Hoe het nou zat/ zit

Dat het hier een hele poos betrekkelijk stil is geweest heeft natuurlijk een reden. Want geen zin komt nooit alleen, of zomaar. Feit is dat er nogal wat speelde en speelt en wat mijn dagelijkse gang van zaken meer belemmert dan ik zou willen. Geen megagrote superdingen, maar bij elkaar opgeteld toch net vervelend genoeg om niet in mijn beste doen te zijn.

Met vooraf de waarschuwing aan mijn lieve lezers om aan een volledige en oersaaie, gortdroge opsomming te beginnen ben ik toch maar met m'n epistel gestart. Ooit moest het er van komen en ik bemerkte zowaar een licht gemis jegens mijn eigen kleine webstek. Het kan verkeren.

Met de eigenschap mezelf aardig te kunnen verplaatsen in een ander kan ik me voorstellen dat er lezers zijn die likkebaardend zitten te wachten op Het Verslag van Onze Grote Dag. Die mensen moet ik op voorhand teleurstellen. Het zal er beslist nog wel een keer van komen, maar wanneer? ... Om kort te gaan: het was top! Ondanks mijn gezondheid en ondanks het niet spetterende weer. Wat positief uitgelegd kan worden want het bleef droog!

Die gezondheid dan. Daar schort het momenteel een beetje aan. Eigenlijk al maanden. Ik sukkelde de herfst, winter en lente door van a.ntibioticumkuur naar a.ntibioticumkuur en zag desondanks een jammerlijk dalende trend in mijn l.ongfunctie. Vlak na onze trouwerij moest ik weer op controle - je kunt je wittebroodsweken beter nuttig besteden - en blies daar een voor mijn doen bedroevende fev1 van 62%. Ook bleek mijn totaal IgE-waarde opnieuw gestegen, de verdubbelde dosis T.risporal (een a.nti-schimmelmedicijn) ten spijt. Tel daarbij het chronisch geworden piepje in mijn ademhaling en mijn alsmaar krimpende voorkomen op en we hebben een diagnose te pakken: ABPA, oftewel allergische bronchopulmonale aspergillose. Kort gezegd houdt dat in dat mijn longen allergisch reageren op een schimmel (de A.spergillus). Hoe je daaraan komt? Geen idee. Belangrijker is hoe je er weer van afkomt. Vrij lastig. In elk geval met ferme maatregelen in de vorm van P.rednison. Via de lange weg, te starten met een dagelijkse, hoge dosis en dan middels regelmatige controle van het bloed zien of en met hoeveel milligrammen er afgebouwd kan worden. Een traject van maanden, zo niet langer.
Ik vond het nog al wat. CF'ers die Echt Ziek Zijn kregen in mijn ogen Prednison, plus alle vrolijke bijwerkingen bovendien. Niet bolle Mollie, die al jaren aangenaam geruisloos meedeint op een redelijk kalme CF-zee. En eerder moeite heeft met afvallen dan met aankomen. Echt geen plofkop, donssnor, ballonbuik, stemmingswisselingen, vreetkicks, stuitersuikers en meer van dat gezelligs aan mijn lijf gaarne.

In dezelfde periode van Pret met Pred. bleek tot ieders ontluistering dat ik niet meer de enige CF'er binnen onze familie ben. Een van mijn nichten schonk het leven aan een dottig jongetje. Met CF. Omwille van hun privacy kan en wil ik daar op deze plek niet verder over uitweiden. Wel mag worden gezegd dat het, naast dat het verschrikkelijk verdrietig is voor alle betrokkenen, nogal een impact heeft. In heel veel richtingen. Lastig.

