dinsdag 18 februari 2020

Under Pressure

"Gaan we eigenlijk met de Mazda of met de Mini?" Ik hoop de Mini.
"Met de Mini!" klinkt het vol overtuiging. "Dat is dan een beetje bijgeloof van mij. De vorige keer waren we met de Mazda."
Zie je wel. Hij ook.

We razen over de A2. De radio-dj rijgt louter lekkere nummers aaneen. Queen en David Bowie zingen hartstochtelijk Under Pressure. Sinds jaar en dag een van mijn lijfliederen. Bij Freddies 'Ee day da' versta ik zelfs altijd 'Irène'. Voorbij Zaltbommel worden we getrakteerd op een volledige regenboog. Je hoeft er allemaal niks in te zien. Maar als je op zoek bent naar houvast is alles een teken. Een teken van wat?
Op de afrit naar het UMCU neem ik nog snel wat pufjes Ventolin. "Groot gelijk, Chris Froome doet dat ook!" klinkt het bemoedigend naast me.

Spreekkamer A. Ik installeer me op het met zorg uitgekozen krukje en kijk het beest recht in de bek. In één klap verschrompelt de zenuwklont in mijn buik. "Bij de volgende teug mag je zo ver en zo lang mogelijk uitademen." Het is dezelfde aardige knul als vier weken geleden. "Door, door, door! Ook dat laatste beetje lucht moet er nog uit... En als het écht niet meer gaat zo diep mogelijk weer in!" Mijn eerste blaaspoging resulteert in het beste resultaat van de teleurstellende vorige keer. Het begin is gemaakt. Na vier keer blazen staat de teller van mijn VC op 92%. Drie procent meer. Niet slechter, niet stabiel, gewoon een beetje beter. De eerste stap is gezet. Door naar de FEV1. "Bij de volgende teug mag je zo diep mogelijk inademen en dan zo hard en zo lang als je kunt weer uit." Je zou denken dat na een miljoen miljard keer longfunctieblazen elke vorm van instructie wel overbodig is. Het tegendeel is waar. Iedere speler heeft een coach nodig die de piketpaaltjes uitzet. Poging drie en vier kunnen strak over elkaar gelegd worden. Ik kom tot 39%. Een kleine stijging van twee procent. Niet minder, niet hetzelfde, gewoon een beetje hoger.

Verstand en gevoel zitten nog niet helemaal op één lijn. Uiteraard ben ik blij met de lichte verbetering. Maar ik had op meer gehoopt, daar ben ik eerlijk in.

Op weg naar huis zing ik alweer snel uit volle borst met de radio mee. Hoe verder we het grijze midden van het land achter ons laten, hoe zonniger het zuiden voor ons opdoemt. Ook mijn gevoel krijgt gaandeweg meer kleur. Deze hobbel is in elk geval genomen. Vanaf hier pak ik de draad gewoon weer op. Blijmoedig door met mijn leven. Zorgen dat ik overeind blijf. Het is wat het is.

Ik zocht naar de marginal gains. Die heb ik gevonden. Maximale inspanning voor een minimaal resultaat. Waarom denk je anders dat ze marginale verbeteringen heten?

maandag 17 februari 2020

Marginal gains

Een ouderwetse blogpost. Dat is lang geleden.
Een blogpost. Om mijn gedachten te ordenen. Angst te kanaliseren. Het hoofd zit vol. Schrijven lucht op. Hoop ik.

Pre-Orkambi
De controle van alweer vier weken geleden viel ronduit tegen. Tegen al mijn verwachtingen in blies ik een akelig lage longfunctie. Niet meer dan 37%. Een pre-Orkambi waarde. Een getal dat verre van uitdrukte hoe ik me voelde. Voel. Ik functioneer op het niveau van begin oktober jl., vlak voor het hele infectiecircus zich aandiende. Inspannen gaat goed, er is weinig sputum, ik ervaar geen benauwdheid of andere belemmeringen. Mijn suikers wijken niet af, mijn eetlust is goed en ook mijn gewicht is stabiel. Klinisch geen reden tot directe zorg of handelen.

