vrijdag 29 juni 2018

Meldplicht

Ja hoi, met mij!
Gezien de voortdurende stroom aan veelal bezorgde berichtjes over mijn welbevinden, voel ik een beetje de plicht om onderhand iets van me te laten horen. Eind april kondigde ik namelijk een heerlijke mei-/ mijvakantie aan. Inmiddels schrijven we eind juni en heb ik geen letter of foto meer gepubliceerd alhier. Waarvoor allereerst mijn oprechte excuses.

Het leven is wat je gebeurt, terwijl je andere plannen maakt. Nu niet meteen denken dat er van alles loos is. De longen waren gewillig, de heupkom gedroeg zich voorbeeldig. Alles ging en gaat prima hier. Sterker nog, ik leefde me helemaal het schompes.

We gingen een weekje op vakantie naar Frankrijk, we vierden onze achtste trouwdag met een uitje schouwburg. Ik hing een heerlijke, zonnige dag op een Spakenburgse botter en hield in ruil een kleine presentatie over het hoeden van CF. We spraken lekker veel af met verschillende vrienden. Ik stortte me op een nieuwe, creatieve hobby: armbandjes knopen. Met het schaamrood op de kaken moet ik bekennen dat ik keihard faalde in mijn zelfopgelegde shopstop. Het levensgeluk dat de kekke, rode instappers en vervaarlijke, blauwe sleehakken me opleveren is echter met geen pen te beschrijven. Evenals de drie jurkjes, de twee tops, de flodderbroek en de sportlegging. Sorry. Not sorry.

Verder genoot ik van het sporten bij en met de goeroe, het in elkaar flansen van even simpele als doeltreffende avondmaaltjes, en natuurlijk eindeloos knuffelen met Sara. Het lukte me zelfs om actief te zijn in de tuin. Mijn nagelranden zagen nog nooit zo zwart. Daarnaast veranderde ik mijn ontbijtroutine: ik begin mijn dag tegenwoordig met een hipsteriaans brouwsel van havermout en sojamelk, opgeleukt met vers fruit en een paar noten. Ook besloot ik nu echt vegetarisch te gaan leven. Het eten van vlees is me steeds meer tegen gaan staan, er zijn meer dan genoeg lekkere en gezonde alternatieven. Vooralsnog bevalt het me prima. Ik vind het een stuk makkelijker vol te houden dan geen kleding meer kopen.

Als tegenprestatie verkochten we ook van alles, waaronder onze frietpan, en het zeilbootje. Dat fijne zeilbootje, waar we bijna vijf jaar plezier van hebben gehad, maar het laatste jaar steeds meer als een verplichting ging voelen. En als ontspanning inspanning op gaat leveren ben je niet goed bezig. We kochten het in een periode waarin mijn gezondheid een stuk belabberder was dan nu, en onze actieradius dientengevolge ook. Nu ik de meeste dagen weer door het leven huppel als een dartel hertje zijn de mogelijkheden haast eindeloos. De horizon lonkt en wat let ons om er niet vol op af te stormen?

De crux van het verhaal is denk ik, dat ik de afgelopen weken vol in het leven stond. Ik was er zelfs zo druk mee, dat ik amper de tijd nam of rust vond om het op beeld vast te leggen. Steeds minder een toeschouwer, steeds meer een actieve deelnemer. En weet je? Dat voelt heerlijk! Voorlopig ga ik er dan ook nog even lekker op deze manier mee door.

Ik wens je een fantastische zomer. Goed smeren, veel drinken, lekker genieten. En als je mij op deze plek mist, raad ik je van harte aan om dit YouTube-kanaal uit te kijken. Tegen de tijd dat je alle filmpjes hebt gezien, zal ik hier wel terug zijn.

À bientôt!

dinsdag 1 mei 2018

Blogvakantie

Het lijf schreeuwt het aan alle kanten uit: tijd voor rust!
Daarom nam ik een besluit. De meimaand wordt mij-maand.
Dat betekent onder andere even niet bezig zijn met ploggen.
Ik wens je heel veel lentekriebels, zonnestralen, en ijsjes!
Tot later.

maandag 30 april 2018

Plog 838 - Mols is geen woord

Plog 838: wat deed ik allemaal van 23 april tot en met 29 april 2018?