Door alle besognes hiero bleek mijn daddy dear het in Verweggistan ook alles behalve makkelijk te hebben. Na rijp beraad met het thuisfront en alle mensen die er eveneens iets van moesten vinden, heeft hij dan ook besloten om zijn missie vroegtijdig te staken. In plaats van de geplande twaalf maanden heeft hij tien maanden gediend. Met de kanttekening dat hij in die tien maanden zijn klus met verve heeft volbracht (getuige ook de verscheidenheid aan blinkende decoraties op zijn borst) en in de wetenschap dat er in de twaalfde maand sowieso geen activiteiten zouden kunnen plaatsvinden vanwege de R.amadan.

Super apetrots ben ik op mijn papa. Dat hij gekozen heeft. Eerst door te gaan en die druppel op de gloeiende plaat te willen zijn. Door iets tastbaars te hebben betekend voor een ander. Zijn komst naar Verweggistan heeft verschil gemaakt voor de mensen daar. Welke visie je ook hebt op onze militaire buitenlandse bemoeienissen.
Het in mijn ogen mooiste voorbeeld daarvan staat inmiddels hier in huis. Een van de Verweggistaanse tolken spendeerde een deel van zijn schamele loon aan een cadeautje voor mij, omdat hij het zo erg vond dat ik ziek was. Hij was zichtbaar ontroerd toen mijn vader hem in kennis stelde van zijn vervroegde vertrek en het waarom ervan. Bij het afscheid vertrouwde hij mijn vader toe dat er dagelijks tot A.allah voor me wordt gebeden. Ook duwde hij hem een lilakleurig kartonnen doosje in de handen waar hij zelf met pen nog een klavertje vier op had getekend. Binnenin bevond zich een snoezig glimmend, rijkelijk versierd snuisterijendoosje.
En dat mijn vader uiteindelijk voor zichzelf koos en besloot niet willens en wetens de tijd uit te zitten, in de wetenschap dat hij hier wellicht harder nodig zou zijn dan daar, dwingt ook alleen maar respect bij me af. Mijn papa, mijn held.

Dus. Zo staan de zaken ervoor. Is iedereen weer op de hoogte, ben ik het kwijt. En voor de rest zien we wel.

Stoer vs. verstandig: tankperikelen

Ik geloof dat ik mezelf, ondanks mijn keurige verpakking als fris onderhouden meisje meisje compleet met tassentic, schoenenverslaving en Oililyfetisj, best mag omschrijven als een stoere vrouw.
Zo ben ik beslist niet bang voor spinnen, muizen en onweer, durf ik blind door de wasstraat en ben ik verschillende keren alleen naar het buitenland op vakantie geweest. Ook ben ik de klusser hier in huis en draai ik mijn hand niet om voor een stukje elektronica meer of minder.
Dat ik niet acuut in de stress schiet zodra het lampje van de benzinetank gaat branden past logischerwijs in dezelfde context. Daar waar de meeste vrouwen - heerlijk even genereren - al willen tanken zodra de brandstofmeter ook maar enigszins naar links helt, vind ik het een uitdaging om te kijken hoever ik kom. Zeker in combinatie met de onverbiddelijk terugtikkende digitale teller die aangeeft voor hoeveel kilometer benzine er nog in de tank zit.

"Nog vijftig kilometer," sprak Sjoerd gisteren onheilspellend, toen we over de snelweg naar huis reden. "Zal ik er even tien liter ingooien zodat je morgen in elk geval voldoende hebt om in België te komen?" bood hij aan, attent en zorgzaam als hij is. Hoongelach viel hem ten deel. Hoever hij wel niet dacht dat het naar mijn favoriete Belgische tankstation was. Daar kon ik twee keer van op en neer, makkelijk. Berustend haalde hij zijn schouders op. Dan moest ik het zelf maar weten. Maar ook niet gaan liggen bellen als ik onverhoopt langs de kant van de weg zou geraken, met een lege tank.

