vrijdag 12 oktober 2018

#40Trip - Haarlem

Heel even leek het erop dat ik mijn tweede #40Trip niet meer in september gepland kreeg. Deze meid heeft het er maar druk mee tegenwoordig. Maar in dit geval viel de volle agenda met een beetje handig planwerk juist perfect te combineren met een bezoek aan Haarlem. Op vrijdag 28 september reisde ik dan ook vanuit Amsterdam Sloterdijk naar de hoofdstad van Noord-Holland. Starend uit het vensterglas overdenk ik nog even de nogal turbulente start van de dag.

Het belang van deze foto zal aan het eind van de dag duidelijk worden. Kluisje 02-07. Onthoud dat nummer.

Christus te paard wat een bok lelijke schijtfoto is dit... Het buitenlandse stel dat ik vroeg mij op deze plek vast te leggen, moet gedacht hebben dat ze met een analoge camera in de weer waren en zodoende niet teveel pogingen van het rolletje wilden verspillen. Aangezien deze foto in mijn stedentrip fotochallenge zit, zie ik mezelf dan ook genoodzaakt hem toch te plaatsen. Mrc: ik mis je assistentie nu al!

Onderweg vanaf het station naar - ja waarnaartoe eigenlijk? - kom ik deze Haarlemse iconen tegen. Kenau Simonsdochter Hasselaer en Wigbolt Ripperda. Alleen die namen al hè?! Waarom heten alle hedendaagse kinderen Sam of Sem en Anna of Emma? Kenaus en Wigbolten moeten er komen!

Op mijn kruistocht naar het kloppend hart van Haarlem passeer ik de Nieuwe Gracht. Behoorlijk aangenaam allemaal, ook met het weer en alles. Volgens mij gaat dit weer een onvergetelijke trip worden. Ik maak me alleen een beetje zorgen over de provincievlag. Die zie ik namelijk vooralsnog nergens wapperen. Is het dan toch iets zuidelijks, dat chauvinisme?

En dan bevind ik me plots op de Barteljorisstraat en heb ik meteen een nieuwe idee. Want: de Barteljorisstraat staat op de Nederlandse versie van het aloude Monopolyspel. Als extra foto-opdracht wil ik alle straatnamen op het bord vastleggen. Het wordt vast nog even zoeken naar de Dorpsstraat en Brink in Ons Dorp maar dat is een zorg voor later. Hoe het Nederlandse speelbord aan zijn namen is gekomen, is trouwens een erg leuk verhaal. Nieuwsgierig? Lees het hier!

Vind ervan wat je wil maar ik ben dol op dit soort dingen. Het geeft het straatbeeld kleur. Een vooropgezet plan om Haarlem te ontdekken heb ik niet. Ik dwaal gewoon wat rond en zie wel waar ik uitkom. Het gaat immers om de reis hè. De bestemming is bijzaak. Je ziet, ook ik zit vol tegelwijsheden.

Als je het artikel over de straatnamen niet gelezen hebt, weet je niet dat dit bord eigenlijk het verkeerde is. Ik wist dat ten tijde van mijn queeste ook niet.

De Grote of Sint-Bavokerk op de Grote Markt lijkt me een prima object om als belangrijk gebouw vast te leggen. Gaat lekker zo.

Heremetijd. Een heuse Biljartservice. Volgens mij is dit de meest specialistische winkel die ik ooit zag. Maar je zal maar net verlegen zitten om vers krijt of nieuwe een pomerans. Keus genoeg!

Oh Haarlem. Wat ben je fantastisch!

En dan ben ik nou onderhand wel toe aan iets van het een of het ander. Of allebei. Café Martinus opende nog niet zo gek lang geleden zijn deuren en via Instagram werd ik al lekker gemaakt met allerlei fijne plaatjes. De hoogste tijd om de proef op de som te nemen.

De kaart is mij net een slag te hip. Dat ze geen vlees serveren vind ik prima en het gebruik van louter verse en biologische producten juich ik van harte toe. Maar een simpele tosti of een opgehipte variant daarop en cola van Coca of desnoods Pepsi mis ik toch wel.

