote kerststal tegenover het café aan het water. Dat ze Sara - die nogal eens trekt aan de riem - niet meer vast wilde houden was tekenend. Haar neus zit inmiddels vol ontstekingswerende crème en in haar online patiëntendossier staat de halve ziekenhuisapotheek opgesomd. We hebben echt goede hoop dat het nu niet meer afgebeld wordt en dit ons laatste loopje met haar versleten heup was.

Aan het eind van de middag hoorde ik de sleutel in de voordeur gestoken worden. Een geluid uit een vorig leven. Niet veel later stapte de mens de kamer in. We begroetten elkaar alsof hij een hele dag van huis was geweest. Dat hij als altijd - ook gewoon tijdens de keiharde lockdown - in de file op de A2 had gestaan versterkte dat gevoel. Er viel maar één conclusie te trekken: wij hebben de isolatie nog lang niet uitgespeeld.

Nagekomen bericht: de operatie is alsnog opnieuw uitgesteld. Mijn moeder krijgt pas in 2021 een nieuw heup. Aan alle asociale kutlullen die dit mede mogelijk maakten: bedankt.

woensdag 16 december 2020

Deugmensen

Ik had even stevig de pee in, toen het hoge woord van de harde lockdown er eenmaal uit was. Een blind paard had het aan zien komen. En wat mij betreft was de noodrem al weken eerder door het kabinet aangetrokken. In wezen verandert er nu niks voor me. Ik zit al negen maanden lang braaf in mijn bubbel. Boodschappen, sporten, communiceren; alles gebeurt online. De verwachting is dat mijn leven er nog een poos langer dan vijf weken zo blijft uitzien. Pas als ik de felbegeerde vaccins te pakken heb durf ik behoedzaam en gematigd de eerste schreden in de bewoonde wereld te zetten.

Toch voelde het ook voor mij een moment tamelijk uitzichtloos allemaal. Alsof we weer helemaal terug bij af zijn. Met gelukkig meer kennis van zaken over de behandeling van het virus maar ook zonder de urgentie van de acute paniek waarmee we in het voorjaar werden overspoeld. Je merkt dat bij veel mensen de rek eruit is. Ik snap dat maar ik heb er geen begrip voor. Waarom is het zo moeilijk om je aan de basisregels van dit tijdelijke normaal te houden? Werk vanuit huis, blijf thuis bij klachten en laat je testen, houd afstand tot anderen, draag je mondmasker en was je handen stuk.

De laatste weken zagen de winkelstraten zwart van de mensen. Alsof er niks aan de hand was ploeterden ze zich door de Koopgoot en het outlet. Dat de besmettingscijfers in rap tempo opliepen maakte klaarblijkelijk weinig indruk. Die kaars bij Rituals kon niet wachten. Hoe kun je zo egoïstisch handelen in de wetenschap dat de zorg overstroomt? Dat het al uitgeputte zorgpersoneel geen verlof mag opnemen met de feestdagen. Dat de reguliere zorg opnieuw wordt afgeschaald en operaties moeten worden uitgesteld. Hoe durf je?

Na de persconferentie stapten we de auto in voor een korte noodzakelijke rit. Via marktplaats tikte ik een tweede broodbakmachine op de kop. Voor ons verblijf in Frankrijk. Opdat we ook daar zo zelfstandig mogelijk ons geïsoleerde leven kunnen voortzetten, als we er weer naar toe kunnen. In het donker slingerden we ons een weg door de bloemkoolwijk. Met een uitbundig "Kom binnen!" werd ik begroet bij de voordeur van de verkoopster. De paniek in mijn ogen moet doorgeklonken hebben in mijn stem. "Nee hoor, zet de doos maar neer dan pak ik hem zelf op," reageerde ik kordaat. Snel trok ik het bankbiljet uit mijn jaszak en stak het haar toe. "Dat hoeft niet," sprak de dame warm, "je mag hem zo meenemen."

Het was een klein gebaar met een grote impact. In pandemische tijden als deze twijfel ik vaak aan de goedheid van de mens. Volgens het boek van Rutger Bregman deugen alle mensen. Sjrd en ik gebruiken deze quote louter spottend. We zien te veel voorbeelden die het tegendeel bewijzen. Een uur geleden bijvoorbeeld nog, met het lawaaiprotest bij het torentje van de minister president. Wat een beschamende vertoning van een stel dwaasbananen was dat. Deze onverwachte random act of kindness, op dit moment, gaf me een sprankje hoop. Niet alle mensen deugen maar de meeste gelukkig wel.

dinsdag 15 december 2020

Kopzorgen

Op de valreep van het jaar had mijn kapster nog een gaatje voor ons. Vanwege haar verkoudheid was de afspraak al twee keer afgezegd. Sinds de eerste lockdown - toen Rutte nog blind voer op het vertrouwen in ons aller intelligentie - was onderhoud aan de kopstruik een luxe artikel geworden hier in huis. In respectievelijk januari en februari hadden Sjrd en ik voor het laatst in de kappersstoel gezeten. Halverwege juni werden onze hoofden pas weer professioneel onder handen genomen. Bij ons achterom. De kapster kwam speciaal voor ons op tuinbezoek.

In de tussentijd hadden we moedig zelf aangemodderd. Ik deed een dappere poging op Sjrds hoofd met de online aangeschafte tondeuse. Het werd een lachwekkende coupe ravage; alsof de ratten eraan hadden gezeten. Hij sauste op zijn beurt al gruwelend een bakje kleurspoeling door mijn haar. Maar doordat ik de duidelijke instructies van de kapster toch niet goed opvolgde had de verf niet gepakt en was alles voor niks geweest. Dat we haar komst opluisterden met confetti en serpentines zal geen verrassing zijn.

Drie keer kwam ze dit jaar aan huis, afgelopen vrijdag voor het laatst. Bij de gratie van een medisch mondmasker en een face shield voor haar gezicht mocht ze binnenkomen. Het raam stond wagenwijd open en koffie kon ik haar niet aanbieden. Als een haas fatsoeneerde ze Sjrds manen en tamponneerde daarna een chemische substantie door mijn pruik. Met de vage hoofduitslag waar ik al een paar weken mee kamp moest ik echt even langs de huisarts, vond ze. Ik vind dat dat maar even moet wachten. Het is vanzelf ontstaan dus ik wacht geduldig tot het weer weg is. Of ik kaal ben.

Met de realiteit van de harde lockdown hebben we helemaal geboft met haar meest recente huisbezoek. Dat de kapsalon vanaf vandaag voor minstens vijf weken dicht moet vind ik ontzettend zuur. Evenals de schoonheidssalon van Lnd waar ik graag kom. Ik weet hoe goed zij de zaken voor elkaar heeft. Afgelopen lente en zomer harste zij mijn benen gewoon in Salon Achteromos, op het ligbed in haar tuin. Omdat ook zij een local is die ik graag wil supporten vroeg ik om een betaalverzoekje voor een fictieve waxbehandeling. Dat mijn beenhaar evenredig hard mag groeien als haar schoorsteen doorrookt. We moeten elkaar helpen waar we kunnen.

Gistermiddag, tijdens onze miljoenste isolatieloop, kwam de huisarts voorbij gehold. Ik herkende hem eerst niet, in zijn hoodie en met een bloot gezicht. Toen hij laatst hier was om de griepprik te zetten droeg hij een modieuze mondkap en een jas vol injectienaalden. Grijnzend groette ik hem. Om mezelf vervolgens voor mijn hoofd te slaan. Dit was een gouden kans geweest. Of is het not done om iemand tijdens zijn hardlooprondje met milde kopschurft te confronteren?

maandag 14 december 2020

Enkelsokjes

Het was druk in het bos. Op het parkeerterrein waren nog maar een paar vakken vrij. Rondom de gesloten horecazaak was volop leven. Vuurkorven verspreidden warmte en rooklucht. In het provisorische kraampje verkocht iemand alsnog koek en zopie. Terwijl ik me in mijn nieuwe wandelschoenen werkte was Sjrd druk met Sara. Zij zit tegenwoordig in een bench als we haar meenemen met de auto. Haar enthousiasme voor het kooitje moet nog wat groeien. Zodra we richting de auto lopen schiet het staartje strak tegen haar buik en werpt ze zichzelf vol in de ankers. Erna volgt een korte worsteling waarbij ze haar voorpoten strijdlustig in spreidstand vouwt. De blik in haar getraliede ogen na de overgave spreekt boekdelen.

