maandag 17 juli 2017

Plog 779 - Gelijk Bauke Mollema

Plog 779: wat deed ik allemaal van 10 juli tot en met 16 juli 2017?

Onze vakantie is nog steeds niet voorbij. Deze derde week zijn we thuis en staat in het teken van klusjes en andere nuttige moetjes. Vandaag is bijvoorbeeld het snoeien van de hagen aan de beurt.

Qua sporten is mijn vakantie wel degelijk voorbij. Vanaf nu gaat er serieus getraind worden. Spieren kweken, kracht opdoen en mijn uithoudingsvermogen oprekken. De goeroe is stevig in de schaatstrainingsmaterie gedoken en bruist van de ideeën. Leuk!

En tussen alle plichtplegingen door houden we die fijne vakantiemodus lekker vast. Met een cappu van thuis, nog steeds mijn boek en een stapel bij te lezen kranten waar je bang van wordt. Op zo'n manier gaat het weer haast op werk lijken. Dat kan de bedoeling toch niet zijn?

Er is een iemand hier in huis die het allemaal geen ene drol uitmaakt. Zij heeft relaxen tot kunstvorm verheven.

Woke up like this! Ik draag mijn haar tegenwoordig vaker een soort van opgerold, met zo'n hippieachtig bandje om mijn hoofd. Staat heel leuk, zit super lekker en zorgt met behulp van de nodige haarlak ook nog eens voor schitterende krullen.

Helaas zakt de boel na een onvermijdelijke douchebeurt weer als een plumpudding in elkaar. Maar goed, vanavond en vannacht zal ik weer shinen. Misschien moet ik het variété in?

Dinsdagmiddag ben ik lekker op stap met mezelf. Ik trakteer mezelf op een rondje langs de kringloop, het tuincentrum en de bouwmarkt. Bij de kringloop tref ik deze ingelijste herinnering aan een ongetwijfeld sportief hoogtepunt aan. Wat een droefheid. Bijna steek ik de foto in mijn mandje, uit medelijden.

Er stond van alles op mijn boodschappenlijst en ik ben dik geslaagd! Een van mijn grote irritatiepunten in de tuin was de in het zicht hangende tuinslang. Zelfs onze trouwfoto's van in de tuin worden er tot in lengte der dagen door ontsierd. De oplossing op wieltjes is even simpel als ingewikkeld in elkaar te klussen. Maar Sjrd laat zich er niet door ontmoedigen.

Maar het échte geluk schuilt in een langere windhaak. Dat weet ik sinds vanmiddag. Aan acht jaar ergernis is eindelijk aan einde gekomen. We voelen ons enorm Jos en Edgar uit Debiteuren Crediteuren, met onze Nieuwe Haakjes. Wacht, kijk zelf maar.

Op woensdag is het weer controletijd. We zitten voor dag en dauw in de auto, omdat we om 08:00 uur op de poli verwacht worden, voor mijn jaarlijkse APK. Andere jaren kozen we ervoor om de avond ervoor in een hotel in de buurt in te checken. Maar daar hadden we zo kort na onze vakantie echt geen zin in. We gokten dus maar op een rustige ochtendspits vanwege de zomervakantie. En dat blijkt gelukkig het geval. De nood naar een ijskoude Coca Cola Light is dien ten gevolge extra hoog, maar tot mijn grote verdriet serveren ze in het winkeltje beneden nu ineens Pepsi. Getver. De automaten op de poli's zijn wel nog gevuld met het betere spul, maar om daar bij te komen heb je tegenwoordig een pasje nodig! Maar de aanhouder wint en met zo'n heus ziekenhuispasje voel ik me eigenlijk een echte medewerker. Want CF is mijn werk en het UMC is het hoofdkwartier. Dûh.

Hier zit een honds vermoeide maar zeer tevreden vrouw. Meisje. Vrouw. Irène. Alle uitslagen zien er vooralsnog pico bello uit. Mijn longfunctie is nog steeds lekker stabiel. Ik blies er vandaag zowaar twee extra procentjes bij. Wat wil een mens nog meer?