Maar om toch te monitoren of deze zogenaamde dagkoers werkelijk een incidentele uitschieter naar beneden was, houdt mijn longarts liever de vinger aan de pols. En hoewel ik liever mijn kop in het zand steek luister ik naar hem. Ook bedolven onder de aarde knaagt dat enge cijfer aan mijn hersenpan.

Topsportparallel
Mijn liefhebbende echtgenoot is verslingerd aan de wielersport. Hij vreet boeken over renners, leest wielertijdschriften van voor naar achter en weer terug, luistert iedere denkbare podcast die met fietsen van doen heeft. Hij telt de dagen tot het koersseizoen weer begint en Eurosport of een Belgische zender verslag doet van kasseienritten en waaieretappes. Het laat zich raden dat onze vakantieplanning synchroon loopt met de Tour de France. Het is dezelfde Sjoerd die bij herhaling de parallel trekt tussen topsport bedrijven en met CF leven. De investering is nagenoeg hetzelfde. Het leefritme, de discipline, de angst, het schuldgevoel. En de marginal gains. De kleine verbeteringen die uiteindelijk het verschil maken tussen winnen of verliezen. Een podiumplek of net ernaast.

Dat zette me aan het denken. In plaats van bij de pakken neer te zitten besloot ik te handelen. Wat zou ik zelf kunnen doen om mijn longfunctie positief te beïnvloeden, behalve de nieuwe longfunctieassistent van dienst of het apparaat zelf de schuld te geven van deze bedroevende blaasonvoldoende? Waar zitten de zogenaamde marginal gains verstopt?

Marginal gains
Ik begon met mijn suikerhuishouding. Die is over het algemeen best op orde maar bood zeker nog ruimte voor verbetering. In plaats van een aantal keer per dag insuline te spuiten met de pen toverde ik mijn insulinepompje weer tevoorschijn. Het dragen van dit stukje vernuft dwong me meteen tot regelmatiger mijn bloedsuiker controleren en vaker (niet) te kiezen voor nog twee paaseitjes extra.

Met het sportritme bij de fysio zat het al snor maar waar het kon, schakelde ik nog een tandje bij. De wandelingen op de loopband liet ik net wat langer duren en gemotiveerd door een vitale tachtigplusser tikte ik vandaag zomaar de 100 kilo op de leg press aan. Dat was me sinds dat gedoe met die gesneuvelde heupkom niet meer gelukt. De pluim die fysio Maikel me vorige week gaf over mijn inzet en progressie voelde heerlijk. Alsof ik alvast een klein koersje had gewonnen.

In mijn eentje wandelen met Sara vind ik moeilijk. Als we eenmaal op pad zijn is het steevast fijn en het gevoel bij thuiskomst is ronduit zalig. Maar mezelf oppakken iedere keer weer... De hoogste tijd voor een schop onder mijn eigen kont. En dus gingen we, mijn kwispelende kompaan en ik. Door weer en wind. We bedwongen Ciara. We bestormden Dennis. We genoten van het buiten zijn, de wind door de haren, de zon op de snuit. En bij thuiskomst mochten we allebei wat lekkers.

De angst voor virussen en bacteriën is een altijd aanwezige factor in mijn leven. De ervaring van het afgelopen jaar, waarin ik ieder seizoen de Sjaak was, zit nog vers in het geheugen en heeft wel wat sporen na gelaten. Mijn ogen schieten vuur als ik iemand in zijn hand zie hoesten en vervolgens met diezelfde ondergesproeide tengels een winkelwagentje vastgrijpt.
Het is voor mij de kunst verstandig voorzichtig te leven zonder dat paranoïde paniek de overhand krijgt. In mijn auto liggen standaard desinfecterende doekjes en handgel. Betalen doe ik alleen nog maar contactloos via mijn telefoon. Mensen met wie ik afspreek vraag ik eerlijk hoe ze zich voelen en of er iemand in hun directe nabijheid ziek is. Voor snottebellen en rochels blijft de deur gesloten. Ik maak nog meer afgewogen keuzes in mijn handelen. Wat is iets me waard? De concertkaartjes voor Keane in de AFAS Live deed ik zonder veel hartenzeer van de hand. Er wel naar toe gaan met een slecht gevoel leverde ook geen leuke avond op. Dan liever een uitje naar de bioscoop, gezellig ergens borrelen of lekker een hapje buiten de deur eten. Gelukkig deden we dat ook regelmatig de afgelopen weken.