Met gestrikte veters nam ik even later poolshoogte bij de kofferbak. Was eruit springen nu ook al een probleem geworden of waarom duurde het zo lang met man en hond? Het antwoord bleek grijs en Duitssprekend. Veel te dicht binnen het aura van onze auto stond een bejaarde dame met Nordic Walking stokken tegen Sjrd aan te tetteren. Of eigenlijk tegen Sara. Was ein schöner Hund sie ist und wie alt und wie sie heißt. Daarna kwam een lezing over haar eigen roedel. Er was zelfs een hond geweest die de onwaarschijnlijke leeftijd van 19 jaar bereikt zou hebben. Ja ja, kon ik niet nalaten te denken, en in Duitsland is de mist zo dik daar kun je de fiets tegenaan zetten. Na nog eine schöne Weihnachten und bleibe gesund! vervolgde ze eindelijk haar weg. Ze hielp de gezondheid van de mensheid het meest door voorlopig binnen haar eigen landsgrenzen de wandelstokken ter hand te nemen, knoterde ik. Precies zoals Mutti Merkel het wil.

Met in de rugzak appels en wat drinken gingen we op pad. We kozen de route van de paarse paaltjes. Getuige de slingerende sliert voor en achter ons waren we niet de enige weekendwandelaars. Het was meer een kwestie van ruggen volgen dan paarse paaltjes zoeken. En gesprekjes afluisteren.

Ze droeg een dikke jas. Om haar nek zat een lange sjaal gewikkeld. Haar vingers waren gehuld in handschoentjes. Ze blies rookwolkjes mee naar buiten toen ze zich beklaagde over de kou. Ze ging een nog warmere winterjas aanschaffen. De oplossing lag echter aan haar voeten. Het wicht droeg namelijk enkelsokjes. De meteorologische winter had minstens 10 cm vrij spel aan blote beenhuid. Daar is geen ijsberenbont tegenop gewassen. Dat ze een hekel had aan insecten was het laatste dat ik opving.

Als zelfs de millennials al naar het bos komen, dan wordt het tijd voor stevige maatregelen.

vrijdag 11 december 2020

Top 2000

Met het einde van het jaar komen de lijstjes. De beste dit, de stomste dat. Zij die ons het afgelopen jaar ontvielen. 2020 Kent voornamelijk huiveringwekkende staten. De dagelijks besmettingsaantallen zijn torenhoog. Het wil de mensen maar niet lukken om van de paradijselijke appel af te blijven. De winkelstraten lokken harder dan de Bijbelse slang uit het sprookje. En zo zijn de gescoorde koopjes tijdens Black Friday alsnog duurbetaald.

Maar de vaccins komen eraan, die Amerikaanse oranje reuzenbaby moet zijn koffers pakken en de reisbeperking in Frankrijk is vanaf volgende week van de baan. En gelukkig is er altijd muziek. Mijn lijstje voor de Top 2000 bestaat dit jaar uit liedjes die me blij maken, hoop geven, geruststellen, ontroeren, laten dansen en luidkeels mee doen blèren. Zoals elk jaar vanuit ons eigen Top 2000 Café. Altijd was er muziek. Muziek zal er altijd zijn.




donderdag 10 december 2020

Halverwege

We zijn inmiddels twee weken onderweg met de Winter Flow van Move4AIR. Ook mijn eigen Helftsteden Wandel Challenge vordert gestaag. Al na twaalf dagen wandelen passeerde ik de 50 kilometergrens. Daarmee ben ik zomaar over de helft van mijn uitdaging! Dat twee van de zeven deelnemende wandelaars zelfs al gefinisht zijn is voor mij niet belangrijk. Ieder loopt zijn eigen race. Ik wil die van mij vooral volbrengen; in mijn eigen tempo, zonder blessures of ander leed.

Het voelt ronduit louterend om nu eindelijk echt mee te kunnen doen met mijn mede sporters. Drie jaar geleden lag ik er door die stomme val voor spek en bonen bij in mijn hoog-laagbed. Het was alsof alle andere deelnemers bij elkaar in de woonkamer plezier konden maken en ik via Zoom toe moest kijken. Al met al tamelijk eenzaam.

Qua sponsoring gaat het eveneens boven verwachting lekker. Van het totale doelbedrag (€30.000) is al 50% opgehaald. Mijn eigen streefbedrag zette ik op 1.500 euro en heel wat bekenden tastten reeds voor de tigste keer in de buidel. Maar ik kreeg ook een aantal donaties van mij wildvreemde mensen. Alle giften vervullen me met dankbaarheid, ik kan dat niet vaak genoeg zeggen.

Dit malle jaar loopt op zijn einde en de kerstdagen beloven er weinig feestelijk uit te zien. Toegegeven, er zijn vast ook mensen die, al dan niet stiekem, in stilte genieten van een jaar zonder gekibbel aan de overdadige dis. De tandglazuur aantastende kerstmythe die ons al decennia lang op tv wordt voorgeschoteld is per definitie een smakeloze leugen. Je zal echter alleen zitten met die dagen, terwijl je liever wat gezelschap in je aura had gehad. Al was het maar om wat tegen te snauwen.

Ruimhartig fysieke knuffels uitdelen zit er nog lang niet in. Pas als de vaccinatiegraad voldoende op peil is wordt het weer veilig om elkaar lyrisch in de armen te vallen. Misschien heb ik tot die tijd een aardig alternatief. Je kunt die ene speciale persoon een Skaty knuffel cadeau doen! Je bestelt hem vanuit je luie stoel via www.skatyknuffelweken.nl. De verzending wordt voor je geregeld en met je aankoop draag je meteen een steentje bij aan onderzoek naar de genezing van taaislijmziekte. Hopelijk wordt het zo alsnog een hartverwarmende kerst voor iedereen.


woensdag 9 december 2020

Apenkooien

Met de Italiaanse noodtoestand indachtig - overvolle IC-paniek en troostend balkongezang - bestelden wij aan de vooravond van de intelligente lockdown een loopband. Als we dan niet meer de deur uit zouden mogen, konden we in elk geval in onze eigen tuin nog aan de geestdodende wandel. Desnoods met de hond aan de riem erachteraan. Gelukkig heeft het hier niet zover hoeven komen en maken we sinds maart elke dag een verkwikkende wandeling door het dorp.

Naar mate de inhuizige maanden verstreken en ons wel duidelijk werd dat we nog erg lang plezier gaan beleven aan het virus, druppelden meer en meer sportartikelen ons huis in. Ik bestelde dumbbells en kettlebells in verschillende gewichten. Ook gooide ik op aanraden van de fysio een stepbankje in de winkelmand. Uitgestald naast de yogamat en de elastieken speel ik sindsdien bijna dagelijks sportschooltje in de woonkamer.

In de garage moet ook nog ergens een hoepel hangen. Toen hoelahoepen een paar jaar geleden hip was moest ik ook zo'n ding hebben. Ik zat destijds aan de Prednison en kampte met een riant overschot aan energie. Ik hoepelde me het apelazarus. Na het laatste pilletje synthetische pep liet ik de blauwe stootplekken op mijn bekkenbotjes genezen. De hoepel kwam alleen nog tevoorschijn als circusattribuut voor de hond. Die pertinent weigerde er doorheen te springen, hoeveel snoepjes ons buurmeisje ook voerde.

Vanmiddag sjouwde de bezorger van DHL een forse doos de hal in. Verheugd kwam Sjrd zijn kantoor uit. Met de witte oortjes nog in zijn hoofd sloeg hij subiet aan het slachten van het mysterieuze pakket. Zijn laatste aanwinst voor het thuiskantoor is een flexispot: een hometrainer met een verstelbaar tafelblad. Je kunt eraan zitten en meteen wat kilometers fietsen of staand je werk doen. Want zitten is het nieuwe roken, dat is inmiddels algemeen bekend.

Misschien moet ik mijn hoepel toch weer eens opsnorren. Als ik dan al onze sportspullen kris kras door het huis uitstal in een lollig parcours doen we tussen de bedrijven door een bootcamp crossfit circuitje. En dat noemen we dan apenkooien, want om onbegrijpelijke redenen was dat vroeger het hoogtepunt van de gymles op school.

dinsdag 8 december 2020

Marco

Nou hij staat te schitteren hoor. Onze kunstspar is in vol ornaat opgetuigd, met honderden fonkelende lichtjes en een scheve piek in de top. Het kerstboomvirus blijkt net zo besmettelijk als Covid19. Hoe meer kerstmeuk het brein moet verwerken, hoe sneller de infectiegraad stijgt. Het huidige reproductiegetal is maar mooi multi interpretabel.

Met een gezonde portie tegenzin takelde Sjrd alle spullen voor me naar beneden. Hij is Koning Tetris van de garage en in januari ruimt hij de kerstspullen het liefst zo hoog en onzichtbaar mogelijk op. Ik vermoed in de hoop mij tegen de tijd dat het december is te laten vergeten dat we een boom en ballen hebben. Bij de meeste stellen zorgt het optuigen van de vredige sfeer ergens in het proces voor een gepaste echtelijke twist. De kluit is te lomp, het lichtsnoer zit in de knoop, de hond die de onderste glazen ballen er blij kwispelend uit dondert. Er is altijd wel een reden voor een hartstochtelijk ruzietje. Hier brak de pleuris al uit toen ik voorzichtig ventileerde toch de boom te willen zetten. De zure bek die me ten deel viel sprak boekdelen. Lang leefde ik in de veronderstelling dat de reïncarnatie van Scrooge mijn wezen had gekozen om in voort te leven. Inmiddels weet ik dat het mijn dierbare wederhelft is die een nog grotere takkenhekel heeft aan Kerstmis dan ik.