Tussen de Grote Houtstraat en de Kleine Houtstraat slaat de schrik me even om het hart. Hoewel ik mijn telefoon met mijn leven bewaak en hem na gebruik óf terug in mijn tasje stop óf in mijn diepe broekzak steek, ben ik hem toch kwijt. Het zal toch Godfried van Bouillon niet waar zijn hè?! Dat ik gerold ben. Bestolen waar ik bijstond! Een golf van paniek overspoelt me. Angstvallig dubbelcheck ik mijn geijkte opbergplekken. Noppes. In sneltreinvaart ga ik in mijn hoofd de plekken langs waar ik zoëven nog liep en de rol die mijn iPhone daarin speelde. Zonet had ik hem toch nog in mijn linkerhand?! Een moment van bezinning volgt. Met diezelfde linkerhand duik ik het zakje van mijn spijkerjack in. Gevonden! Domme koe.

Ruis. Zo zou je het inderdaad gerust kunnen noemen.

Kijk aan. Een loslopende, luid miauwende knuffelkat kruist mijn pad. Precies wat ik nodig heb. Even aarden, met beesten. Als het wezen vlooien heeft, heb ik dubbel geluk.

Het was nog even zoeken in de krochten van Google naar een delicatesse uit Haarlem. Tuurlijk is er het Jopenbier, gebrouwen in Brouwerij Jopenkerk. En hoewel ze er origineel Haarlems bier brouwen naar recepten uit de vijftiende eeuw, bestaat het bedrijf pas sinds 1992. Gelukkig stuitte ik toen op Haarlemmer Halletjes: koekjes met een rijke historie. Aha! Voor het eerst gebakken door Eymert van der Schee, in 1711. Het bleken stik lekkere koekjes waar door de eeuwen heen zelfs buiten de landsgrenzen van werd gesmuld. Tot in 1991 de laatste bakker die het recept kende zijn bakkersmuts aan de wilgen hing. De traditie van het Haarlemmer Halletje hing aan een zijden draadje... Daar stak Michel Patisserie-Chocolaterie een deegroller voor. En zo komt het dat we anno 2018 toch nog steeds weten hoe deze knapperige koekjes smaken.

Voor het diner schuif ik aan bij Grand Café Brinkmann aan de Grote Markt. De zon lokte me het terras op, maar de moeheid heeft zich in elke vezel van mijn lijf genesteld en daarmee ook de kou. Gelukkig is er binnen ook nog plaats. In tegenstelling tot de meeste mensen voel ik me niet opgelaten om alleen aan een tafeltje te zitten. Ik vermaak me prima met rondkijken, mensen bestuderen, verhalen over ze verzinnen, op mijn telefoon tokkelen. En smullen van deze pittige viscurry!

Omdat de dag nog niet genoeg avonturen kende, krijg ik vlak voor vertrek naar het zuiden nog even een rolberoerte van het ergste soort. Vanmorgen borg ik mijn rolkoffer veilig op in een bagagekluis op het station, opdat ik het zware ding niet de ganse dag achter me aan hoefde trekken. Bang dat ik hem ergens zou vergeten. Voor de zekerheid trok ik een foto van het nummer van de kluis en zag daarop ook een rood vakje, ten teken dat de kluis dicht zat. De neuroot in mij zorgde ervoor dat ik op gezette tijden prevelend door Haarlem dwaalde. "Straks niet vergeten je koffer uit de kluis te halen! Denk aan je koffer! Kluisje 02-07! NIET JE KOFFER VERGETEN!" Het zal een dwaas gezicht zijn geweest maar het werkte wel. Want ik wandelde eerst keurig naar de containers met kluizen alvorens een willekeurige trein naar Amsterdam Centraal te nemen. Tot mijn grote ontzetting echter blijkt bij aankomst het deurtje van kluisje 02-07 op een kiertje te staan! En het vanmorgen nog rode luikje is ineens groen. OH MIJN GOD! Met bonzend hart trek ik de deur verder open. Godzijdank ligt mijn koffer ogenschijnlijk onaangeroerd op zijn plek. Nadere inspectie leert dat aan het slot niet gemorreld is en qua gewicht voelt hij nog even zwaar als vanmorgen. Er is niks uit en zeer vermoedelijk ook niks ingestopt. Maar dan nog! Hoe heeft dit kunnen gebeuren?! Wat een ongelooflijke mazzel heb ik gehad! Nog meer uitroeptekens! Het is een wonder dat mijn zwabberbenen en ik niet in de trein naar Groningen zijn gestapt. Oh nee, daar heeft de neuroot natuurlijk voor gezorgd. Toch een fijne reisgezel.