Of het allemaal zijn vruchten heeft afgeworpen zal morgen blijken. Dan mag ik me weer melden voor een warm weerzien op de longpoli. Wat het me nu in elk geval heeft opgeleverd is een goed gevoel. Nog beter dan vier weken geleden. Ik voel me goed over mezelf. En dat is het belangrijkst.

maandag 3 februari 2020

Plog 878 - Januari 2020

De wekelijkse plogzin was ver te zoeken in januari. Ik vind het een eindeloos durende zeikmaand van helemaal niks. Waarin de dagen zich welhaast aaneen regen van reikhalzend uitkijken. Naar van alles en niks tegelijk. In feite was het een prima maand waar best het een en ander over te vertellen valt. Daarom in deze plog een overzichtelijke opsomming van de hoogtepunten.

We schrijven maandag 6 januari en ik bevind me in onze dorpsapotheek. 't Is de hoogste tijd om mijn eigen risico eens lekker af te tikken. We kunnen het maar gehad hebben.

De aankoop van ons Franse onderkomen vertoont akelig veel gelijkenissen met de ervaringen van onfortuinlijke gelukszoekers die ons worden voorgeschoteld in Ik Vertrek. Bijna anderhalf jaar na het uitbrengen van ons eerste bod zitten we dan eindelijk bij elkaar om de officiële stukken van talloze parafen en handtekeningen te voorzien. De hemel zij geprezen dat we niet ook nog met bouwvergunningen en septische tanks van doen hebben. Dan had het helemaal een soap geworden.

Mijn nieuwe goeroe sprak al eerder met verontrustend veel enthousiasme over een nieuw trainingsgevaarte in de fysiokelder. Voor de vorm knikte en lachte ik van "nou nou" en "leuk" maar wist de onheilspellende reis naar de catacomben van het voormalige gemeentehuis vooralsnog met succes op afstand te houden. De aanwezigheid van een kudde testosteronzweet uitstotende pubers in het kleine krachthonk liet me vandaag echter geen keus dan gedwee de trappen af te dalen en me over te leveren aan dit 'ding'. Ontwikkeld door de NASA om ook in de ruimte, waar de regels van de zwaartekracht niet gelden, toch met weerstand te kunnen trainen. De stap naar een carrière als astronaut was nog nooit zo dichtbij.

Sara is een aaneenschakeling van hoogtepunten. Op haar steevast omgekeerde mand. Hier ligt ze nogal trots tussen al haar entertainment. Waar ze nooit naar omkijkt. Goed moment om alle aangevreten en leeg geplukte pluchen dieren eens vakkundig weg te mikken.

Over hoogtepunten gesproken. Sokken met hotdogs erop aan en gaan met die btw Q4 2019!

De professioneel aangebrachte gel nagellak met mooiblijfgarantie van twee weken wil op mijn bolle vingers met hoog zoutgehalte maar niet hechten. Als dat de reden is. Al na een week laat de boel moedeloos los en ontstaat deze merkwaardige 'nail art'. Beetje jammer.

Traditiegetrouw doen we altijd bubbels met Rn en Kt maar na de bak hectiek en ellende waarmee we met ons allen in 2019 om de oren zijn geslagen is het vandaag helemaal een goed moment om te proosten op betere tijden.