Met de mens al bellend en MS Teamsend in het kantoor had ik vrij spel om in de woonkamer ongestoord mijn ding te doen. Al neuriënd bouwde ik de boom op en boetseerde alle samengevouwen naalden tot een opgefluft geheel. Tot mijn eigen verbazing rolde ik de clusterverlichting moeiteloos van beneden naar boven door de takken. Het begon zowaar al ergens op te lijken. Bij de blik op de kratten met ballen en ornamenten dreigde een moment van ontmoediging. De boel optuigen is allemaal leuk en aardig maar de klerenbende straks weer in mijn eentje moeten ontmantelen zorgt voor een stuk minder plezier. Ik besloot het ballenspektakel te beperken tot de ornamenten. Groot van formaat, kleurrijk, grappig en inmiddels meer dan genoeg in aantal om de boom gedekt mee aan te kleden.

Mijn pièce de résistance is een hanger in de vorm van het getal 2020. De ene nul ziet eruit als een virusdeeltje en de andere nul is een uitgerolde wc-rol. Daarbovenop zitten twee gemondkapte kerstmannetjes waarvan er een fles handalcohol vast heeft. Een prima samenvatting van dit jaar. Ernaast hangt de opgeblazen groene kikker met het gouden kroontje op zijn hoofd. Ik heb hem tot Marco geslagen. Hopelijk houdt hij zich een beetje gedeisd.

maandag 7 december 2020

Confrontatie

Het was een filmpje op Facebook dat me voor de tweede keer in een paar dagen tijd onder ogen kwam. Een Amerikaans kinderkoor zong een liedje over herinneringen. Het was in coronastijl opgenomen, met talloze hoofdjes op kleine schermpjes, gemonteerd tot een gezamenlijk beeld. De opgepoetste kopjes Zoomzongen elk vanuit het eigen huis, met van die draadloze oortjes in en de plechtige blik op oneindig. Hun hoge, loepzuivere stemmetjes sneden door mijn ziel. Toen ook nog de strijkers werden ingezet was er geen houden meer aan.

Het was de rol cadeaupapier waarmee ik in de weer was geweest. Met zorg verpakte ik het chocolade lekkers in een jasje van een sinterklaaspapier. Bij de pakjes wafels schreef ik kaartjes met voor elke ontvanger een persoonlijke noot. Sinterkerst loopt hier vloeiend in elkaar over. Weemoedig dacht ik terug aan de eindeloze stroom cadeaus die ik bij een niet nader te noemen parfumerie van deftig papier en luxe strikken had voorzien. En hoe zeer ik die heerlijke middagen miste. Net als het zingen met mijn koor. Beide bezigheden hadden me toch zoveel plezier gebracht. Maar met de kennis van nu waren het venijnige bronnen van infectie waarin ik me vrolijk onderdompelde.

In het schemerdonker was ik vertrokken. Door de speakers schalde mijn Kazige Kerstlijst die ik op Spotify had aangemaakt. Als een dief in de nacht sloop ik naar voordeuren en brievenbussen. Stilletjes de klep openen, de post in de gleuf friemelen, aanbellen of kloppen en weghollen. Op de automatische piloot vervolgde ik de route die me zo eigen is, maar die ik in februari voor het laatst aflegde. De verlichte huizen en tuinen die ik passeerde waren talloos. Alsof de bewoners vonden dat er dit jaar gecompenseerd moest worden. Het trof me. Toen ik de auto het parkeerterrein opdraaide zag ik dat mijn plekje vrij was. Onwennig schoof ik de stationwagon tussen de lijnen. In het hoge gebouw voor me brandde licht. Mensen liepen op en neer. Er was bedrijvigheid. De opkomende brok in mijn keel liet zich moeilijk wegslikken. In mijn ogen prikten tranen. Ik keek naar het leven zoals ik het kende maar dat voor mij stopte in maart.

Als afgesproken belde ik aan. Ik zette de bruine tas met presentjes alvast neer en manoeuvreerde mezelf snel twee meter naar achteren. Slv kwam uitbundig zwaaiend naar de schuifdeuren. Ze droeg een mondkapje. Oh ja. Dat moet nu. Ik wist het wel, maar kende het tot dit moment alleen van tv. We kletsten als vanouds. Achter haar liepen mensen. Ook zij droegen mondkapjes. Plots zag ik hem. Midden in haar zin riep ik "Is Cn nog hier?" Een paar uur eerder hadden we elkaar op het scherm gezien maar nu was hij hier echt. Op een drafje ging Slv achter hem aan. En daar stond hij, pal voor mijn neus. Voor het eerst sinds de pandemie voelde ik de behoefte mijn armen om iemand anders dan mijn dierbaren heen te slaan.

Het was de confrontatie met de strikte zelfisolatie die nu al zo lang duurt. De optelsom van herinneringen die elke december opnieuw uitgelicht wordt. De potpourri aan emoties die zich aan het eind van het jaar onverbiddelijk naar de oppervlakte wringt. Als een puist die op springen staat. It hit me in the face, with a chair. In een waas van tranen en lichtjes reed ik naar huis, de Kazige Kerstlijst bleef ze uitbraken.

vrijdag 4 december 2020

Dag Lieverd

Dag Lieverd,

Die gekke pandemie heeft ons allemaal in de greep

Het coronavirus helpt de sfeer dit jaar nogal om zeep

Buiten de eigen bubbel is het snel niet pluis

Dus zelfs Sinterklaas en de Pieten werken nu vanuit huis

Het paardje Ozosnel blijft noodgedwongen op stal

Zijn ogen staan triest en het gehinnik klinkt wat mal

Hij mist de nachtelijke ritjes over het dak

Bezorgd wuift zijn staartje naar al die pakjes in de zak

Moet hij soms net als Amerigo al met pensioen?

Maar hoe komen die cadeautjes dan in ieders schoen?

Boos trapt hij nog eens tegen de staldeur aan

Zo slecht heeft hij het vorig jaar toch niet gedaan?

Wat het edele dier begrijpelijker wijs niet kan snappen

Is dat we dit klusje gewoon samen op zullen knappen

Hulpsinterklazen en Pakjespieten door heel het land

Bieden de Spaanse thuiswerkploeg de helpende hand

Daarom dit rijmpje klein maar fijn voor jou alhier

Dat je meeleest op dit blog doet me veel plezier

Doe je best, blijf gezond en houd de moed

Dan is volgend jaar alles beslist weer goed

Dag hoor.

donderdag 3 december 2020

Wafels

Hier in huis stemmen wij elke zaterdagavond vol verkneukeling af op Even Tot Hier. Het is ongelooflijk knap welke door het virus ingegeven draai Niels en Jeroen hun programma hebben gegeven. Op hun wekelijks terugkerende vraag wat er ondanks corona toch nog doorgaat zijn zij zelf gelukkig een van de verlichtende antwoorden. Al maanden slingeren wij te pas en te onpas 'Here We Go!' naar elkaars hoofd. Net als 'Mij niet bellen' maar daarin zijn we vast niet de enigen.

Qua decemberiaanse plichtplegingen gaat er voor ons bijzonder weinig door dit jaar. De vraag hoe erg dat is laat ik in het midden. Ik twijfel zelfs nog over het optuigen van de kunstboom. Waar bij veel mensen het engelenhaar al in oktober begon te fantoomjeuken heb ik bij mezelf nog geen spoor van kitschkoorts waargenomen. Dat gedoe en gesleep met al die spullen, ik trek er niet aan. Het kan goed zijn dat ik volgende week toch ineens de geest krijg, maar voor hetzelfde geld wordt het een kerstfeest zonder piek. Die piek zal met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid na de jaarwisseling vanzelf wel weer tevoorschijn komen, maar dat is een heel ander verhaal.

Wat gelukkig toch nog doorgaat dit jaar is de geplande heupoperatie van mijn moeder. Een week voor kerst mag ze onder het mes en daarna kan ze gelijk Jezus' moeder revalideren onder de boom. En doordat de operatie moest worden uitgesteld konden we gisteren toch nog onze eigen, kleine decembertraditie ten uitvoer brengen. Samen een stapel wafels bakken. Veilig in de buitenlucht, onder de overkapping. Met het straalkacheltje op de benen gericht en een afspeellijst vol kazige kerstliedjes op Spotify. Ik weet niet wie harder genoot.