Omdat mijn geliefde taxichauffeur nog onderweg is, zie ik mezelf genoodzaakt af te dampen in het Grand Café waar ik zelf ooit mensen serveerde. Met een stevig glas rode wijn. Wat een dag. Wat een trip. Avonturen sparen: ik raad het iedereen aan.

maandag 8 oktober 2018

Plog 848 - Een klein Orkambi-jubileum

Plog 848: wat deed ik allemaal van 01 oktober tot en met 07 oktober 2018?

De nieuwe week start met een afgrijselijke ontdekking. De oortjes van mijn iPhone liggen nog op de eettafel in plaats van in mijn sporttas. Op zich is dat geen onoverkomelijk gegeven. Behalve als de grootste zeverklaas van het noordelijk halfrond op de loopband naast je staat... 

Wat een leuke actie is dit zeg! Een sappig appeltje gaat er wel in na mijn training. Dat een appel per dag de dokter op afstand houdt, kun je geloven. Wat mij vandaag al op de kop af tweeënhalf jaar ver van ziekenhuisopnames, intraveneuze antibioticakuren en aanverwante ellende houdt, heeft echter niet de verschijningsvorm van fruit. Gewoon vier roze pilletjes per dag. Wat een feest. Elke dag opnieuw!

Mijn planning op maandag is altijd tamelijk strak. Zodra ik wakker ben hijs ik me direct in mijn sportpak. Dan heb ik tot half twaalf de tijd om mezelf ontbeten en gesprayd te krijgen. Rond die tijd staat de hulp voor de deur om ons huis schoonmaken. Eerst drinken we samen koffie en nemen we de week door. Daarna spoed ik me naar de fysio om mezelf in het zweet werken. Aansluitend sjees ik naar de supermarkt voor het eerste deel van de weekboodschappen. Tegen drieën kom ik dan thuis in een spic en span huis, met een auto vol etenswaar. Zo'n zalig, voldaan gevoel. Meestal laat ik me daarna kapot moe achterover in de bank vallen. Maar vandaag kruip ik toch nog even achter de laptop. De nieuwsbrief voor Skate4AIR moet donderdag namelijk de deur uit. Gezien de rest van mijn weekindeling kan ik daar beter nu alvast een begin mee maken.

Een van de grootste verschillen tussen mijn liefste en mij zit hem in ons sokkenbeleid. Waar ik ze tot op de laatste draad afdraag, neemt Sjrd al afscheid zodra zich de eerste tekenen van slijtage kenbaar maken. Het liefst droeg hij elke dag een kakelvers paar, maar hij is geen rapper natuurlijk. Het komt meermaals voor dat hij een blik op mijn voeten werpt en zijn ogen wanhopig ten hemel slaat. Vandaag stel ik dan ook een daad. Met pijn in het hart neem ik afscheid van dit paar sokken. Helemaal uit mezelf.

Brood halen bij de bakker. Moet ook gebeuren.

Ehr. Volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek moet er nog iets gebeuren. Ik schijn een van de uitverkorenen te zijn die mee mag doen aan een of ander ongetwijfeld zeer nuttig onderzoek. Waar ik ook nog een iPad mee kan winnen!!1! Het feit dat ze iPads uitdelen geeft wel aan hoe makkelijk het is om respondenten te vinden. Het toeval wil dat ik de iPad de meest onzinnige uitvinding van deze eeuw vind. Dus áls ik besluit mee te doen, is dat niet omwille van de kans op een tablet. Zul je net zien...