In september nam ik onder andere drie potten van deze overheerlijke vijgenjam mee uit Frankrijk. Helaas is de bodem van de laatste pot nu bereikt. Er zit niks anders op dan binnenkort even op en neer te rijden naar de compacte Utile in ons kneuterige vakantiedorp.

De winter viel dit jaar op 20 januari. Bij het uitademen stootte ik wolkjes condens uit. Mijn oren deden zeer van de kou. Slechts één vraag spookte door mijn hoofd: HOE HAD HET ME OOIT EEN GOED IDEE GELEKEN OM NAAR EEN LAND AF TE REIZEN WAAR HET SERIEUS WINTERT EN DAAR RONDJES TE GAAN SCHAATSEN?

Een dag later mocht ik me weer eens melden op het hoofdkwartier in Utrecht. De dag begon met een uitgebreid evenwichtsonderzoek, om die malle dolheid in kaart te brengen. De stoel waarin ik plaats moest nemen stond in een donkere kamer. Er werd gegoocheld met groene stipjes op een groot scherm voor me die ik met mijn ogen moest volgen, daarna begon de stoel zachtjes te schommelen en werd me gevraagd vanaf honderd terug te tellen in stappen van zeven. Dat lukt me ondersteboven bij daglicht nog niet! Tot slot moest ik erbij gaan liggen en werden mijn gehoorgangen beurtelings besproeid met warm en koud water. Dat was al gek op zich maar wat het nog onbegrijpelijker maakte was de opdracht onderwijl meisjes- en jongensnamen op te sommen, te beginnen bij A en zo verder. Verheugd kan ik melden dat Komijnekaas inmiddels officieel een jongensnaam is. Over de resultaten van de onderzoeken is nog niks bekend.

Het rendez-vous op de longpoli was tegen alle verwachtingen in nogal teleurstellend. In de auto sprak ik zelfs nog uit dat ik er het volste vertrouwen in had dat mijn longfunctie weer helemaal hersteld was van de infectie van oktober/november. Ik voel me weer helemaal fit, ervaar geen beperkingen in traplopen, wandelen en zware dingen sjouwen. Dat de geblazen cijfers dan iets heel anders vertellen is ronduit onthutsend. Ik ben maar liefst 8 hele procentpunten kwijt sinds de start van mijn laatste iv-kuur. HOE DAN? Ter controle is er nog een longfoto gemaakt maar die oogde niet anders dan de laatste. Omdat er vooralsnog geen reden is tot klinisch handelen én panikeren kijken we het even aan. Het kan goed zijn dat de indrukwekkende maar merkwaardige, al dan niet voormalige, levensvormen die ik af en toe ophoest kleine stukjes luchtwegen blokkeren en hopelijk tijdelijk zorgen voor wat lagere cijfers. "Restjes infectie", aldus mijn longarts. Oké. Als hij het zegt.

Tot ons beider blijdschap bevinden we ons tegenwoordig met zeer grote regelmaat in een horeca-etablissement naar keuze. Want waarom ook niet? Het plaats delict in kwestie is Maastricht, waar we de inwendige mens versterken na een verkwikkende wandeling door de binnenstad. Er is zelfs een stopcontact binnen handbereik dat ik kan gebruiken om mijn benodigde vernevelbeurten af te handelen. De Cystic gaat altijd door.

Lezen: ik heb er een haat-liefdeverhouding mee. Ik vind het heerlijk om te doen en kan echt genieten van een goed boek. Maar helaas ontbreekt het me vaak aan de benodigde concentratie en lukt het me niet om echt lekker in het verhaal te komen. De radio moet ook steevast uit anders is het helemaal hopeloos. Dat ik nu in twee boeken tegelijk bezig ben was een ronduit domme zet. Daarnaast vergt dit boek ook nog het nodige van de lezer; het is niet zomaar een flutromannetje of hapsnap literaire thriller van Hollandse bodem. 'Weg van liefde' is een psychologische bespiegeling met filosofische duiding over datgene waar we allemaal zo ontzettend druk mee zijn: de liefde. Interessante kost.