Nog steeds vijftig kilometer, aldus de oranje cijfers op de teller toen ik vanmiddag van huis wegreed. Zie je wel, appeltje eitje, smaalde ik. Tussentijds tanken is voor mietjes. Om na een kleine tussenstop bij het bakkertje om de hoek licht verbaasd te constateren dat het aantal te rijden kilometers resoluut gereduceerd was tot dertig. Vast een gevalletje koude motor of zo.
Nog voor ik de snelweg had bereikt glom de twintig me ijzig tegemoet. Oeh! Vastberaden draaide ik de invoegstrook op en besloot gemoedelijk achter een vrachtauto te blijven hangen. Lekker tachtig op de rechter baan, airco en muziekje aan, wie deed me wat. Een kleine maar abrupte wegversperring inclusief omleiding, zo bleek even later. Wel gatverpielekes! Hadden ze net deze week de doorgaande weg naar Belsj en dus mijn lievelingstankstation (want goeiekoop en kneuterig Vlaams) eruit gegooid. Tanken op het nog net Nederlandse industrieterrein waar ik op dat moment overheen reed was me mijn eer te na. Mijn missie was Belgische benzine, Belgische benzine moest er komen.

Het bleek een complete mission impossible, zo leerde ik snel. Want ondanks het uitgebreide pakket aan mannige eigenschappen ontbeer ik de wellicht belangrijkste. Een deugdelijk gevoel voor richting. Zelfs in gezelschap van een navigatiesysteem. Heel onhandig.
De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat de blinde paniek toen wel uitbrak. Ook doordat de vrolijke meter ineens geen cijfers meer liet zien maar louter plat liggende streepjes. Een mooi synoniem voor nul. In een vlaag van helderheid herinnerde ik me het logo van een tankstation waar ik zoëven half en half was langsgereden. "Dan daar maar," dacht ik verbeten. Toen ik er eenmaal was, door de sterren gestuurd, bleken twee logge vrachtwagens de boel echter bezet te houden. God weet voor hoelang. En in het aanpalende kantoortje was ook niemand die mij - het hulpeloze vrouwtje met een benzine-uitdaging - kon helpen. Neen, ook hier ging tanken niet lukken.

Mijn enige optie was de eerder bruusk genegeerde Total op het Nederlandse industrieterrein. En de vraag hoe ik daar in vredesnaam moest geraken, want inmiddels was ik zo van de rel en totaal gedesoriënteerd en gefixeerd op de plat liggende streepjes en trillend van een hypo dat ik vloekend achter het stuur zat. "Het zal toch *%^&$# niet zo zijn dat ik Sjoerd dadelijk echt moet bellen met de beschamende mededeling dat ik zonder benzine sta? En dat Hij Dan Gelijk Had!" Want dát zou het ergste zijn natuurlijk, gezichtsverlies.
Zwetend en met gekruiste vingers vervolgde ik mijn weg. Het kon gewoon niet ver weg zijn. Maar waar ook weer precies? "Please laat me het halen, please laat me het halen!" prevelde ik debielig.

En als een wonder doemde daar dan toch zomaar de vertrouwde letters van het eerder verguisde Hollandse tankstation op. I made it. We made it.
En dat ik daarna per ongeluk ook nog slang met de duurdere superbenzine in mijn tank had gehangen interesseerde me totaal niet. Voor hetzelfde geld was het diesel geweest, dan hadden we echt kunnen lachen.
Het had op zich helemaal in de lijn der gebeurtenissen gelegen.

31 Zomers

Vandaag. Op de kop af voor de 31ste keer. Ben ik jarig.
En tot mijn teleurstelling bemerk ik een kentering. In het gevoel. De beleving. Het is moet er langzaam ingeslopen zijn, klaarblijkelijk. Net als de eerste kraaienpootjes, die zich voorzichtig een weg banen langs mijn buitenste ooghoeken. Het gebeurt.