Hartelijk woensdag Sara. Wat zit jij hier weer ontzettend plechtig jezelf te zijn. Is dat vanwege aanstaande dierendag? Of zie jij jezelf al met een iPad op de bank liggen? Lekker de hele dag kattenfilmpjes kijken.

Deze meid is weer klaar voor een vrolijke middag Duitsers te woord staan. Ze komen vast in groten getale hun Tag der Deutschen Einheit in Nederland vieren. Want waarom zou je dat ook in je herenigde Heimat doen?

Het moet niet gekker worden zeg. Zo reis je nooit met de trein, zo sta je binnen een week voor de derde keer op een tochtig station te wachten op een geel met blauwe rups. In dit geval is het de meest logische logistieke keuze. De mens is vandaag de hele dag in het zuiden voor afspraken en vanavond hebben we er samen ook nog een afspraak.

Geen date night zonder hepke aete. Geen dierendag zonder vegaburger.

Normaliter zing ik op donderdagavond zelf. Vanavond luisteren we echter naar Marinus a.k.a. A Balladeer. Hij treedt op in de kapel van het Savelbergklooster in Heerlen. Heel sfeervol en intiem. Behalve het fijne licht en de prachtige akoestiek vind ik het de hele avond ook nog ontzettend lekker ruiken in de kapel. Telkens kringelt er een aangenaam vleugje zoetigheid mijn neus in. Wat een complete sfeerbeleving op deze manier! Pas als ik 's avonds laat mijn kleren uittrek om mijn pyjama aan te doen, ontdek ik de bron van de geur. Ik was het zelf... Chanel Coco Mademoiselle: de vriendin die iedere vrouw verdient.

Je had nog een plantenupdate van me tegoed. De situatie is als volgt. Dat ding op links kortwiekte ik. Het was een pure wanhoopsdaad, erger kon het er toch niet mee worden. We wachten af. Van Mr kreeg ik afgelopen zaterdag een stekje van haar pannenkoekplant mee naar huis. Die soort woekert naar het schijnt nog harder dan klimop. Krek wat voor mij.

Nee dan buiten. Daar gaat alles gewoon vanzelf. Ook in oktober barst het nog van de rozenknoppen. Machtig!

Mijn vrijdagavond breng ik door in gezelschap van mijn eveneens welriekende vriendinnen. Er is wijn en een borreltafel waar je u tegen zegt.

Zaterdag klusjesdag. Terwijl ik binnen als een razend Roeland tekeer ga, buigt Sjrd zich over zijn dierbare vriend Roomba.

Gevalletje overijverige bezorger?

Sjrds vader verjaart en het is de eerste keer in zijn 71 levensjaren dat zijn geboortedag in de buitenlucht gevierd kan worden. De naef speelt tegenwoordig naar hartenlust met het vintage speelgoed van zijn oom. Het toeval wil dat Optimus Prime ook zijn favoriet is.

Mijn hertje en mijn hartje.

De een rent bijna twintig kilometer door het Limburgs landschap. De ander doet een bekske bij d'r ouders, op het bankje achter de garage.

Hej hej.

dinsdag 2 oktober 2018

Plog 847 - 36 Uur van huis met verhalen voor een week

Plog 847: wat deed ik allemaal van 24 september tot en 30 september 2018?

Voor iemand die gisteren ternauwernood een acute aanval van CF-gerelateerde buiktyfus overleefde, ging de sportsessie die ik zonet deed heel niet onaardig. Er ontsnapte zelfs geen enkel achtergebleven windje uit mijn gebolde bips tijdens het squatten.