Hypermobiel wil ik mezelf niet noemen maar ik ben gezegend met een aardig lenig gestel. Na het voorval op de schaats en de vermorzelde heupkomsituatie merkte ik echter wel dat de rekbaarheid op rechts wat uit de pas liep in vergelijking met links. Maar tot mijn grote vreugde lukt het me twee jaar na dato weer heel aardig om als een tevreden Boeddha op de bank te zitten.

Gut ja, het gevreesde coronavirus. Nu dit weer. Hoewel ik elke vorm van religie heb afgezworen komen de tien plagen uit de bijbel toch wel dichtbij nu. Droogte, bosbranden, sprinkhanen, virussen. En het gebrek aan eindigheid van Soldaat van Oranje de musical. Hoe dan ook: regelmatig handen wassen, handdoeken op tijd vervangen en in godsnaam in de plooi van je elleboog hoesten en niezen! Ik blijf het toch zeggen.

Maar goed. Het grootste hoogtepunt is toch wel de switch die ik heb gemaakt. Ik ben overgestapt op cola light van een B-merk. Bij mijn ouders dronk ik al wat blikjes van het goedkopere First Choice en tot mijn verrassing proefde ik amper verschil met 'the real thing'. Online prijsonderzoek wees uit dat een fles Coca Cola light het dubbele kost van een fles First Choice. Een kleine rekensom later wist ik dat het me zo'n 10.000 euro had gescheeld als ik hier 25 jaar geleden rekening mee had gehouden. Het zal wel bij de leeftijd horen. Evenals het plots met smaak eten van spruiten en volgens de recente oogmeting voorzichtig flirten met een leesbril.

Dit.

Nou, hartelijk Brexit allemaal en tot in februari. Ik beloof niks over wanneer en hoe vaak. Je merkt het wel.
Hej hej!

maandag 6 januari 2020

Plog 877 - De totaal uit de hand gelopen sanseveriasituatie

Plog 877: De eerste week van het nieuwe jaar. Wat zeg ik? Nieuw decennium! Al ben ik met dat laatste niet zo bezig als de rest van de wereld, merk ik. Wat mij betreft was het geen droomstart. Kijk je mee?

De kerstvakantie continues. De PlayStation draait overuren. Het geknal buiten is nu echt volop aan de gang. Sara vindt het tien keer niks. Tijdens mijn rondje boodschappen schoof Sjrd haar mand behaaglijk dicht bij hem in de buurt. Toen was het goed.

Wat ook onophoudelijk aanstaat is de Top2000. Overdag de radio en 's avonds laat de tv. Misschien kunnen ze nu de stekker uit Astro TV wordt getrokken de deuren van het Top2000 Café alle dagen van het jaar openhouden en live uitzenden?

De allerlaatste dag van het jaar is aangebroken. Wij brengen hem door in Posterholt. Ik heb zelfs mijn speciale feestsokken aangetrokken.

Voordat het vuurwerkspektakel losbarst doen Grote Sjrd en Enorme Sjrd eerst nog een rondje op de mountainbike. Is goed voor ze, even wat energie wegtrappen.

Sara heeft intussen het kauwbot van collega Fiep gepikt en knaagt alsof haar leven ervan afhangt. Wat in feite ook zo is. Want het leidt lekker af van de angst voor het geknal. De grap is dat ze thuis niet omkijkt naar dergelijk hondenlekkers.

Waar de jeugd zich druk maakt over de hoeveelheid vuurwerk ("Krijgen we alles wel op?") zijn de meisjes vast begonnen aan de voorraad champagne. Als ongetrainde drinkers moeten we nog goed ons best doen om drie flessen bubbels soldaat te maken. Kwestie van op tijd beginnen.

De tijd van het onvolprezen Skylanders Kwartet hebben we godzijdank achter ons gelaten. In plaats daarvan spelen we dit jaar een potje Exploding Kittens. Wat echt super hip schijnt te zijn onder bepaalde lieden van het interwebs. Maar in feite is ook dit kaartspel een stevig opgepoetste afgeleide van het aloude Pesten.