Op donderdag duikt Sjrd alvast in zijn mailbox. Nadat hij is bijgekomen van zijn bezoek aan het legendarische concert van Guns N' Roses gisteravond in Nijmegen. Ik keutel intussen gewoon lekker door in huis. Ik geniet nog steeds ontzettend van het weer thuis zijn. 's Avonds tuffen we naar Ikea. Want daar had ik ook nog een boodschappenlijstje voor gemaakt. In de zomervakantie ontstaan bij mij altijd ideetjes voor het nieuwe seizoen. Ik lijd acuut aan veranderdrang. Dit keer is de slaapkamer aan de beurt.

Alvast voor mijn verjaardag kochten we gisteren dit leuke vloerkleed, voor onder ons bed. Het geeft de slaapkamer gelijk meer sfeer. Ik moet alleen nog wat wennen aan het uit bed stappen. Dat voelt nogal anders aan. Om niet te zeggen dat ik me kapot schrok vanmorgen!

Lekker en gezond blijven eten en zorgen voor nog wat meer eiwitten, was het devies van de diëtiste. Oké, dan doen we dat.

Op zaterdag hangen we eigenlijk zo'n beetje de hele dag in onze buitenwoonkamer. En ik stiekem extreem lang in mijn pyjama. Moet kunnen.

En 's avonds hangen we vrolijk verder in de nieuwe achtertuin van Nk. Met wijn en kaas en een hoop bij te buurten. Sara is de hele avond erg druk met naar konijn Simon kijken. En piepen. Vooral piepen.

Ik vermoed dat ze de hele nacht over Simon gedroomd heeft. Al wil ik geloof ik niet weten wat.

Onze allerlaatste vakantiedagen besteden we aan een sportief uitje per fiets naar de jachthaven. Niet om te zeilen, daarvoor waait het voor mij te hard. Als ik diep in mijn hart kijk, kom ik beter tot mijn recht op een jachthavencliché als deze sherryschuit.

Toen we vorig jaar op Terschelling waren en het eiland per fiets verkenden, ging dat van mijn kant uit gepaard met een hoop gemok. Wat bij Sjrd weer tot een evenredige hoeveelheid ergernis leidde. Want ík was verdomme toch degene die per se op een fiets wilde klimmen?! Pas sinds kort heeft Sjrd in de smiezen dat dat gemopper onderdeel is van mijn act. Ik ben niet écht boos dan, en al helemaal niet op hem. Het is gewoon mijn manier van uiten in een situatie waarin ik niet op mijn best ben. Ik op mijn beurt probeer mijn act tegenwoordig wat bij te sturen. Want het fietst echt niet beter of slechter door de pedalen mopperend rond te laten gaan. Dat je na veertien jaar samen te zijn nog steeds zoveel over elkaar kunt leren...

Nog een terrasje dan maar? En een pizzaatje om het af te sluiten? Vooruit dan. Maar niet zonder de verrichtingen van Bauke in de Tour te volgen. "Bij alle grote overwinningen van Nederlandse renners kon ik niet thuis kijken!" verzucht Sjrd na afloop. Klopt. Misschien schuilt daarin wel het geheim.

Een ijsje van Clevers, dat gaat er altijd wel in.

Gelijk Bauke Mollema, met de wind op kop en het zuur in de benen. En met een blij gemoed. Maar volgens mij moppert Bauke helemaal nooit.

Hej hej.

maandag 10 juli 2017

Plog 778 - Hoe het toch nog helemaal goed kwam

Wat deed ik allemaal van 03 juli tot en met 09 juli 2017?

We beginnen onze tweede Franse week met een uitje aan de weekmarkt in het dörp. Die in feite geen ruk voorstelt maar toch lopen we er altijd even overheen. Want we zijn op vakantie en we moeten toch iets. Cappuccino drinken bijvoorbeeld. Die ze hier in Frankrijk standaard lijken te serveren met een flinke dot slagroom. Maar ja, met slagroom krijg je zelfs poep nog lekker.

We kopen wat meloenen en courgettes. En de verleiding is groot om ook dit t-shirt mee te nemen. Het zou me enig staan aan de rand van het zwembad, tussen de tetterende oude vellen.