Wat wordt het alweer vroeg donker hè? Ik vind het eigenlijk wel gezellig. Bijkomend voordeel is dat mijn Netflixorgaan ook weer aangesprongen is. Tijdens de zomerperiode taal ik er niet naar, maar nu de herfst zijn intrede heeft gedaan heb ik wel weer zin om een serie op te pakken. Het laatste seizoen van Dicte lijkt me een wel goeie. En verdomd zeg, het kon niet op een beter moment! In de linker bovenhoek van het scherm laat Netflix even handig weten dat de serie nog maar tot 30 september te zien is. We slaan acuut aan het rekenen. Er wacht ons een nogal drukke week maar met een beetje kunst- en vliegwerk moeten we het kunnen halen. En doorrr!

De pakketjesman stond aan de deur. Vol verwachting stak ik mijn armen alvast vooruit om de veelbelovende doos in ontvangst te nemen. "De overburen zijn er niet, mag ik deze doos bij u afgeven?" Ehr. Oké, is goed. Het liefdesleven van ons puberende overbuurmeisje floreert. Zoveel is duidelijk.

Mijn eigen leven is gelukkig ook alles behalve saai. Zo sta ik op het punt om mijn eerste zojuist aangeschafte OV-chipkaart op te laden.

Op woensdagavond sta ik alweer mijn koffer in te pakken. Dit keer ga ik mijn eentje op pad. De oplettende kijker heeft het Skate4AIR-vest natuurlijk allang gespot. Dat is dan ook meteen de reden van mijn trip. Morgen vindt de kick off van de negende editie plaats en daar ben ik voor uitgenodigd. Noem het dus gerust een werktrip. Of een zakenreis. Hahaha!

Bepakt en bezakt, overal aan gedacht. Op naar Amsterdam! Met de trein, net als vroeger. Alleen nu met een handige rolkoffer voor al mijn spullen. Was negentien jaar geleden wellicht praktischer geweest dan de loodzware weekendtas die ik destijds meezeulde.

Ik boekte een kamer in het Teleport Hotel. Het ligt vlakbij station Sloterdijk en op een steenworp afstand van de locatie waar ik vanavond moet zijn. Ook het concept spreekt me aan. Twee saaie, leegstaande kantoorpanden zijn omgetoverd tot hotel en broeinest voor creatievelingen. Dat zie je aan de kleurrijke inrichting en merk je aan de gemoedelijke sfeer van het personeel.

Nu ik toch in Amsterdam ben en mijn conditie het toelaat zijn de mogelijkheden plots eindeloos. WANT IK BEN IN MIJN EENTJE IN AMSTERDAM EN HEB EEN PAAR LEGE UREN TOT MIJN BESCHIKKING! Wat te doen?! In mijn Instastories vroeg ik mijn volgers mee te denken over suggesties. Veel mensen kwamen met musea op de proppen. Leuk, maar het weer is te lekker en de neuroot in mij is ook mee. En die houdt de klok angstvallig in de gaten. En mijn spullen. Dat is dan wel weer fijn. Het zal niemand verbazen dat ik uiteindelijk gewoon kies voor een stukje winkelbeleving. Bij de Hennes loop ik tegen een enig pakje aan. Echt iets voor de neuroot!

Red velvet cake. Dat kende ik dus alleen van de verhalen. Bij De Drie Graefjes schijnen ze de lekkerste te verkopen. Goed moment om dat eens te testen. Ik nestel me op het terras achter de Dam en val op deze unit aan. Om me heen gebeurt intussen van alles. Tegenover me zit een zwerver te slapen die door een motoragent gesommeerd wordt te vertrekken. Een serveerster komt met een kopje koffie aangesneld en acteert vrolijk dat meneer gewoon op zijn bestelling zat te wachten. Iedereen roezemoest dat die arme man daar toch niemand kwaad doet en ze hem lekker moeten laten zitten. Als ik opkijk vang ik de blik van de zwerver. Hij heeft lachende ogen en trekt zijn wenkbrauwen vragend op. Ik vind het ook prima. Links van me zijn twee hanige kerels komen zitten. Het zijn nogal types. Met dikke klokken om hun pols en praatjes over pandjes. Een van hen heeft een levensgrote tv bij zich, zonder doos, en die staat nu gezellig naast hem op de grond. Tuurlijk. Dat ding staat uit, zij staan nogal aan. Ze zoeken contact met alles met een hartslag, liefst een vrouwelijke. Ook ik ontkom niet aan commentaar op mijn stuk taart. En als ik een woordje leg op Wordfeud krijg ik bijval. Dat het spelletje nog steeds hip is hoor. En dat het zijn moeder zo lekker aan de gang houdt. De taart is op (en goedgekeurd), tijd om te vertrekken.