Vroeger. Vroeger was je JARIG. En daar weken voorafgaand non-stop mee bezig. Met cadeautjes bedenken en zenuwachtig zijn en gastenlijsten opstellen. Elk jaar opnieuw dezelfde, overigens.
De avond ervoor niet kunnen slapen van de spanning. Over het hoofdcadeau, en de hopelijk goede bijvangst. En hoeveel kaarten de postbode zal bezorgen. En of het wel laat genoeg gaat worden. Want jarig zijn is laat naar bed. Misselijk van alle snoeperijen en een teveel aan koolzuur voor de ongeoefende kindermaag.

Hoe ouder je wordt, hoe meer de glans van je verjaardag af gaat, lijkt het wel. Het is een dag als alle andere. Je staat op, doet je ding en gaat weer naar bed. Alleen ben je dan zogezegd een jaartje ouder. En heb je die ene dag misschien net wat meer (en leukere!) post en telefoon gekregen.
Het verzinnen van cadeautjes wordt ook ieder jaar lastiger. Op de vraag "Wat wil je voor je verjaardag?" is haast geen zinnig antwoord te bedenken. Want toegegeven: feitelijk heb je alles toch al. En als je iets nodig hebt - al dan niet dringend of louter voor de heb - koop je het gewoon. Dat boek, die cd, dat luchtje of die tas. Daar ga je echt geen jaar op wachten tot iemand anders het voor je aanschaft. Wat dat betreft is het tegenwoordig elke dag verjaardag! Sterker, als je het zo bekijkt kwam je er als kind maar bekaaid vanaf. Met die ene gulden zakgeld per week, die je braaf moest sparen en waar je pas wat van mocht kopen als je een behoorlijk bedrag opgepot had.

Misschien is het wel helemaal geen verkeerde ontwikkeling, eigenlijk. Ik beleef immers veel liever alle dagen van het jaar met net wat extra glans, dan die ene waar de glans je verblindt maar de overige 364 dagen doffig, muisgrijs gewoon blijken te zijn.

Het zal wel bij het ouder worden horen. Relativeren. En kraaienpootjes.

Hoe B.onnie's licht over me neerdaalde

Dat het zover heeft kunnen komen.

Van de week zat ik, in gezelschap van een glaasje rosé en mijn sprayapparaat - multitasken heet dat, op de bank. Het was ver na grote-mensen-bedtijd maar ook deze avond liet mijn eigenzinnige bioritme me niet in de steek. De tv stond aan en ik viel met mijn neus in de herhaling van 'Ik kom bij je eten'. Da's een kneite gezellig zomerprogramma van RTL4 waarbij de vaste kliek presentatoren beurtelings bij bekende en minder bekende Nederlanders gaat: juist, eten. Naar mijn mening met het doel die bekende Nederlanders zonder televisieklus na de zomervakantie alsnog in het zadel te helpen. Er is altijd wel ergens quizvulling nodig, immers. En op deze manier blijf je toch in de picture.

Anyway, de immer fruitige Oud-Zuid traiteursdochter-turned-actress N.icolette van Dam had zichzelf uitgenodigd voor een zomers maal bij niemand minder dan B.onnie Levercirrose St. Clair. Tegenwoordig naar eigen zeggen 'droog staand' en goddank zonder die afzichtelijke petmutsen waar ze haar door de zeup nogal verfrommelde toetje in vroeger tijden mooi onder weg kon moffelen. Nee, eerlijk is eerlijk. B.on deed het best leuk op de buis. Opgefriste kop, een heus kapsel en weinig tongrollers. En die lichte, uhm, afasie, ach dat hebben we allemaal wel eens toch?