De Game Squad in actie. De foto laat onvermeld dat er nogal wat lawaai uit dit viertal komt.

Uiteraard stiften we ook dit jaar een wensballon met vurige verlangens vol. Hoewel mijn rijtje hoop voor 2020 uit het diepst van mijn hart komt ben ik blij dat de ballon het niet tot in de lucht maakt. Gelukkig(er) worden, zijn en blijven hangt niet af van wat letters op rijstpapier die de lucht ingaan en voor ongerief elders zorgen. Ik zal het zelf moeten doen.

Voor het zevende jaar op rij! Oliebollen, nonnevotten, champagne, lachen, schreeuwen, spelletjes, hondjes, eten van de blauwe schalen, vriendschap. Mooi.

Bisous van mij voor jou. Dat al je wensen en dromen uit mogen komen. En als het dit jaar niet meteen of helemaal lukt dan zeker later.

Persoonlijk vind ik 1 januari echt een heel slechte dag om een nieuw jaar, dat bol staat van de verwachtingen, mee te beginnen. Het is wel zo'n loze dag die werkelijk van niks aan elkaar hangt. Net als de rest van de wijk maken we een verkwikkende wandeling. We lopen haast in colonne over de dijk. Een tamelijk debiel gezicht. Mijn lijf vond het een goed idee om het jaar te beginnen met snot. Ik probeer daar niet al te teleurgesteld en ongerust over te zijn. Mildheid zal me redden.

Op donderdag tuig ik de boom af. De klus is in een uur geklaard. Hopelijk heb ik met de lampjes en de ballen ook het verkoudheidsvirus in een doos gestopt. In de garage ermee en pas in december weer eruit.

Hoe lekker leeg en licht je huis dan weer aandoet zonder kerstfrutsels hè? Ik ben zelfs nog een stap verder gegaan en heb ook de twee grote zwarte plantenbakken met de uit de kluiten gewassen sanseveria's voor het raam weggehaald. Wat een totaal uit hand gelopen situatie was dat zeg. En wat een verschil!

Ik loop nogal achter met de kranten. De actualiteitswaarde mag dan wat achterhaald zijn; de columns, verdiepingsstukken en persoonlijke interviews blijven altijd het bewaren en lezen waard. De pen van Tommy Wieringa is jaloersmakend scherp. Ik ben dol op zijn columns. Door zijn roman Joe Speedboot kwam ik jaren geleden gek genoeg maar niet heen. Misschien kan ik het dit jaar toch nog eens opnieuw proberen.

Posterholt is onlosmakelijk verbonden met Thorn. En dus schuiven we gezevenen aan bij de pannenkoekenbakker in het witte stadje. Waar ik als altijd een salade bestel die ik niet op krijg en het toetje deel met Mr. Sommige dingen moet je niet willen veranderen.

Op zaterdag komt Mr nog even in haar eentje koffie drinken en rustig kletsen. Plots stoot een van haar telefoons een merkwaardig geluid uit. "Oeh een oproep!" kraait ze opgetogen. Maar voordat ze hem kan beantwoorden is ze al te laat. Het blijkt om de app Be My Eyes te gaan. Een praktisch hulpmiddel voor blinde mensen die wereldwijd raad kunnen vragen aan mensen die wel kunnen zien. Uiteraard installeer ik de app ook meteen op mijn iPhone. De verhouding blinden versus vrijwilligers is echter nog niet helemaal in balans.

Nu we de oudejaarsconferences bij hebben gekeken kunnen we samen aan een nieuwe serie beginnen. Daar hebben we wel zin in. Het wordt Weissensee en hij gaat gelukkig niet over schaatsen.

Meug. Zo voelde ik me geregeld ja. Maar vandaag ben ik uitgerust en toe aan een uitje stad. Om de vakantie af te sluiten.