De uitbundige uitstraling van mijn sportuniform doet in het geheel geen recht aan de motivatie waarmee ik mezelf andermaal op de loopband heb gehesen. Het is tijd voor vakantie. En niet zo'n beetje ook.




De kippenhartjes laat ik toch maar bij de poelier achter, samen met al het andere tokkend orgaanvlees. Twee keer twee ons poulet neem ik mee naar huis. Dat komt wel op.

De documentaires van 2Doc zijn zonder uitzondering goed. Die van vanavond, over het roerige leven van de Amsterdamse Jolene, is goud.

Je kunt wel merken dat het bijna mei is. Overal in de tuin heerst bedrijvigheid. Er wordt op verschillende plekken hard aan nesten gebouwd. Zelf las ik een ultieme lummeldag in. Ik sta mezelf zelfs toe Netflix aan te slingeren. Er wachten me nog enkele afleveringen Rita. Wie wat bewaart, heeft wat.

 Sjrd en ik hopen heel erg dat dit om mijn vader gaat. Hij laat ons per teleurstellend appje weten dat dit niet het geval is.

If it fits, I sits. Aldus ook Sara.

Dat treft. Ik moest toch al richting de stad. Nu kan ik in een streep mijn nieuwe rijbewijs ophalen.

Hard gewerkt. Hard honger. Heel veel hartjes voor deze pasta met spinazie, champignons en ricotta.

Opeens weet je het: tijd voor tosti's! Uit de diepste krochten van onze keuken toverde ik het benodigde apparaat tevoorschijn. En borg het na gebruik op een wat meer in het oog springende plek op. Want zeg nou zelf; een dubbele boterham met kaas of een geroosterde dubbele boterham met gesmolten kaas?
Zeker bedankt en misschien tot ziens. Hoewel we vandaag behoorlijk lekkere rek- en strekoefeningen hebben gedaan. Dat moet gezegd.

Na de fysio doe ik meteen een rondje Retailpark. Dat heeft onze stad dus. Ik schuim wat rond in de Big Bazar, dwaal door de Xenos en koop zoals altijd niks bij Blokker. Per WhatsApp bakkeleien Sjrd en ik over de eventuele aanschaf van deze super handige verdeelstekker, voor op kantoor. Maar die schijnt ineens niet meer nodig te zijn. Niemand vertelt mij ook wat.

Het fenomeen Koningsnacht is nog niet doorgesijpeld naar het diepe zuiden. Om toch alvast een beetje in de stemming te komen, kleur ik tijdens het koken van een oranje risotto mijn nagels oranje. En voor de rest? Is het Netflix wat de klok slaat vanavond.

Als je geen vlag hebt om aan je gevel te hangen, ben er dan zelf één! Oké.

Sjrd is vandaag vrij en ging zodoende vanmorgen al naar de supermarkt. Voor broodjes en een krant. "Neem je dan ook meteen oranje tompouces mee?" vroeg ik hoopvol. Die bleken er niet te zijn. Wel zou er oranje Schnitte liggen. Maar ja. Vreemd genoeg trof ik ze enkele uren later wel gewoon in het koelvak van onze lokale supermarkt...

Sjrd bracht zijn middag door aan de haven, om het zeilbootje van een dikke laag antifouling te voorzien. Hij kwam onder de zwarte spikkels thuis. Omdat mijn middag bestond uit de opbeurende voorbereidingen voor het doen van onze aangifte IB2017, vonden we een uit etentje op de verjaardag van onze koning wel gerechtvaardigd. Met asperges en alles! Hoezee!

Sara: één keer raden waar het eerste gedeelte van onze zaterdag uit bestaat?

Inderdaad. Wéér de tuin in. Gelukkig met hulp dit keer. Als het goed is zijn we nu bij. Voor zolang als het duurt natuurlijk.

Gelukkig bestaat het middag- en avondgedeelte uit Eindhovense horeca met onze Tilburgse vrienden. Let ook even op de matchende kleren van de heren.

Een dag niet getompouced is een dag niet geleefd.

Als je een beetje je best doet, straalt de bedwelmende geur van deze sering zo van de foto af. Was het maar altijd voorjaar.