Ze ging 'iets met bruine bonen' maken voor N.icolette. Omdat ze het vroeger thuis niet breed hadden en bruine bonen, nou ja. Ter compensatie deed ze er wel de beste stukjes van de kip bij, en een zak voorgesneden groenten. Toch fijn, als de bomen tot in de hemel groeien. B.onnie's keuken oogde opvallend opgeruimd, haast klinisch. Het viel N.icolette en mij zowat gelijktijdig op. Bijna spooky. Er stonden weinig frutsels en fratsels tentoongesteld. Een uitstalling van talloze gezellige glazen potten gevuld met kurken. Of zo. Alsof je dat onbewust toch verwacht bij een ex-alcoholverslaafde. Maar B.onnie bekende nogal van de netjes te zijn. Zo duldde ze op haar aanrecht beslist geen stof vangende specerijenpotjes. En toen gebeurde het dus. Dat was het moment. Het moment waarop B.onnie's verhelderende licht over me neerdaalde en me aanraakte. Aanrecht. Stoffige specerijenpotjes. Rommel. Weg. Nu!

En zo kwam het dat ik om half drie naar bed kroop. Kapot als een hond maar met een compleet gereinigde, heringerichte keuken waar je u tegen zegt. Zonder ballast op het aanrecht, met al m'n potjes kruiden keurig gerangschikt in een lade. Allemaal dankzij B.onnie.

Visueel voorproefje

Nog steeds zielsgelukkig en intens moe.
Daarom nog geen puf voor het complete geschreven trouwrelaas.
Maar wel alvast wat foto's. Een preview!

Irène hartje Sjoerd

Vandaag staat de liefde centraal.
Vandaag gaan we het leven vieren.
Vandaag gaan we heel veel slingers ophangen.
Vandaag gaan we de liefde vieren.

Nog tien dagen en dan is het zover. Onze trouwdag.

Zo tien dagen voor D-Day leek me wel weer eens een geschikt moment voor het plaatsen van een update alhier.

Nog tien dagen en dan is het zover. Onze trouwdag.
Althans, de dag waarop we onze liefde vieren. Met alles erop en eraan en een heuse showceremonie, zoals Sjoerd het inmiddels noemt. Want stiekem zijn we al lang en breed getrouwd. Jahaa!
Al in 2006 werden wij geregistreerd partners. Voor de wet is dat nagenoeg hetzelfde als trouwen. Zelfde rechten, zelfde plichten, alleen heet het beestje anders. De omzetting van een geregistreerd partnerschap naar een huwelijk is niet meer dan een administratieve handeling. Akte ondertekenen op het stadhuis en hopsa. Getrouwd. Niks geen ondertrouw, ja-woord en getuigen. Dat hebben we allemaal in 2006 beleefd.
Daarom bevonden we ons woensdag 28 april jl. al voor dag en dauw - 9:00 uur 's morgens is voor mij bij het krieken van de dag - in onze nette jasjes op het stadhuis. Om te trouwen, op het gratis moment. Met in mijn tas het doosje met onze trouwringen. Want ik vond dat we die op zo'n dag best al mochten dragen. Om te oefenen voor 14 mei.

En ondanks dat alle voorbereidingen nu wel zo'n beetje getroffen zijn en ik behoorlijk rustig ben onder de geldende omstandigheden, loopt niet alles van een leien dakje.
Zo is daar mijn vader. Of beter, zo is daar mijn vader (nog) niet. Die zit, as I type, vast op het vliegveld in verweggistan. Zelf verwoordde hij het zo:

Van: mijn vader
Onderwerp: de belgische luchtmacht
Aan: mijn moeder
Wat een onderwerp zul je denken. En terecht. Vraag: Waarom nam de belgische luchtmacht geen deel aan de 2de wereldoorlog? Antwoord: De piloot was ziek. Vraag: Waarom sta ik midden in de nacht op om te horen dat ik de 4de mei zeker niet in Nederland zal zijn? Antwoord: De nederlandse Hercules is (weer) kapot. Dus terug naar m'n "hotel" op *** en afwachten maar. Zeer vermoedelijk zal er ook niet op de 5de mei gevlogen worden, want op bevrijdingsdag wordt in Nederland niet gewerkt (door d.efensie). De 6de dan????? En hoe zit het met mijn bevrijdingsdag?? Genoeg geklaagd. Het positieve is dat ik op *** vast zit. De vlucht die vannacht wel is vertrokken zal vermoedelijk op *** vast blijven zitten tot wij er zijn. Dan toch maar liever hier. Eigen bed en iets om handen. Op *** is helemaal niets, maar dan ook niets te beleven en de temperaturen (en ook de luchtvochtigheid) zijn daar nog enkele graadjes erger dan hier. Ik ga mijn bed weer opmaken, genieten van een blikje cola light en een gat in de dag slapen. Morgenmiddag laat weet ik meer. Wordt vervolgd. Tot ???? Mijn vader.