Wat we per dag doen hangt vooral van het weer af, en waar we zin in hebben. Op dinsdag wordt het geen ligdag aan het zwembad. Sjrd kiest ervoor om lekker op het terras te gaan lezen. Ik wandel aan het begin van de middag naar de receptie om mijn plog te maken. Onderweg naar beneden kom ik altijd langs dit huisje. Waar de pur welig tiert. De alom bekende uitspraak "As ge ut nie mir wit, gebuik te kit. Lekt ut er dan nog dur, gebruik te pur!" kon voor deze situatie geschapen zijn.

's Avonds gaan we naar Uzès. Voor een fijne wandeling, een lekker hapje eten en een doodenge confrontatie met heel veel teddyberen aan een Frans balkon.

Het menu du jour smaakt er niet minder om. We delen een salade en twee stukjes brood per persoon vooraf. Dat van die stukjes brood is nogal een ding in dit land. Toen we in Nïmes lunchten bleek er per ongeluk een stukje brood teveel in het mandje te zitten. Dat werd nog snel onder onze ogen uit het mandje verwijderd voordat de serveerster het op ons tafeltje neerzette. Alleen viel door haar razendsnelle actie nóg een ander stukje brood op de grond. Zaten we daar, met drie stukje brood. Toen ze uit ons zicht verdwenen was heb ik het brood gewoon eerlijk terug gestolen. Naar eer en geweten van bisschop Muskens.

Wat een boefke ben ik toch. Vanavond gedraag ik me voorbeeldig.

Ook dit jaar heb ik besloten me te focussen op het laten verkleuren van mijn voorkant. Die zie ik zelf het meest, daar kom ik het makkelijkst bij met smeren en ik heb sowieso een hekel aan op mijn buik liggen. "Van achter lyceum, van voren museum" wordt mijn nieuwe lijfspreuk denk ik.

Het improviseren van smakelijke vakantiemaaltijden gaat me steeds beter af. Af te meten aan het aantal hongerige wespen valt mijn Hollandse pot met een Italiaans tintje ook in Frankrijk in goede aarde.

Er gaat geen vakantiedag voorbij of er is toch wel een klein klusje hier of daar. Ik bekommer me om de was en het eten, Sjrd is hoofd tuinzaken.

Donderdag. When het nu weer te héét is om iets te doen. Na ieder kwartier buiten onder de parasol koel ik binnen een half uurtje af. Het besef druppelt binnen dat het langzamerhand goed geweest is. De accu is vol. Ik ben klaar om volledig opgeladen en blijmoedig weer huiswaarts te keren. Vroeger zouden we in deze fase abrupt beslissen om dan ook maar meteen te vertrekken. Tegenwoordig lukt het ons om de knop om te zetten en vooral het hier en nu te koesteren. Super mindful en alles.

Om niet helemaal in lamlendige ledigheid weg te zakken, besluiten we om 's avonds gewoon nog een keer naar Uzès te gaan. Kan ons het schelen. Alsof we al op alle terrasjes hebben gezeten. Echt niet. En na het eten wandelen is altijd fijn. We ontdekken een nieuw stukje oude stad waar op alle huizen, luiken en muren zwaluwen staan geschilderd. Het viel ons al op dat de lucht hier 's avonds overgenomen wordt door enorme aantallen luid kwetterende vogels. Het doet zelfs een beetje The Birds-achtig aan. Een zwaluw maakt nog geen zomer. Hier in het zuiden van Frankrijk is hij in elk geval in volle gang.

We toppen af met een ijsje op de vuist. Dat was er nog niet eerder van gekomen. Onbegrijpelijk.

Mijn laatste Franse ontbijtje is een feit. Morgen om deze tijd verorber ik mijn bammies in de auto.

We sjouwen deze laatste dag nog een keer met al onze spullen naar het zwembad. Hard werken hoor, vakantie.

Ik doe nog een laatste verwoede poging om nog een tintje donkerder te verkleuren. Zonder te verbranden! En ik moet zeggen: we hebben verdomd goed gesmeerd dit jaar. Het is nergens finaal uit de hand gelopen.

Traditiegetrouw sluiten we onze Franse tijd af met een maaltijd bij Phil. Dit was het dan. De twee weken zijn omgevlogen. Het middelmatige weer van de eerste week zijn we alweer bijna vergeten. Maar het is goed dat we dit jaar twee weken hier zijn geweest. Als we het alleen van die eerste week hadden moeten hebben, waren we toch een beetje zuur geweest. Proost en salut.