Hoezo is Mols geen woord, waardig Wordfeudwoordenboek?

Hej hej.

maandag 23 april 2018

Plog 837 - Het granol van de spreekkamermuren

Plog 837: wat deed ik allemaal van 16 april tot en met 22 april 2018?

De week is pas een paar uur oud maar staat nu al bol van de prachtige beloften. Sara heeft er haar mooiste ketting voor omgedaan. De buurtmeisjes stonden van het weekend weer op de stoep met hun waren. Dit keer liet Sjrd zich verleiden tot de aanschaf van een sieraad. Voor de hond! Zo gaat dat hier dus.

Ach, alsof ik iets te kort kom.

Sterker nog, het ontspullen gaat maar door. Een bezoekje aan de vuilstort helpt ons in één keer van twee verweerde, compleet nutteloos geworden stootwillen af. Stootwillen? Iets nautisch. Ook wel fenders genoemd. Of gewoon tieten, in waterscoutingtermen.

Met deze weersomstandigheden kunnen Sara en ik niet anders dan aan de wandel gaan. En de liefde? Die ligt gewoon op straat.

Net als de kunst. Goed, je houdt van Woezel en Pip of je haat ze. Maar niemand kan zeggen dat dit niet knap gemaakt is. Van stoepkrijt! Ik kwam doorgaans niet verder dan mijn naam in hobbelige strepen of een verlepte bloem.

Mijn dinsdagavond breng ik door in de plaats waar mijn leven in 1979 begon. Ruimte voor veel nostalgische gevoelens is er niet, ik word namelijk overstelpt door buikpijn. Zo langzamerhand begin ik te vermoeden dat ik een diagnose toe kan voegen aan mijn collectie aandoeningen. Namelijk het Prikkelbare Darm Syndroom. Vooral na het eten van rauwe groenten reageert mijn buik door te gaan krampen en nogal idiote proporties aan te nemen. Van paprika en ijsbergsla wist ik al dat het verboden groenten waren, maar inmiddels kan ik ook worteltjes toevoegen aan het arsenaal 'beter niet meer eten'. Zo komt de uitdrukking "Ik ben toch geen konijn!" wel heel dichtbij.
Maar goed. Waarom zit ik dan met al mijn ongemak in een willekeurige bedrijfskantine in Geldrop naar een powerpointpresentatie over CF te kijken? Simpel. Omdat mijn moeder een van de organisatoren is van deze Regio Contactavond en Vncnt van de NCFS komt vertellen over de razendsnelle en hoopvolle ontwikkelingen op het gebied van medicatie die CF bij de wortel aanpakt. Daar kun je niet genoeg over bijgespijkerd worden.

CF heb je elke dag, maar deze week nog een beetje extra. Want op woensdag staat de kwartaalcontrole weer op het programma. Het is voor het eerst sinds weet ik hoe lang dat Sjrd een heuse actiefoto mag maken terwijl ik het granol van de spreekkamermuren blaas. Zie dat vuistje maar! Het resultaat mag er zijn. Ik blaas mijn hoogste longfunctie sinds de start met Orkambi. Dat er een feeststemming in het kamertje hangt moge duidelijk zijn.

Het enige punt van verwondering tijdens dit uitje UMCU zit hem in de mondkapjes. Het moet gezegd dat dit nieuwe modelletje lekker zit maar het je de uitstraling van een vogelbekdier geeft. Volgens de CF-verpleegkundige komt het door de aanhoudende griepgolf. Daardoor ging het plots nogal hard met de geijkte smoeltjes en zitten we nu tijdelijk met deze beauty's opgescheept. Geeft niks. Mijn longfunctie is 48%. Groetjes!

Bij thuiskomst tref ik mijn eerste bestelling via AliExpress in de brievenbus. Die deed ik nog voor ik die stomme geen-kleren-kopen challenge aanging dus dan telt het niet.

Bovendien betreft het een aankoop die nog in mijn garderobe ontbrak. Je zou het niet verwachten maar dit soort kraagjes had ik nog niet in mijn eigen winkeltje hangen. Meer dan gelegitimeerd dus.