Dat is mijn vader ten voeten uit, heerlijke man. :-)
Het zijn de genoemde (tropische) temperaturen in relatie tot het een maand geleden aangeschafte en perfect passende trouwpak waar mijn moeder nogal peentjes van gaat zweten. We poulen hier thuis inmiddels voor elk verlof hoeveel mijn vader bij thuiskomst zal wegen. Er komt elke keer een stukje minder papa terug. Het misstaat hem geenszins hoor, maar zo langzamerhand gaat het toch wat praktische problemen opleveren. Met zwabberbroeken en floddertruien. "We hebben een week de tijd om hem weer op gewicht te krijgen en anders ga ik met hem naar de jongensafdeling van de C&A", aldus mijn ietwat nerveuze moeder bij de aanblik van het deftige pak en de gedachte aan haar gehalveerde man.

Nog tien dagen en dan is het zover. Onze trouwdag.
Als gezegd vind ik mezelf een tamelijk relaxte bijna-bruid. Ik schiet niet uit mijn panty over naamkaartjes voor de tafelschikking, we hebben geen RSVP-datum op de uitnodiging gezet dus wie er komen en wie niet is een redelijke verrassing. Zelfs het gebruikelijke gemiemel van mijn oma laat me grotendeels koud. Het enige waar ik schietgebedjes over prevel en mijn vingers voor gekruist houd is mijn gezondheid. Niet Ziek Worden luidt het devies. En juist dat zit niet helemaal mee. Want sedert het weekend ben ik verkouden. Alweer. Voor de vierde keer sinds november. Met een niezende loopneus en nare kriebelhoest. Het is jaren geleden dat ik zo vaak verkouden was. Dus waar dit nou ineens vandaan komt? Ik baal er stevig van omdat alle vorige drie verkoudheden uitmondden in infecties met a.ntibioticumkuren. Inclusief s.laappillen. En algehele niet-lekker-in-mijn-vel-zittenlarij. Dus ja. Wat te doen? De E.chinaforcedruppels zijn per jerrycan ingeslagen, ik kauw me door een berg appelsienen heen en hoop er intussen het beste van...

Nog tien dagen en dan is het zover. Onze trouwdag.
Ik heb er zo'n zin in!!!

Vrijgezellendag

Van je vriendinnen moet je het hebben hoor.
Niks lieten ze aanvankelijk los. Wie, wat, waar. Nada, nakkes.
Goed, wanneer wilde ik per se weten en daar werd ook niet moeilijk over gedaan. Om te voorkomen dat ik op de zaterdag des oordeels onwetend om half een nog ongesprayd en met piekhaar in pyjama de voordeur open deed en daardoor 'het programma' al een dikke achterstand op zou lopen.
Maar slinks als ik ben ontfutselde ik de week ervoor toch enkele details bij toevallig bellende vriendinnen. Die onwetendheid, dat uit handen moeten geven van de touwtjes, het complete verlies van de regie. Ik kan daar zo slecht tegen!

Achteraf heb ik me natuurlijk weer druk gemaakt om niks. En dat had ik ook kunnen weten. Maar hé, achteraf kun je een koe in z'n kont kijken!
De dag was precies zoals ik gehoopt had dat hij zou worden.
Met lieve vriendinnen keutelen onder het genot van een hapje en een drankje. En dat het weer uiteindelijk ook nog perfect bleek, was helemaal de kers op de taart.