Twee uur en vijftig wafels later maakten we samen nog een wandeling door het dorp waarin ik opgroeide. We liepen langs dezelfde meanderende Maas als op andere dagen, alleen een stukje zuidelijker. Ik knipte selfies tot het rolletje vol was en bij iedere poging voelde ik haar hand zich vaster om mijn zij leggen. Het was de intiemste vorm van fysiek contact dit jaar. "Niet zo hard hoor," moest mijn als fit te boek staande moeder een paar keer mankepotend zeggen, tot ons beider verbazing. "Wie had dat gedacht hè?" klonk het zacht. Inderdaad mam, hoewel ook deze wending naadloos past in dit vervreemdende jaar. Nog een paar weken, dan laten we het allemaal achter ons en loop jij weer als een kievit 2021 in. Gelukkig zijn er tot die tijd wafels, voor elke dag één. Here We Go!

woensdag 2 december 2020

CFit

Dat gedoe op die yogamat was geen lang leven beschoren. Het ging me veel te traag allemaal. Bovendien maakte al dat bewuste geadem me stik nerveus. Het resoneert nogal eens in mijn luchtpijp; de ontspannende werking die van dat gereutel uitgaat is nihil. Halverwege de les keek ik met een half oog op de klok, benieuwd of het al opschoot. Bij de slotoefening lag ik me met toegeknepen ogen ronduit op te winden op mijn matje. Ging de yogamadam er onderhand een eind aan breien of wat? Ik had nog meer te doen.

Na mijn blog over Arie Boomsma kreeg ik een berichtje van CF-collega Jdth1. Of ik toch niet eens mee wilde doen met het online sportgroepje dat tijdens de eerste lockdown op haar initiatief was ontstaan. Ze had het me al eens vaker gevraagd maar de einzalgänger in mij had de boot vakkundig afgehouden. Ik ben doorgaans niet zo'n held met groepjes. Noch in sporten. Laat staan onder het toeziend oog van lotgenoten. De streber in mij wil dan toch de beste zijn, hoewel ik op voorhand weet dat dat beslist niet het geval zal zijn. En het kwetsbare kind in mij is bang om de slechtste van de groep te zijn. Want die anderen doen het langer en kunnen het vast beter. Verzin het maar. Het jeukende litteken van een jarenlang durend gymtrauma. De kleinste, de zwakste, degene die steevast als laatste gekozen werd. Veldvulling.

Een mens hangt van niet-functionele patronen aaneen. Pas toen ik helder had dat dit er weer zo eentje was durfde ik over mijn eigenhandig uitgestalde obstakels heen te stappen. Nog diezelfde ochtend verscheen ik in mijn sportkloffie op het strijdtoneel voor een proefles met de hoesters. Dit was mijn peergroup, hier kon ik de angst voor concurrentie gerust laten varen. Nieuwsgierig en enthousiast ging ik aan de slag.

Drie kwartier later lag ik gevloerd op mijn blauwe matje. Juf Jdth2 had ons alle hoeken van de woonkamer laten zien. Mijn kop was rood, ik voelde nat onder mijn oksels, en mijn hartslag had zelfs een poosje in de cardiozone gezeten. Amai zeg! Dit was intensiever dan ik met de fysioboys doe, constateerde ik licht geschrokken. Om de schok nog groter te maken bespeurde ik een groot gevoel van voldoening na afloop. Was ik hier al die tijd zo bang voor geweest?

Sindsdien is de knop om. Twee ochtenden per week werk ik me tegenwoordig onder toeziend oog van mijn lotgenoten in het zoute zweet. Het samen online sporten is een fijne aanvulling op de trainingen met de fysio's. Ik kijk er zelfs naar uit, zo geniet ik ervan. Lekker bezig zijn, ieder op zijn eigen niveau en tempo. We zijn elkaars stok achter de deur. En geen mens die raar opkijkt van wat gekuch tussendoor of een venijnige hypo die abrupt noopt tot stoppen. Ik kan het iedereen met een foutje op het zevende chromosoom aanraden. Kom erbij en sla je slag!

dinsdag 1 december 2020

Laatste rit

Het was druk op de A2. Te bepalen aan het aantal auto's op de weg zou je niet zeggen dat we nog steeds pal in een pandemie zitten. De dringende oproep om zoveel mogelijk vanuit huis te werken lijkt weinig effect te sorteren. Ik kan me althans niet voorstellen dat het louter vitaal wegverkeer betrof waar ik me tussen bevond.

Waarom ik zelf dan achter het stuur van mijn eigen auto zat te mopperen over de drukte op de weg? Om hem weg te brengen. Na 44.000 kilometer in bijna vier jaar tijd was het einde van het leasecontract van de Mini in zicht. De weinige ritten die het blauwe beestje dit jaar maakte waren de tochten naar en door Frankrijk. De rest van de maanden stond hij knap te zijn op de oprit. Tamelijk zinloos allemaal, met twee kluizenaars in huis en een veranderde wereld om ons heen.

De eer van de laatste rit was aan mij. Zoevend over de snelweg overdacht ik nog eens waar deze heerlijke automobiel me overal moeiteloos had gebracht. De herinneringen aan het Franse landschap zijn talloos. Met het dak geopend door de zwoele nacht, de donkere hemel boven ons bezaaid met sterren. Alle zwijnen en vosjes die oplichtten in de koplampen en zich gehaast uit de voeten maakten. En die keer na de fysio, toen ik nietsvermoedend het open gedraaide flesje eiwitdrank royaal door het smetteloze interieur schudde. De hardnekkige vlekken zijn weliswaar vervaagd maar nooit meer volledig uit de bekleding gegaan. De helse oversteek van de Eindhovense ijsbaan naar het Máxima Medisch Centrum in Veldhoven zal ik ook niet licht vergeten. Hoe ik met mijn  - naar later zou blijken - gebroken heupkom in en uit de auto klauterde. En de ongelooflijke hoeveel spullen die ondanks zijn naam in zo'n auto passen.

Voor me uit reed Sjrd, in de witte Mégane die ons de komende jaren van gemak gaat dienen. Hij is uitermate geschikt voor veel verplaatsingen naar Frankrijk. En dat is precies wat we willen. In die wetenschap parkeerde ik de Mini tevreden voor de deur van de dealer in Maastricht. Deze reis zit erop. Tijd voor nieuwe avonturen!

maandag 30 november 2020

Lellen van forellen

Voor het eerst sinds ik de blogdraad weer oppakte begin ik licht zoekend aan mijn tekst. Bijna altijd zit er wel een onderwerp vooraan in mijn hoofd waarover ik wil schrijven. Of er gebeurt in de loop van de dag iets waaraan ik een verhaaltje op kan hangen. Dat hoeft niks groots te zijn. De meeste woorden komen voort uit kleine momenten. Maar nu is er niks. Of misschien juist wel teveel. De cursor in mijn bovenkamer knippert in hetzelfde ritme als die op mijn beeldscherm.

In plaats van op de dag kijk ik eens terug op een heel weekend. Want dat was ronduit fijn. Het begon op vrijdag, met het planten van een boom in onze achtertuin. Midden op het gazon zette de hovenier een kloek krentenboompje in de aarde. Hopelijk wil hij daar een beetje wortelen want ik verheug me nu al op de bloemenpracht die ons in het voorjaar te wachten staat. En hoe de vogels en bijen zich tegoed kunnen doen aan al dat fantastische lekkers.

Op zaterdag togen we naar de Beegderheide, mijn nieuwe favoriete natuurgebied. Eerst loop je door het bos en plots sta je zomaar op een open heideterrein. Maar ook zijn er her en der wat vennetjes en zandverstuivingen te vinden. Je kijkt er je ogen uit. Samen met Nk, Frnk en Mrl maakten we een wandeling van bijna anderhalf uur. Dat tikte meteen lekker aan voor mijn wandel challenge met Move4AIR. Weer thuis smikkelde ik van de zelfgebakken pepernoten van Mrl. Plus de lellen van forellen die mijn vader onlangs eigenhandig uit een vijver viste. Ontdooid en schoongemaakt kwamen ze tot ons, met de kop er nog op. We hoefden ze alleen maar in de oven te steken en op te eten. Daar was echter geen beginnen aan, wilde ik niet weer een weekend vol buikpijn beleven. Rozig kroop ik iets te laat onder het dubbele dekbed van een vers opgemaakt bed.

De zondag leverde na de nodige inspanning maar mooi een proper huis en bijgewerkte was op. Ter ontspanning maakten we daarna onze dagelijkse tippel langs het water. Het was zonnig maar koud, met zo'n snijdend winters windje dat gek is op schrale wangen. Wandelen ter ontspanning na poetsige inspanning. Had me dat een jaar geleden gezegd en ik was in amechtig lachen uitgebarsten. Het kan verkeren. Onder het genot van een glas rode wijn gebruikte ik het staartje van de middag voor wat Sinterklaasgerommel. Ik schep daar nog elk jaar veel genoegen in. Ter ere van Sint Pannekoek zorgde mijn vader ook vandaag voor het diner. Omwille van het virus stond mijn moeder rond het avonduur met een bord warme pannenkoeken aan de achterdeur. Sjrd gaf echter de voorkeur aan friet en stortte zich voor de tweede avond op rij op de overgebleven vissen. Secuur pelde hij het vlees uit de geschubde jas, graatje voor graatje. Hij had er zelfs zijn keukenschort voor aangetrokken. Ook dit scenario had niemand een jaar geleden kunnen schetsen.