We proosten op dezelfde manier als waarop we de vakantie begonnen. Het waren twee roerige weken. De eerste verkoudheid van het jaar lijkt zonder al te veel kleerscheuren beslecht. We zien 2020 met vertrouwen tegemoet. Santé!

Hej hej.

maandag 30 december 2019

Plog 876 - Klaar met het jaar

Plog 876: de laatste week van het jaar was gevuld met weemoed, nostalgie, nogal wat geplengde tranen. Heel Mellon Collie and the Infinite Sadness allemaal.

Een opperbest begin van de laatste week van het jaar kan ik wel stellen! Voor het eerst in mijn lange Candy Crush carrière win ik met een digitale draai aan het prijzenrad de jackpot. Ik zeg niet dat dit alle shit van het hele jaar goedmaakt maar het is toch iets.

Op dinsdag tuffen we naar Maastricht voor een ellenlange dwaling door het Limburgse filiaal van Loods 5. We zijn allebei verre van in de stemming om tig bezoeken aan meubelwinkels af te leggen dus we hopen hier van ganser harte te vinden waar we naar op zoek zijn. Voordeel is alvast dat er overeenstemming in smaak en wensen is. Dat de donkerblauwe driezitter snel tot ons mag komen.

Voor iemand met een mankementje aan het evenwichtsorgaan is deze spiegelsituatie nogal heftig. Toch geeft hij mooi weer hoe uit balans en gespleten ik me deze dagen voel.

Nu we niet in Frankrijk zitten kan onze traditionele viering van de anti-kerstavond met Nk gewoon doorgaan. Elk nadeel heb ze voordeel.

We staan er maar knap op met ons vieren.

Eerste kerstdag. Bij mijn ouders op de bank. Hoe zeer ik me elk jaar ook voorneem het niet te laten gebeuren overkomt het me gewoon toch weer. Kerst en ik gaan niet samen. Deze dagen stemmen me droevig. Het gemis van wat er niet is drukt zwaar op mijn schouders. Met kerst is het er nog harder allemaal niet. Niemand gelooft nog in het hele heilige verhaal maar we doen ons dit allemaal nog steeds aan. Waarom toch?

Gelukkig is er wel een gevulde kalkoen. Mijn vader heeft weer goed zijn best gedaan, met zijn kookwekker in de aanslag om op tijd te zijn met opgieten en afdekken.

Als ik na een wc-bezoek op de badkamer mijn handen was moet ik onwillekeurig glimlachen. Deze ontzettende beker doet al sinds 1996 dienst als verzamelplek voor tandenborstels. De mijne staat er al sinds 1999 niet meer in. De badkamer is ergens deze eeuw verbouwd dus er was alle kans om het onooglijke ding samen met het puin het raam uit te kieperen. Toch mocht Taz blijven. Hij heeft de tand des tijds doorstaan. Klootzak.

Ik zou voor het toetje zorgen. Helemaal geïnfluenceerd door een vlogster (Boncolor, om precies te zijn) kocht ik bij de Lidl een af andere magische ijstaart. De verwarmde chocola had de gouden bovenlaag moeten doen smelten zodat het zou mengen met het ijs eronder. Alleen bleek de gouden kap gebroken toen we de taart uit de doos takelden en was van het hele verrassingseffect precies niks meer over. Als je dol bent op symboliek is dit er weer een voor in de boekjes.

Kerstdag twee. Het merkwaardige stalletje in het dorp staat er weer beeldig bij. We dronken koffie en een wijntje bij mijn schoonouders.

Weer thuis kleed ik me om. Beha uit, cynische trui aan. We hebben het weer gehad.

Qua eten doen we het simpeler dan simpel. Wraps met tonijn uit blik en een zak voorgesneden roerbakgroenten uit de oven. Op zijn minst smaakvol gepresenteerd. Boeien.