Gewinkeld, gegeten. Er bleef nog maar een ding over. Naar huis. Naar mijn oude buurtje, over de Kloveniersburgwal naar de Nieuwmarkt. Waar het veel meer leeft dan vroeger, maar café Stevens op de hoek nog steeds overeind staat. De Koningsstraat in, langs café Van Beeren. Om tot slot, aan de overkant van de Keizersbrug, naar links af te slaan. En dan ben ik er. Op de Oude Schans. Waar dit mijn uitzicht was als ik de deur uitstapte. Pas nu zie de schoonheid. Amsterdam in optima forma. Nee dat is niet waar. Ik zag het altijd wel, maar het voelen is iets anders. Het zal de leeftijd zijn. De afstand, zowel in jaren als in kilometers. Het was een mooie periode. Ik ben blij dat hij in mijn rugzak zit.

Wat ik vanavond ook nog in mijn rugzak stopte is een doodenge klimervaring. Met zo'n sportief clubje mensen als Skate4AIR kun je er donder op zeggen dat de start van het nieuwe seizoen niet ingeluid wordt met een gezapig avondje kienen. En dus gingen we klimmen. In tegenstelling tot bijna alles in mijn leven vond ik in dit geval de theorie makkelijker en leuker dan de praktijk. Het aantrekken van de klimgordel, het zekeren, met de karabijnhaken klommelen, de vloeiende serie handbewegingen van de remmer. Op het droge ging het allemaal prima. Tot ik een kerel van 83 kilo moest zekeren en zelf - een kleine dertig kilo lichter - de lucht invloog toen hij aan de afdaling begon. Daarna deed ik nog een moedige poging zelf omhoog te gaan, maar het zal niemand verrassen dat ook dat geen succes was. Dus bij deze bevallige actiefoto zal het blijven. Bridget Jones is er beroemd mee geworden.

Na een kort maar lekker nachtje gaat een goed hotelontbijtje er wel in. Het nadeel van alleen aan een tafeltje zitten, is dat niemand je spullen bewaakt als je tussentijds op pad gaat voor een glas water of een kop koffie. En zo kon het dus gebeuren dat de ijverige ontbijtjuffrouw mijn aantoonbaar niet afgeronde ontbijt alvast afserveerde. Inclusief mijn twee nog in te nemen Orkambi's. Jawel! De neuroot in mij is op alles voorbereid. Zo ook een noodvoorraad pillen. Niettemin ben ik als een briesend paard achter het zweterige vrouwmens aangerend, zo de hotelkeuken in. "Mevrouw! Ik was nog niet klaar! En je hebt mijn dure medicijnen weggegooid!" gnuifde ik. "Ja sorry, ik zag het te laat!" haastte ze zich in plat Amsterdams te zeggen. "Ik heb er nog één gered," hijgde ze terwijl ze me een roze pil teruggaf. "Ga die andere ook maar zoeken!" gebood ik haar. Op dit punt was het een erekwestie geworden. Van mij en iedereen die maandelijks zijn zorgverzekeringspremie van zijn bankrekening ziet verdampen. Zo kwam het dat ik eerst haar hand en daarna haar hele arm in een afvalemmer vol drabbige ontbijtresten zag verdwijnen. Koortsachtig roerde ze tussen de niet opgegeten gekookte eitjes, in koffie doordrenkte halve broodjes, en kleverige kuipjes jam. Niet veel later stak ze me de ontbrekende - en van allerlei ongespuis wemelende - tablet toe. Wat een kapitaalvernietiging.