Hoe later het werd, hoe harder mijn bloedsuiker omhoog klom. Pannenkoeken zijn qua koolhydraten een regelrechte ramp. Daarom eet ik ze ook maar eens per jaar. In Sjrds verteringsgestel wilde het evenmin vlotten. Hem was de vis letterlijk teveel geworden. Ellendig van de buikpijn smeekte hij me om een kakzakje. En zo werd het toch nog een weekend met buikpijn.

vrijdag 27 november 2020

Luchtbrug

Zo'n beetje alles lag stil tijdens de eerste golf. Zolang het niet van vitale orde was moest het wachten. Vanaf de intelligente lockdown werd je alleen in het ziekenhuis gezien als daar acute aanleiding toe was. In principe gebeurde alles bij voorkeur telefonisch. Ik kon me daar prima in vinden. En dat ik geen longfunctie kon blazen vond ik persoonlijk eigenlijk niet zo'n ramp. Het paste prima in mijn regime van rust, reinheid, regelmaat.

Half april kwam het goede nieuws naar buiten dat mensen met CF voor het blazen van een longfunctie niet langer per se naar het ziekenhuis hoefden te komen. Onze patiëntenvereniging had de handen ineen geslagen met het Radboudumc. Dankzij een speciale subsidie van de overheid en een bijdrage van Skate4AIR kwam er voor alle patiënten op korte termijn een longfunctiemeter voor thuis beschikbaar. Deze Luchtbrug zou ons maar mooi de toekomst inblazen.

Toevalligerwijs was het ziekenhuis waar ik onder behandeling ben al een poosje langer bezig met een vergelijkbaar project. Om die reden nam mijn UMC geen deel aan deze collectieve Luchtbrug. Niettemin zouden ook de Utrechtse hoesters over niet al te lange tijd met een mobiel metertje aan de slag kunnen.

Inmiddels schrijven we eind november. Mijn laatste longfunctie blies ik in februari. De uitgifte van de longfunctiemeters voor thuis duurt maar voort. Ironisch genoeg ligt door corona de levering op zijn gat. Wanneer de zwaarbevochten apparaatjes weer op voorraad zijn is het best bewaarde geheim van 2020.

Na de meest recente telefonische controle was ik er klaar mee. En ik meende te proeven dat mijn arts me hierin begreep. Het was de tijd om het heft in eigen handen te nemen. Als de Brug niet tot Irène komt, zal Irène tot de Brug gaan. De longfunctiemeters uit de collectieve Luchtbrug zijn gewoon online te koop. De kosten vallen naar verhouding wel mee en het bonnetje kan keurig in de klapper van de belastingaangifte over dit hilarische jaar. Het leek me wel een gepast kerstcadeau.

Vandaag werd mijn bestelde oranje blazert bezorgd. Van het uitpakken alleen kreeg ik al de zenuwen. Ik moest er acuut van poepen. Pas met kerst trek ik hem onder de boom vandaan. Denk ik. Voorpret is de helft van het plezier. Bovendien doet het merkwaardige presentje prima dienst als laxeermiddel. Ik hoef er maar naar te kijken of mijn darmen springen aan. Het speleding is met recht een Luchtbrug.

donderdag 26 november 2020

Tussenjaar

Met mijn mond vol brood nam ik de telefoon op. Ik wist wie me probeerde te bereiken op het bekende 088-nummer. Vanmiddag stond mijn kwartaalcontrole met de longarts gepland. Hij belde gewoon even onder lunchtijd. "Dan hebben we het maar gehad hè?' klonk de man als vanouds. Ik kon het niet méér met hem eens zijn.

Vlotjes namen we de huidige stand van zaken door. Weinig sputum op het moment, regelmatig wat gedoe met mijn buik ondanks voldoende vocht, vezels en beweging. Suikers nog steeds licht labiel met af en toe uitschieters naar boven en beneden, maar binnen de perken van de acceptabele grenswaardes. Met de aankomende vaccinaties in het verschiet voorspelde hij dat het leven zo rond de zomer wel weer zo'n beetje normaal wordt. Eenzelfde termijn noemde hij voor de beschikbaarheid van het nieuwe geneesmiddel waar de ganse zoute goegemeente reikhalzend naar uitkijkt. Wat mij betreft een stelling met de natte vinger, in het licht van het slepende traject met Orkambi en Symkevi. Ik houd mijn hart vast voor de financiële paringsdans tussen de fabrikant en de minister slash staatssecretaris die ons nog te wachten staat.

Vóór het virus was ik een dag kwijt met zo'n controle en lag ik nadien op apegapen. Sjrd kostte het een vrije dag. Vandaag rondden we na negen hele minuten bellen het gesprek af. Met de conclusie dat de vervolgafspraak over drie maanden andermaal een telefonische wordt, mits ik zo stabiel blijf functioneren als nu. Want in februari is het hartje winter, wordt er ongetwijfeld nog volop gesnotterd, en wil ik overal zijn behalve in een gigantische potentiële bron van besmetting met wat dan ook. Tevreden verbrak ik de verbinding en hervatte mijn lunch. Een lange middag lag in al zijn zaligheid voor me. De enige vermoeidheid die ik voelde was die van mijn sportsessie eerder in de ochtend. Sjrd zat al die tijd volledig facturabel te werken in zijn kantoor.

Tijdens onze middagwandeling herkauwden Sjrd en ik de controle nog eens. "De coronacrisis is het beste wat me dit jaar is overkomen," had ik lachend aan mijn arts opgebiecht. Cijfers om dit statement kracht bij te zetten kan ik niet aanvoeren. Maar ik voel aan alles dat deze manier van leven me geen windeieren legt. "Ik heb een tussenjaar," klonk het plechtig naast me. En dat is het precies. Dat je daar vroeger per se voor naar Australië moest is net zo'n bedacht concept als woon-werkverkeer, een kantoorbaan van negen tot vijf, en in een benauwd spreekkamertje gezondheidsgerelateerde vragen beantwoorden. De vrijheid om te reizen, reflecteren en relaxen zit in jezelf. Soms heb je er een pandemie voor nodig om tot dat besef te komen.

woensdag 25 november 2020

Uit dubio

Vorige week berichtte ik nog over mijn twijfels ten aanzien van het meedoen aan de Winter Flow van Move4AIR. De positieve reacties en aanmoedigende steunbetuigingen die ik al snel ontving waren net dat duwtje wat ik nodig had. Nog voor het middaguur was mijn inschrijving een feit. Toen ik naar bed ging was er al zoveel gedoneerd dat ik mijn doelbedrag naar boven moest bijstellen. Ik blijf me daarover in diepe dankbaarheid verbazen.

Inmiddels zijn alle voorbereidingen voor de Helftsteden Wandel Challenge getroffen. Mijn wandelschoenen staan opgepoetst te trappelen en alle ledematen zijn vooralsnog intact. Ik maakte een Strava-account aan en koppelde dat aan Challenge Hound. Dat platform houdt bij hoe hard het opschiet met je gekozen uitdaging. Voor mensen die gevoelig zijn voor wat onderlinge competitie een mooie extra stok achter de deur. AlleenSamen sporten zoals het in deze coronatijden bedoeld is.

Komende vrijdag klinkt het startschot en gaan alle deelnemers voor vijf weken aan de slag met hun kilometers of uren. Er kan worden gefietst, gewandeld, hardgelopen en zelfs geschaatst. Maar als je elke dag een uur lang op je kop wil staan, gaat jongleren met mandarijnen of van plan bent om naakt te tuinieren mag dat ook. Zolang je je maar op een sportieve manier inzet en daarmee zoveel mogelijk geld ophaalt voor onze taaie vijand, de Cystic.

Er hebben zich inmiddels al 31 enthousiastelingen aangemeld voor de Move4AIR Winter Flow. Gezonde mensen, zieke zielen, bekende sporters, zelfs een van tv beroemde arts-microbioloog klimt op zijn fiets tegen CF. Maar hoe meer zielen, hoe meer vreugd. En hoe meer geld in de pot voor onderzoek naar taaislijmziekte. Aanmelden is nog steeds mogelijk. En onthoud: als die Irène het kan...