Om zeven uur stond ik op en om kwart voor negen zaten we al in de auto. Een nieuw record! De tank is vol, een beker cappuccino in de aanslag en een kleine duizend kilometer voor de boeg. On y va. Op naar Saar!

Au revoir la douce France. Tot volgend jaar!

Je moet er elf uur voor onderweg zijn maar dan heb je ook wat. Herenigd met mijn hartje.

En voor je het weet ben je weer helemaal thuis. Draait de vakantiewas volop, sjouwt de hond als een zwaan-kleef-aan achter je aan, en verdienen de buurmeisjes hun pensioen bij elkaar met de verkoop van ranja. Zo moet het zijn.

Cn verzorgde de afgelopen weken onze post en vanavond ook nog de bbq. Het leven is goed.

Hej hej.

dinsdag 4 juli 2017

Plog 777 - Een soort voortijdige wintersport

Plog 777: wat deed ik allemaal van 26 juni tot en met 02 juli 2017?

Bonjour vanuit Frankrijk! We beginnen deze frisse week met een bezoek aan het stadje Orange. We zijn nu voor de vijfde keer op rij in deze regio op vakantie, maar we hebben nog lang niet alles gezien. Ze serveren in elk geval lekkere salades voor de lunch hier.

Sjrd en ik blijken allebei stiekem best wel dol op de oudheid. We staan dan ook te trappelen om een uitgebreide tour door het Romeinse theater alhier te doen. Met audiotour en alles!

Ik voel me, omgeven door zo'n fantastische hoop antieke stenen en zand, altijd enorm onderdeel van de geschiedenis. Hier zaten duizenden jaren geleden ook al mensen en ik zit er nu ook. Dat is toch een mooi concept? Dit theater is een van de best bewaard gebleven theaters uit het Romeinse Rijk. En ze voeren er heden ten dage nog steeds uitvoeringen op. Ik doe niet aan bucketlists maar áls ik er dan iets op moest zetten, zou het denk ik het bijwonen van een of ander optreden in zo'n oud theater zijn.

Het andere hoogtepunt van Orange is de triomfboog. En ik schaam mij er in het geheel niet voor het ding even een toeristisch zetje te geven. Alle fotocredits gaan naar Sjrd, die naar eigen zeggen totaal niet van fotograferen houdt maar het stiekem best goed kan als hij er even de moeite voor neemt. Schatje.

Verder heeft Orange niet zo heel veel te bieden. Ja, of je moet het partijkantoor van het Front National nog als toeristische trekpleister beschouwen. Non merci.

De mussen vallen hier nog niet heel hard van het dak, qua hitte. Toch moet je altijd goed drinken. En als zoute zuster kan wat extra zoutinname beslist geen kwaad. Op de zakjes van de Franse oplossoep staan kleine puzzels. Een beetje puzzelaar vult ze precies snel genoeg in om de soep voldoende te laten trekken en zonder dat je je bek verbrandt.

Home is where your WiFi connects almost automatically. En waar in dit geval het uploaden van mijn foto's nogal wat tijd in beslag neemt. Maar ik heb vakantie en dus alle tijd.

Waar Sjrd ook geen groot liefhebber van is, is het spelen van gezelschapsspellen. Toch offert hij zich op om samen een potje Skip-Bo te doen. Om de kans op een vervolg te vergroten, had ik hem eigenlijk moeten laten winnen. Maar mijn eergevoel is groter.

Vandaag is het feest. En dat vieren we in Nîmes. Er groeien daar zomaar hele lange damesbenen uit de grond. Opmerkelijk.

Wat we te vieren hebben? Nou, 14 jaar verkering! Me dunkt. Dat zijn twee seven year ithces. Ons geheim? We halen nog elke dag het beste in elkaar naar boven en doen dat met heel veel humor. En ja, heel soms halen we ook het bloed onder elkaars nagels vandaan. Maar wo is nieks?