Sjrd heeft zich achter zijn PlayStation verschanst. Sara en ik wentelen ons in een ultra zielige hondenfilm. A Dog's Purpose, waarin één hondenziel (met een stem!) op miraculeuze wijze een aantal keren reïncarneert en op zoek gaat naar het hogere doel van zijn bestaan op aarde. Wat zoveel inhoudt dat er niet één hond sterft, wat al afschuwelijk is!, maar een veelvoud daarvan!!! De sluizen gaan wel zo ontzettend open dat mijn wangen er na afloop schraal van zijn. Wel lekker. Dit had het verbitterde hartje even nodig.

En op derde kerstdag trek ik er zalig in mijn eentje op uit. Beetje langs wat winkels schuimen, normaalheid opsnuiven. Vooral geen fijnefeestdagengeleuter. Een snelle stop bij de Decathlon levert Sjrd een fietsbril met transparante glazen op. Maar dat zag je waarschijnlijk zelf al.

Kerst eruit, tulpen erin! In een nieuwe vaas ook nog. Ik ging echt helemaal los vanmiddag.

Terwijl Cn en Sjrd zich in de bioscoop vermaakten met het zoveelste onbegrijpelijke avontuur uit de stal van Star Wars kletsten Frdrk en ik de avond vol. Goede verdeling. De boom mag trouwens nog even blijven staan. Tot mijn eigen verbazing haal ik daar nog erg veel vreugde uit deze dagen. De lichtjes, de kleuren. Het compenseert mijn zwarte aura.

Op zaterdag gaat de familie aan de wandel. We kiezen eens voor de Meinweg. Sjrd weet daar inmiddels erg goed de weg aangezien hij er graag komt om te mountainbiken. De uitgestippelde route is qua afstand misschien wat aan de ambitieuze kant. We zullen zien.

Er is veel wild in de Meinweg. Niet alleen uit hout gesneden. Ik krijg meteen de heerlijke Frankrijkkriebels bij de aanblik van dit zwijntje. Had ik maar een tijdmachine, dan bliepte ik ons regelrecht april in.

Jut en Jul. Zestien en een half jaar verkerings vandaag.

Na vijf kilometer is mijn pijp als verwacht leeg. De meegenomen Dextro's ten spijt. Ik ben op. We strijken neer in het café van de manege waar ik als kind ook nog eens wat rond heb gehobbeld op een makke knol. Na de vlaai loopt Sjrd het laatste stuk - toch nog een ruime twee kilometer - in zijn eentje naar de auto. Sara en ik wachten intussen geduldig tot we worden opgehaald. Ik probeer niet te teleurgesteld te zijn over het verloop van de fijne wandeling. Vijf weken geleden lag ik nog als een vod op de bank, na vier weken infuus. Dat ik dit nu kan is geweldig! Daar zou mijn focus op moeten liggen. Hoewel ik mezelf voorgenomen had niet aan voornemens te doen kan ik onder deze niet uit. Minder hard zijn voor mezelf. En met een mildere blik mijn lijf en prestaties beoordelen. Ik ben het waard. Ik mag er zijn. Ik ben goed zoals ik ben.

Deze kaarsen stellen me voor een raadsel. Ze komen uit dezelfde winkel en collectie, ze zijn precies even lang en op het zelfde moment ontstoken. Toch is de gele korter dan de rode. Hoe. Kan. Dat?

Al sinds september knalt het hier met enige regelmaat. De laatste weken neemt de frequentie toe, evenals het geluid. Voor Sara is het verschrikkelijk. Angstig en bibberend zoekt ze mijn nabijheid. Kutvuurwerk.

Dus zo hutteren we de avonden door. Van mandje naar kleed naar schootje. Waar het dan ook maar fijn voelt, tot de volgende knal.

Zolang ik maar in de buurt ben. Haar kalmerend aai en zeg dat ze niet bang hoeft te zijn. Opdat ze dat hopelijk voelt. Met de Top2000 op de achtergrond.

En hiermee sluit ik de laatste plog van 2019 af. Het jaar was roerig. Ik zal blij zijn als het voorbij is.
Hej hej.