Voor twee twijfelkonten die dit blog lezen heb ik een aantrekkelijke actie: als je je aanmeldt via mij mag ik je een exclusieve kortingscode geven die je vrijstelt van het inschrijfgeld ter waarde van €20,00. Laat een reactie achter, reageer op Facebook of stuur me een mailtje (mail@irenemols.nl). Ik klink zowaar als een echte influencer nu. Ware het niet dat ik zelf wel twintig ekkies lapte om mee te kunnen doen. Het bedrijfsmodel van een carrière als influencer moet nog wat aangescherpt blijkt wel. Maar dat wordt mijn volgende uitdaging. Eerst eens die 100 kilometer wandelen eraf brengen zonder kleerscheuren. En mocht je me eventueel nog willen sponsoren, dan kan dat hier.

dinsdag 24 november 2020

Element

Ik was zo'n kind dat graag het gezelschap van volwassenen opzocht. Mijn moeder maakte ooit een foto waarop ik gezellig zit te lunchen met een stel mij onbekende bouwvakkers. De garage aan de andere kant van onze driekapper werd verbouwd. Ik had al snel in de smiezen dat daar de actie was. Toen de mannen rond lunchtijd hun broodtrommels erbij pakten, snelde ik naar huis. Met twee boterhammen met vruchtenhagel en een beker melk vervoegde ik me niet veel later weer bij hen. Daar zat ik, met mijn rug tegen de muur, bovenop twee opgestapelde zakken cement. In mijn groen-witte joggingpak, zo'n palmboomstaartje midden op mijn hoofd. Een jaar of zeven zal ik zijn geweest. Helemaal in mijn element.

In alle vroegte en eerder dan afgesproken meldden de hoveniers zich vanmorgen. Met groot materieel stonden ze op de stoep. Vóór acht uur 's morgens zijn wij hier niet op ons best, helemaal met een buik op oorlog. De eerste echtelijke ruzie was dan ook binnen een kwartier een feit. Sjrd vertrok mokkend met zijn brood naar het kantoor, ik zat met een strakke bek aan de eettafel mijn ontzettende yoghurt naar binnen te lepelen. Buiten klonk het geknetter van een motorzaag.

Zo'n beetje tegen de eerste koffiepauze zat er weer model in de haag en was het ergste gif binnen ook wat gezakt. De bekende terugslagen die nou eenmaal bij CF horen hebben toch altijd meer impact dan we graag willen. Ze verstoren de balans en brengen het vertrouwen meteen aan het wankelen. Inmiddels herkennen we het patroon en tegenwoordig halen we sneller dan voorheen de angel eruit. Uitpraten, afzoenen, klaar.

Rond de klok van half één installeerden de tuinmannen zich in het zonnetje op het terras voor hun middagpauze. Uit de blauwe plastic tas kwam van alles tevoorschijn. Een gevulde koek. Een blikje energy drink. En goed belegde broodjes in zilverfolie. Sara was er als de kippen bij. Druk snuffelend hupte ze van de ene hand naar de andere. Ronduit flirterig kronkelde ze haar tengere lijf rond de werkmansbenen. Alles voor een gevallen kruimel of een stukje kaas. Van lieverlee nestelde ze zich op de hocker, pontificaal in het midden tussen de jongens. Intens tevreden zat ze daar, helemaal in haar element. Het was alsof ik naar de hondenversie van mijn zevenjarige zelf zat te kijken. Als we vruchtenhagel in huis hadden gehad was ik naar de keuken gesneld.

maandag 23 november 2020

Streng

Midden in de nacht werd ik wakker. Als een speer schoot ik overeind. Het maagzuur zat al bijna in mijn keel. Op de tast wankelde ik naar de badkamer. Precies op tijd hing ik met mijn hoofd in de wc-pot. Even later keek ik naar een reep donkere groene kool en wat ondefinieerbare brokjes. De kool oogde nog net zo fraai als ik hem acht uur geleden in mijn maag had geparkeerd. Hij zou zo opnieuw de pan in kunnen. Ik had er meer van verwacht, gehoopt. Maar overgeven lukte net zo min als poepen. Mijn buik stond op springen.

Met de hoofdsteun omhoog dommelde ik toch nog in. Een paar uur later werd ik geradbraakt wakker. In mijn darmen leken aliens te wonen, zo ging het vanbinnen te keer. Met de smaak van een dode papegaai in mijn mond stond ik op. En ik wist: deze dag is naar de klote, nog voordat hij is begonnen.

Toch duurde het nog enkele uren voordat ik me over kon geven aan de situatie. Toegeven dat onze geplande wandelafspraak in de middag niet door kon gaan. Erkennen dat je CF deze wedstrijd moet laten winnen. Accepteren dat dit de situatie is. Voor ik op dat punt ben beland gaat altijd een heel proces aan mentale zelfkastijding vooraf.

Het trekt zo wel weg. Is het echt zo erg? Wandelen is juist hartstikke goed als de boel op slot dreigt te raken. Gewoon een paracetamol nemen en niet piepen. Je suikers zijn toch goed? En je sputum toch ook? Stel je niet zo aan.

Dat het maagzuur intussen uit mijn oren spuit. Dat ik de ene snijdende boer na de andere laat. Dat onder mijn trui een voetbal lijkt te zijn verstopt. Dat een glas water aanvoelt alsof je messen hebt gedronken. Dat ik wenste mijn ingewanden even buiten mezelf te kunnen parkeren, via een vernuftig luikje onder mijn middenrif. Waarom ben ik toch altijd zo streng voor mezelf? Wie help ik daarmee?

Toen het kwartje eenmaal was gevallen kon ik me eraan overgeven. In plaats van de harde hand koos ik voor fluwelen handschoenen. In alle rust las ik mijn boek uit. Pas halverwege de middag stapte ik onder de douche. Mijn gezicht kreeg een scrubje, mijn haar een maskertje. Daarna installeerde ik me op de bank voor The Crown op Netflix. Maar bovenal legde ik mezelf geen druk op. Niks moeten, niet wandelen. Tevreden zijn met ons noeste poetswerk van gisteren in plaats van te zien wat niet gebeurde. Het is echt een hardnekkig patroon hoor. 's Avonds bakte ik zelfs nog een perencake en een volkorenbrood voor morgen.

Afgezien van de pijn en het ongemak was het nog best een fijne dag. En wat morgen brengt zien we dan wel weer. Ik hoop poep.

vrijdag 20 november 2020

Griepprik

Alle keren dat ik vorig jaar mijn neus in de huisartsenpraktijk liet zien mondde dat uit in een ziekenhuisopname. De afspraak om twee moedervlekjes te laten nakijken. De inhaalafspraak om de moedervlekjes in kwestie weg te laten branden. Het halen van de griepprik. Op de klok nauwkeurig kon ik een week later mijn koffer volladen met onderbroeken en slobbertruien voor een enkeltje Utrecht. Mijn weerstand stond erbij en keek ernaar. Hij lachte me nog net niet uit.

Of het een kwestie was van puur toeval en domme pech of dat ik er echt telkens iets viraals oppikte is niet te zeggen. Heel veel vertrouwen om daar überhaupt nog een voet over de drempel te zetten bood het in elk geval niet. Helemaal nu we te kampen hebben met het moeder aller virussen.

Toen ik laatst de jaarlijkse oproep voor de griepvaccinatie uit de brievenbus viste brak het angstzweet me terstond uit. Mooi niet dat ik tegelijk met mijn kwetsbare dorpsgenoten in de rij ging staan voor een nieuwe besmetting. Dan nog liever geen prik. Een paniekerig belletje met de assistente later was van mijn zorgen niks meer over. Natuurlijk begreep ze mijn situatie en de dokter kwam de prikken voor Sjrd en mij gewoon aan huis zetten. We hoorden nog wel wanneer. Een fraai stukje maatwerk en ontzorgen naar de patiënt toe.

Vanmiddag stond ik uitgebreid te poedelen onder de douche toen de bel ging. Op het moment dat ik een royale dot shampoo door mijn haren woelde ging de badkamerdeur open. Omstandig gebaarde Sjrd dat de huisarts er was, voor de griepprik. "Ik ben aan het douchen," reageerde ik tamelijk uilig. Soms sta ik van mezelf te kijken. Als de bliksem spoelde ik bergen schuim van me af. Een seconde overwoog ik snel een grote badjas om mijn natte lijf te knopen en al druppend van de trap af te rennen. Gelukkig bedacht ik op tijd dat de man zich dan een hoed zou schrikken en het wel een erg ongemakkelijke toestand werd op die manier.

Eenmaal beneden, droog en decent gekleed, sloeg mij de schrik om het hart. Er stond zomaar een vreemde in onze hal. Met de deur dicht. Die situatie kende ik sinds februari niet meer. Daar ging ons rein vacuüm! Het medisch mondmasker op zijn gezicht vormde de enige barrière tussen de smerige buitenwereld en de smetteloze bubbel waarin wij bivakkeren. Geroutineerd deed de huisarts zijn ding en in een mum van tijd vond het vaccin zijn weg in mijn lijf. Apathisch wuifde ik hem gedag.