Al voor de vakantie was ik naarstig op zoek naar een nieuw paar - vergeef me - sandaaltjes. Of comfortabele slippers. Maar sinds ik een paar jaar geleden in de val van Birkenstock trapte, loopt werkelijk geen enkele andere zomerschoen meer lekker. Heel even had ik nog de illusie in Frankrijk iets charmants op de kop te tikken. Al die Françaises dribbelen toch ook ogenschijnlijk kittig rond op weinig comfort biedend schoeisel? Maar na drie schoenwinkels en dito passessies gaf ik de moed op. Ik ben opnieuw overstag gegaan voor de Birkenstock. In een kittig kleurtje, dat wel.

Op de terugweg naar huis werden we nogál overvallen door noodweer. De regen viel met bakken uit de lucht, op een gegeven moment afgewisseld met hagelstenen. We moeten voor het eerst binnen onze warme prak opeten. Wat een dieptepunt.

Op donderdag hing de door de regen meegebrachte kou nog lang in de lucht. Ik ben dolblij met mijn in der haast toch nog ingepakte sweater en paar sokken. Als het in dit tempo doorgaat zijn we al snel door onze uitjes heen.

Op naar Uzès dus maar. Voor een cappuccino op het Place aux Herbes en een fijne wandeling door het stadje.

's Avonds maken we nog een rondje over het park. Het is voor het eerst dat we dat doen. Dat ik dat kan. Het is hier nogal heuvelig en dat vergt best wat van mijn conditie. Maar die heb ik tegenwoordig. Wat een zegen. En wat een uitzicht. En wederom, wat een fijne foto.

Vakantie vieren is boeken verslinden. Ieder op zijn eigen tempo weliswaar maar de vaart zit er goed in.

Voor het avondprogramma verplaatsen we ons naar de lokale pizzeria. Waar we buiten op het overdekte terras beginnen, maar na het voorgerechtje toch maar naar binnen verkassen. Ik zoek mijn heil in rode wijn. Opdat het mijn stramme botten goed opwarmt.

Als je dacht dat het qua temperatuur niet erger kon, heb ik nieuws: vannacht sliep ik met mijn sokken aan en het dekbed tot over mijn oren getrokken. Zijn we verdomme op wintersport of hoe zit dat?!

In Avignon schijnt gelukkig de zon! En aan de voet van het Palais des Papes worden we prachtig toegezongen door twee ietwat plechtige Amerikanen. Alle reli-klassiekers komen voorbij. Ze vinden zelfs publiek in drie naar buiten gescharrelde nonnetjes. Avignon is veruit mijn lievelingsstad.

En ook hier zijn de salades niet te versmaden.

Na een fijne middag zomaar wat dwalen door de stad ploffen we neer op het Place de l'Horloge, pal tegenover het Hotel de Ville. Alwaar het deze zaterdag een drukte van belang is. Er wordt naar hartenlust getrouwd. Ieder uur komt er wel een stralend echtpaar naar buiten en zijn de confetti en knallers niet van de lucht. Maar er gebeurt nog iets gedenkwaardigs op deze plek. Ik schrijf me namelijk officieel in voor Skate4Air, editie 2018. Oh My God. Waar ga ik aan beginnen?! In de zomer lijkt alles een goed idee en ben je geheugenblind voor de vrieskou waarmee je jezelf ongetwijfeld gaat kwellen. Om maar een kleine hindernis te noemen. Maar ik heb A gezegd, dus dan kom ik niet onder B uit. En dat wil ik ook helemaal niet. Ik schaats voor lucht voor mijn CF-collegae, die ik dezelfde transitie gun als ikzelf sinds mijn Orkambi-avontuur heb ondergaan. Maar onderzoek naar de genezing van CF kan helaas niet worden betaald met lucht. En daarom vraag ik mijn lezers schaamteloos om een donatie. Dat kan rechtstreeks via deze link: https://www.skate4air.nl/actie/irene-mols. Sjrd grapt bijna dagelijks dat als we voor iedere lezer en like op Facebook een euro zouden krijgen hij kon stoppen met werken...

Vakantie vieren is natuurlijk ook keihard - en goed ingesmeerd - de bakmachine uithangen. Vandaag kunnen we eindelijk los! De zon schijnt fel en er staat een flink windje. Ik noem het onstuimig zonnig.

Hej hej.