Het is 18 april. Mijn ouders zijn vandaag 43 jaar getrouwd, ik heb "de beste longfunctie sedert 2014" aldus mijn longarts in mijn patiëntendossier, de zon schijnt. Heel veel meer redenen om de BBQ voor het eerst dit seizoen aan te steken konden we niet verzinnen.

Op donderdag bind ik de kat op het spek. Omdat ik toch in de stad moet zijn om mijn rijbewijs te verlengen ga ik meteen even langs bij de H en M. Niet om nieuwe kleren te kopen! Wel om oude kleren af te geven. Voor iedere zak - gevuld met minimaal vijf kledingstukken - die je inlevert, krijg je een kortingsvoucher ter waarde van 15%. Deze is geldig tot 31 januari 2019. Op zich lijkt me dat wel een veilige marge.

's Middags weerstond ik de lokroep om keihard te spijbelen van de fysio. Ter compensatie werkte ik me voor twee in het zweet. Met blote benen en alles!

Hartelijk vrijdag. Mijn spiegelselfies willen maar niet scherp stellen de laatste tijd. Misschien ligt het aan het betrekkelijk vroege uur dat ik alweer opgedirkt de deur uit moet?

Je puber 2.0 heeft weer een afspraak bij de orthodontist. Ditmaal om mijn gebit op tal van manieren in kaart te brengen. Er wordt een zwik foto's van mijn mond gemaakt en ook mag ik mijn tanden afdrukken in van die gomachtige klei.

Toegegeven, de overbeet van wijlen Freddie Mercury was groter. Als mijn stemgeluid net zo klonk als dat van hem kon ik ermee leven. In alle andere gevallen lijkt een beugel me bessslist gepermitteerd. Of om met Sjrd te spreken: "Spaar je röntgenfoto's van jezelf?!"

Voor deze tijd van het jaar is het ronduit heet, deze twintigste april. Alleen idioten gaan met deze temperaturen voor hun lol rondwandelen in een kas, op zoek naar fijne bloemetjes.

's Avonds weer gewoon een trui aan hoor. En een diepzinnige blik.

Het weekend is aan! Met zijn allen op de buitenbank, rosé erbij, pas naar binnen als het al donker is.

De zaterdag staat in het teken van De Tuin. Sjrd begint met het opfrissen van de tuintafel. Het blad is inmiddels zo verweerd dat we de splinters uit onze onderarmen kunnen plukken na een avondje buiten eten.

Het is een tamelijk stoffig klusje. Mij is een gebiedsverbod met een wijde straal rondom het schuurtafereel opgelegd. Er zit niks anders op dan alles van een afstand te aanschouwen. Onder de parasol, met een stripboek.

En dan begint nu het echt leuke gedeelte... Ook wij zijn getroffen. De beruchte buxusrupsen hebben ernstig bezit genomen van de struikjes in onze tuin. Het aangezicht is om te janken. Omdat alles uitsteken en weggooien altijd nog kan, trekken we eerst alles uit de kast voor het Grote Buxusrups Bestrijdingsplan. Snoeien, ruimen, lustig met gif in de weer om die fuckers uit te moorden, en tot slot een flinke dot mest in de hoop dat hetgeen er nog staat weer flink wil groeien.

Als je weet hoeveel eitjes één zo'n krengerig rups in zijn leven uitpoept (zo'n 800!) is het niet gek dat ze uit alle hoeken en gaten gekropen komen. Het is om moedeloos van te worden. Ik kan dan ook geen enkele compassie voor dit fraai stukje fauna opbrengen. Ieder exemplaar dat onder mijn Birkenstock komt wordt rücksichtslos vermorzeld.

Maar goed. Het is net zomer. We kunnen buiten eten. Er is ovenfriet.

Mijn zondagmiddag breng ik door met deze leukerds.

Hoeveel drink jij op een dag? Ik moet echt mijn best doen om voldoende vocht binnen te krijgen. Aan mijn buik en sputum te merken heb ik gisteren - toen het echt warm was - zeer zeker te weinig binnengekregen. Vandaar dat ik vandaag een vochtbalansje heb bijgehouden. Mijn buik staat op ploffen. Maar ik denk dat een verstopping voorkomen is.

Hej hej.