Nadat hij weg was ontsmette ik als een idioot de hele hal met pure alcohol. Het liefst was ik opnieuw onder de douche gesprongen voor een extra wasbeurt. Voor mijn gevoel moeten we nu tien dagen in quarantaine. Bij elke toekomstige kuch of neuskriebel zal ik me koortsachtig afvragen of het begonnen is. Als mijn telefoon pingelt vrees ik een bericht van de CoronaMelder. Ik zal obsessief met mijn neus boven de koffiebonen hangen om mijn reukvermogen te peilen. Misschien kan ik zekerheidshalve alvast een afspraak inplannen voor een ritje door de teststraat.

Het zijn niet de bijwerkingen van een vaccin waar een mens krankjorum van wordt. Het is de noodzaak van het vaccineren. En dit was pas de gewone griepprik.

donderdag 19 november 2020

Kopkluiven

Het leek wel lente. De lucht was strakblauw. Het novemberzonnetje brandde uit volle borst. De keuze voor mijn dikste winterjas was wat ongelukkig. Al binnen vijf minuten liep ik te puffen. De geopende rits kon niet voorkomen dat er nattigheid ontstond onder mijn oksels. Gelukkig zweet ik geurloos.

Op de dijk was het druk. Fietsers haalden ons in en kwamen ons tegemoet gereden. We passeerden een enkele wandelaar. Rechts van het pad klonken bouwgeluiden. De huizen in aanbouw weer een dag dichter bij oplevering dan gisteren. Een metselaars floot vrolijk mee met een Hollandse hit. Op een wankele ladder stond iemand met een boor in zijn hand. Twee gehelmde kerels hielden pauze op een muurtje. Ze zaten met hun rug naar het water. Een van hen rochelde een flinke fluim omhoog. Met een boogje belandde hij in de toekomstige tuin.

Het water van de Maas leek feller gekleurd dan op andere dagen. Het was een rimpelloze, azuurblauwe vlakte. De grotendeels uitgeklede bomen in de verre verte weerspiegelden in de gladde plas. Er stond amper een zuchtje wind. Toch zeilden bij het surfstrandje enkele planken voorbij. Het waren ideale omstandigheden voor beginners. Wat dichterbij was een zwanenkoppel in de weer met het middageten. Hun witte kontjes staken pront omhoog, onder het wateroppervlak was het buffet geopend. Langs de rietstengels zwom een toompje eenden. Opgewonden gesnater schalde over het water.

Intens genietend liep ik daar. Wat een cadeau was deze najaarsdag. Plots viel mijn oog op iets in de nabije verte. In de groene strook tussen het pad en de oever stonden twee mensen. Onmiskenbaar een man en een vrouw. Het kale hoofd van de man was gekanteld naar rechts. De kleinere, grijze gestalte stond er met haar neus bovenop. Was hij misschien zijn gehoorapparaat kwijt? Waren hun kledingstukken per abuis in elkaar gedraaid en probeerde zij de boel te ontwarren? Pas toen ik er pal voor stond viel het kwartje. Deze verliefde zeventigplussers stonden niet minder dan hevig te kopkluiven. Hun wachtende hondjes keken wat beduusd. Onbeholpen drentelden ze om de benen van het stel. Zouden ze snel klaar zijn?

Het leek wel lente.

woensdag 18 november 2020

In dubio

Deze week is het drie jaar geleden dat ik op het Eindhovense ijs mijn rechter heupkom kapot viel. Nooit van m'n leven kende ik zoveel pijn als toen. Ik voel me nog kermen, half liggend op de transportplank voor de CT-scan van mijn bekken. "Geef dan een beetje tegendruk aan dat been!" smeekte ik tegen de radiologisch medewerker. "Maar meiske, dan maak ik misschien nog veel meer kapot," reageerde de man weinig hoopvol. Gezien de aard van de breuk mag het een wonder heten dat ik er precies nul restklachten aan heb overgehouden.

Met de val kwam ook een abrupt en definitief einde aan mijn korte schaatscarrière. De geplande 50 kilometer op de Weissensee die ik met Skate4AIR zou maken bleven onvolbracht. Wel droeg ik - samen met alle mensen die me sponsorden - royaal bij aan de totaalopbrengst van dat jaar. Daarmee was toch niet alles voor niks geweest. De pijn en de angst, het verdriet en het ongemak.

Aan Sjrd beloofde ik me nooit meer in te laten met schaatsen. Hij is nog altijd niet bekomen van alle keren dat hij mijn fraaie uitwerpselen uit de postoel al kokhalzend in de wc-pot moest kieperen. Chloor ruikt sinds die tijd nooit meer hetzelfde. Zijn hekel aan Skate4AIR was hartgrondig.

Groot was dan ook mijn verbazing toen diezelfde Sjrd zich afgelopen zomer inschreef voor Move4AIR; de zusterorganisatie van Skate4AIR. Hij besloot te gaan fietsen voor lucht. Om in dit karige coronajaar toch zoveel mogelijk fondsen te werven voor onderzoek naar de genezing van CF, is er in ijltempo een nieuw initiatief uit de grond gestampt. AlleenSamen sporten, in een discipline naar keuze, en met uitdagende doelen passend bij ieders conditieniveau. Zo reed Sjrd in zes weken tijd virtueel de Alternatieve Elfstedentocht (opgeplust tot 532 km) op de mountainbike.

Na twee succesvolle flows in de zomer en het voortdurende coronafeest waar voorlopig nog geen einde aan komt, kon de organisatie van Skate4AIR helaas niet anders dan met Move4AIR een derde Winter Flow optuigen. Er is een dikke streep gezet door de geplande schaatstochten in Oostenrijk en Zweden. Een even moedig als zuur besluit. Met een lel van een financiële aderlating als benauwend gevolg.

En nu zit ik dus in dubio. Na het gebedel en geleur om sponsorgeld in 2017/2018 was ik er wel even klaar mee. Hoe vaak kun je bij dezelfde mensen aankloppen om weer een vrijwillige bijdrage? Allicht ga ik er niet van op vakantie en worden de euro's meer dan nuttig besteed, maar dan nog. Bovendien tastte een deel van onze sociale kring afgelopen zomer al in de buidel om Sjrds deelname te sponsoren. Kan ik het vanuit moreel oogpunt nog wel maken om me als deelnemer op te geven?

Meedoen zou mijn pechverhaal zo mooi rond maken. De ultieme wraak op dat akelige voorval. In plaats van 50 kilometer schaatsen in Oostenrijk 100 kilometer wandelen door het Limburgse landschap. Ik krijg vijf weken de tijd om de Helftsteden Wandel Challenge te volbrengen. Het sponsorjack met bedrijfslogo's van drie jaar geleden hangt als nieuw in de kast... Geld voor onderzoek naar CF is nog steeds keihard nodig. Dit jaar misschien nog wel meer dan andere jaren.

Ik heb nog tot 27 november om me in te schrijven... Jij ook trouwens!

dinsdag 17 november 2020

Cursusfuik

Zeg eens eerlijk. Heb jij je wel eens laten verleiden tot de aanschaf van een spulletje of dingetje dat werd aangeprezen door een influencer?

Hoewel ik graag geloof weinig beïnvloedbaar te zijn, ben ik inmiddels toch al een paar keer succesvol in de val gelokt. De ene YouTubester prees haar lievelingsboek aan. Meerdere andere beauty-types zworen bij een levensveranderende mascara. Mijn meest recente aanschaf betrof een pot muurverf. De vlogster in kwestie smeerde het kekke kleurtje op haar slaapkamermuur. Het was geeneens een samenwerking of gekregen product. Na vijf verhuisvlogs met beelden van die kleur was het zaadje geplant. Inmiddels liggen we in praktisch dezelfde kamer. Ze moest eens weten.

Steeds vaker krijgen influencers een tik op de vingers van de Reclame Code Commissie. Ze mogen best producten aanprijzen als ze er ook maar duidelijk bij vermelden dat het om reclame gaat. Zodat de argeloze kijker kan bedenken dat er geld wordt betaald voor een positieve recensie van een zelfbruinend smeersel of zonvakantie. Of Enzo Knol echt zo dol is op vissticks als hij in zijn vlogs beweert kun je je afvragen.

Om voor hun broodwinning niet louter afhankelijk te zijn van externe merken heeft een deel van de influencers een nieuwe bron van inkomsten aangeboord. Namelijk zelfbedachte online cursussen verkopen. Je kunt het zo gek niet verzinnen of er is een cursus over opgetuigd. Geld besparen op je boodschappen? Budgetcursus doen. Groeien op Instagram? Cursusje kopen. Efficiënt leren plannen? Plantraining volgen. Het creatieve brein achter deze open deur ontwikkelde er zelfs een unieke agenda voor. Die je uiteraard gratis krijgt bij het aanschaffen van de cursus. En zoals dat gaat bij een goede cursus: hij maakt nieuwsgierig naar meer. Ik wil ze de kost niet geven, de dolende zielen die in deze cursusfuik zijn gelopen.

Verbazing en jaloezie voeren een innerlijke strijd in mijn hoofd. Dat hier echt geld mee te verdienen valt. En hoezo verkoop ik nog geen cursussen?