Gelukkig ebt mijn boosheid snel weg. Eigenlijk is het nu alweer een goed verhaal. En daarbij is de dag die komen gaat veel te leuk. Om het nuttige met het aangename te verenigen heb ik vandaag namelijk mijn tweede provinciehoofdstedentourbezoek gepland. De bestemming van mijn volgende #40Trip is Haarlem. Daarover volgt uiteraard een aparte blogpost.

Ik heb het in elk geval ontzettend naar mijn zin, met mezelf. En mijn tassen.

Ook wil ik deze fancy wc van Café Martinus alvast weggeven. Hier zit je met recht op je gemak.

Hoewel ik al best een paar keer in Haarlem ben geweest, blijft de stad me verrassen. Haar schoonheid, haar veelomvattendheid. Heerlijk Haarlem. Ik kan niet anders zeggen.

Omdat de dag nog niet genoeg avonturen kende, krijg ik vlak voor vertrek naar het zuiden nog even een hartverzakking van het grootste soort. Vanmorgen borg ik mijn rolkoffer veilig op in een bagagekluis op het station, opdat ik het zware ding niet de ganse dag achter me aan hoefde trekken. Bang dat ik hem ergens zou vergeten. Voor de zekerheid trok ik een foto van het nummer van de kluis en zag daarop ook een rood vakje, ten teken dat de kluis dicht zat. De neuroot zorgde ervoor dat ik op gezette tijden prevelend door Haarlem dwaalde. "Straks niet vergeten je koffer uit de kluis te halen! Denk aan je koffer! Kluisje 02-07! NIET JE KOFFER VERGETEN!" Het zal een dwaas gezicht zijn geweest maar het werkte wel. Want ik wandelde eerst keurig naar de containers met kluizen alvorens een willekeurige trein naar Amsterdam Centraal te nemen. Tot mijn grote ontzetting echter bleek het deurtje van kluisje 02-07 op een kiertje te staan! En het luikje was ook groen. OH MIJN GOD! Met bonzend hart trok ik de deur verder open. Godzijdank lag mijn koffer ogenschijnlijk onaangeroerd op zijn plek. Nadere inspectie leerde dat aan het slot niet gemorreld was en qua gewicht voelde hij nog even zwaar als vanmorgen. Er was niks uit en zeer vermoedelijk ook niks ingestopt. Maar dan nog! Hoe heeft dit kunnen gebeuren?! Wat een ongelooflijke mazzel heb ik gehad! Nog meer uitroeptekens! Het is een wonder dat mijn zwabberbenen en ik niet in de trein naar Groningen zijn gestapt. Oh nee, daar heeft de neuroot natuurlijk voor gezorgd. Toch een fijne reisgezel.

Treinleven anno 2018. Van Netflix gedownloade afleveringen van Ditcte kijken. Chill. Ook vanwege de heersende vrieskou in de coupé.

Goeiemorgen. Eigen Bed Eerst. Ligt toch het aller beste. Ook al staat het niet in Amsterdam.

Zaterdagmiddag tuffen de mens en ik samen naar de randstad. Vertrouwd met de auto. Er zijn bubbels en straks gaat de haard aan. En we smeden alvast plannen voor oudjaar. Moet kunnen.

Heel waarschijnlijk lig je er de volgende keer een stuk minder relaxt bij Sara... Dan zal hier een dartele pup de dienst uitmaken. We kunnen niet wachten!

Met zijn kop vol snot en een raspend stemgeluid tikte de olijke hardloper toch maar mooi weer een geslaagde lange duurloop af. Die halve van Eindhoven nadert met rasse schreden.

Ik zwengel intussen wat jassen op marktplaats en in verkoophoeken op Facebook. Ook deze oranje van O'Neill, met pijn in het hart. Maar hij stamt nog uit het sondevoedingstijdperk. En hoewel de rits nog prima op en neer kan voelt het net wat te strak allemaal. Dus. Belangstelling? Check deze link voor de bewuste jas en klik hier om door mijn andere advertenties te grasduinen.

Hej hej.