Dus: binnenkort op dit kanaal. De online cursus Hoe vercursus ik mijn verhaal? In vijf leuke lessen neem ik je stap voor stap mee in de ontwikkeling van jouw eigen cursus. In de exclusieve leeromgeving van Mijn Academie vind je inspirerende video's, een interactief e-book en uitdagende werkbladen. We gaan samen op zoek naar jouw unique selling point. Wat voor jou een open deur is, kan voor de ander een met sloten behangen poort zijn naar een nieuw leven! En jij hebt die sleutels in de hand...

Zelf ben ik alvast super enthousiast! Voor de snelle beslissers hanteer ik een speciale korting van 10% op de inschrijfkosten. De eerste vijfentwintig deelnemers aan de Basiscursus zijn verzekerd van een plek in de Vervolgcursus. Wacht niet te lang want op = op... Tot gauw!

maandag 16 november 2020

Als Arie

Hij droeg een korte broek, terwijl het er niet het seizoen naar was. Middenin het gesprek sprong hij plots op tafel. Uit stand katapulteerde hij zijn twee meter lange lijf omhoog. Stond hij daar, met zijn behaarde onderstel en blije bakkes. Waar kijk ik naar? vroeg ik mezelf een aantal jaar geleden verbouwereerd af. Arie Boomsma zat aan tafel bij DWDD. Tot hij er ineens bovenop stond.

Arie bleek niet high on speed maar high on sports. Boomlange Boomsma is een sportgod. De domineeszoon wedijvert tussen het verkondigen van de gezonde leefstijl en het geloof in de Heere. Hij is belachelijk goed afgebakken maar overgoten met een glijerig sausje. Zijn gespierde lijf oogt als een levensgroot prentenboek. Vaker dan de mensheid nodig heeft duikt de man op in tal van media. Hoewel hij maatschappelijk poogt te schuren blijft aan al zijn optredens de brave, stichtelijke moraal kleven. Ik vind hem even fascinerend als irritatie opwekkend.

Na een korte, onschuldige zoekactie op iets work-outigs op Instagram drong het algoritme de berichten van Arie aan me op. Tussen de video's over mee-eters uitknijpen en taarten decoreren (van beide loopt me het water in de mond) hing Arie in zijn eigen sportschool in de touwen. In korte filmpjes demonstreerde hij welke geinige oefeningen je super makkelijk kunt doen om ook in zo'n afgetraind cocon te wonen. Zelfs in zijn eigen woonkamer lag hij met de sierkussens van de sofa op de grond te rollebollen. In alles zat training. Het was een kwestie van je levensstijl herinrichten.

Pas toen ik een reeks aan willekeurige alternatieve zoektermen aan het algoritme had toegevoegd, was mijn Instafeed eindelijk verlost van alles wat op Arie leek. Maar het kwaad was al geschied, zoals dat met influencers gaat. Op een dag vond ik mezelf terug in onze natte douchecabine. Met de wisser in mijn hand zigzagde ik van boven naar beneden om de druppels weg te vegen. In plaats van krom gebogen door mijn rug zakte ik soepeltjes in een squat. Hoe lager ik kwam, hoe dieper mijn knieën bogen. Mijn billen raakten bijkans de tegelvloer. En die bovenbenen maar trillen.

Sindsdien is het hek van de dam. Te pas en te onpas zie ik mezelf aan de eettafel hangen. Even wat setjes dips maken, afgewisseld met series opdrukken tegen de tafelrand. Opstaan uit een stoel is een gratis squat. Als ik me van de woonkamer naar de keuken verplaats gaat dat per walking lunge. Het sjouwen met gevulde boodschappenkratten beschouw ik als een extra work-out. Ik sla geen douchebeurt over zonder mijn spieren op te rekken.

Als ik dan in mijn blootje voor de spiegel sta span ik mijn bovenarmen aan. Terwijl ik mijn romp roteer speuren mijn ogen naar plekken waar iets van definitie waarneembaar zou kunnen zijn. Mijn verwachtingen komen nog niet helemaal overeen met de geïnvesteerde moeite. Hoe lang duurt het precies voordat zo'n nieuwe way of life gaat lonen naar arbeid? Misschien moet ik net als Arie tatoeages nemen. Dan begin ik met buikspieren.

vrijdag 13 november 2020

Vrijdag de dertiende

Het is niet zo dat ik in een paniek raak bij het zien van een zwarte kat of een doodgraver op straat. Sterker nog, ik had ooit een korte scharrel met zo iemand. Van knoeien met zout of schoenen op tafel zetten krijg ik evenmin de zenuwen. Zolang alles maar op z'n vaste plek staat. Het zout links van de peper en de schoenen strak in het gelid. Het getal dertien echter probeer ik zoveel mogelijk te vermijden. Het volume van de tv, het aantal keren dat ik iets doe, een auto kopen met dat nummer in het kenteken. Allemaal liever niet. Aan het feit dat ik op een zondag geboren ben ontleen ik erg veel geluk.

Dat mijn moeder uitgerekend vandaag aan de beurt zou zijn voor de vervanging van haar heup bezorgde me dan ook licht de kriebels. Toen ze vorige week hoorde dat de operatie wordt uitgesteld, vanwege het afschalen van de reguliere zorg, kwam het toch een beetje als een geluk bij een ongeluk. We hopen vurig dat ze binnenkort alsnog aan de beurt is voor de noodzakelijke revisie. Pas in augustus volgend jaar valt de dertiende weer eens op een vrijdag. Ik mag lijden dat ze tegen die tijd weer zeven Kennedymarsen in de benen heeft.

Mijn omaatje bereikt vandaag de hoge leeftijd van 97 jaar. Ze werd geboren op een dertiende dinsdag, dat wendde al een hoop potentieel onheil af. Niettemin verloor ze bijna vijftig jaar geleden haar man en leeft ze sindsdien alleen. De laatste jaren woont ze in een verzorgingstehuis. Nog steeds in een zelfstandig appartementje maar steeds meer afhankelijk van hulp. Wanneer ik haar voor het laatst bezocht weet ik al niet meer precies. Het zal vorig jaar ergens zijn geweest. Ze was nog maar een schim van de vrouw die ik me herinner van vroeger. Sterk en zelfredzaam. Hoe ze per spoor het land doorreisde om haar kinderen te bezoeken. Met voor mij zo'n bakje houdbare fruitkwark in haar tas, of soms een rol Mentos. Voor corona gingen mijn ouders elke week bij haar langs, na haar middagdut. Met de keer was ze vergeetachtiger, magerder en vermoeider. Het flakkerende vlammetje alsmaar kleiner.

Sinds het virus ziet ze nog maar weinig mensen van buiten. Ook in haar veilige omgeving tierde corona welig. Toen de deuren van het verzorgingstehuis in het voorjaar weer voorzichtig open mochten, werd ze eens naar een aparte kamer gereden waarin ze bezoek mocht ontvangen. Even maar, en op veilige afstand. Ik kreeg een filmpje toegestuurd waarin ze ons allen dapper hartelijk groette. Haar stem klonk vertrouwd maar de blik was me vreemd. Dat ze in de laatste fase van haar leven zelden nog aanrakingen van geliefden kent vind ik ontzettend verdrietig. Niemand kon je zo stevig beetpakken en snoeihard in je oor zoenen als mijn oma.

Mijn theezakje wilde weten wat het leukste is dat ik van mijn oma leerde. Dat moet onze overeenkomstige controledrang zijn. Ook alles in haar huis kent een vaste plaats. Handelingen gebeuren in dezelfde volgorde. Honger heeft ze pas op het hele uur. Ik kan me voorstellen dat het volume van de televisie niet op dertien mag. Vroeger lag er naast haar telefoon een kladblok. Daar werd driftig op geturfd wie er allemaal belde om te feliciteren met haar verjaardag. Van die administratie deed ze schaamteloos verslag als je haar zelf sprak.

De weinige keren dat ik haar nu bel weet ze nog steeds hoe ik heet. Zelfs de naam van Sjrd koppelt ze zonder haperen aan die van mij. Maar de gesprekjes duren kort. Je hoort dat het haar moeite kost om grip te houden. Al binnen een minuut kapt zelf het gesprek af, voordat je kunt vragen hoe het gaat. Ik kan me niet voorstellen dat ze vandaag met de pen in de aanslag naast de telefoon zit om de verjaardagsbelletjes consistent bij te houden.

Als het goed is ontvangt ze vanmiddag een kaart, met fleurige bloemen aan de voorkant en een actuele foto van ons erin. Het liefst had ik er eerlijke woorden bij geschreven. Over hoe zeer ik haar een zacht en voorspoedig einde wens. Dat ik hoop dat ze snel naar de hemel mag, naar opa Sjef die ze al zo lang mist. Maar de gifbeker moet leeg. Het vlammetje wil nog niet doven. Misschien is mijn oma zelf wel een zwarte kat. Eentje met negen levens.