Ik werd verwend met een heuse high tea in een gezellige, oud Hollandse, boerenambiance. Een keur aan lekkers verscheen op tafel. Quiches, zalmrolletjes, sandwiches, scones, cakes en chocolade. Alle pondjes die ik vantevoren van de zenuwen was kwijt geraakt kon ik er daar in een keer bijeten!
Daarnaast deed de schoonzus van vriendin A. tussen het eten, drinken en kletsen door bij iedereen een kleurenanalyse. Ook dat was een schot in de roos! Met behulp van allerlei lappen stof in een keur aan kleuren bepaalde ze welk type je bent. Ik blijk - met mijn vrij bleke huid, donkere haar en blauwgrijze ogen - een koel wintertype. En er werd me op het hart gedrukt dat je kleurentype niks zegt over je karakter. ;-)
Ook had iedereen nog een klein, persoonlijk presentje voor me meegebracht. Zo lief!

Sjoerd en de jongens vermaakten zich intussen in de Brabantse Kempen met karretjes die doen denken aan gemotoriseerde bananen.
Het avondprogramma tot slot brachten we op ons verzoek met de hele club tezamen door. Alhier werd gedronken en gegeten, nagepraat, gelachen en geproost op een prachtige vrijgezellendag!

Dat ik nog steeds

Ik.

Adem. Eet. Computer. Slaap. Lees. Drink. Verwonder me. Poep. Schrijf. Knuffel. Bel. Loop. Werk. Zing. Klets. Plas. Hoor. Lach. Hoest. Fantaseer. Reken. Zie. Regel. Geniet. Bezeer. Erger me. Strijk. Spray. Huil. Vloek. Kook. Rijd. Boer. Fotografeer. Snoep. Verheug me. Smeer. Grinnik. Kijk. Stofzuig. Was. Breek. Bestel. Verbaas me. Droom. Fluit. Twitter. Zoek. Zoen. Ben.

Nog steeds.
Het gaat goed met me.
Ik leef!

Irène: altijd in voor een geintje!

Leestip: van beneden naar boven.

@ricvandijk nee, het was zo'n gevaarlijk avondklusje. Die staan er bij ons om bekend gedoemd te zijn te mislukken. 11:32 PM Apr 1st via web in reply to ricvandijk

@ricvandijk (die vingers bedoel ik) leveren het geld op. De mijne geven het alleen maar uit. Voorlopig is mijn pinvinger uitgeschakeld... 9:36 PM Apr 1st via web in reply to ricvandijk

@ricvandijk het was ook een coproductie. Sjoerd hield de maaier vast en ik sleuteltje 10. Ach, beter mijn vingers dan de zijne. De leveren 9:35 PM Apr 1st via web in reply to ricvandijk

Ergo, mijn bijnaam Ralf het Kalf kan weer uit de kast. 8:07 PM Apr 1st via web

De uitdrukking "het klopt als een zwerende vinger" ondervind ik aan den lijve. Al hoop ik dat de tetanusprik uit 2001 het zweren verhindert. 8:04 PM Apr 1st via web

Een rap uitje HAP voor iets normaal huis- tuin- en keukenachtigs. Best fijn eigenlijk. 8:03 PM Apr 1st via web

Nadat het eerst nog even mijn wijsvinger doorkliefde... 8:02 PM Apr 1st via web

Klik voor illustratie! Het vers geslepen mes zit weer onder de grasmaaier hoor! 8:01 PM Apr 1st via TwitPic

Rover zont

Maart roert z'n staart. En Rover zont.

De juiste toon

Het valt nog niet mee om uit meer dan 700 cd's net die paar briljante liedjes te selecteren die precies verwoorden wat wij voor elkaar voelen.
Al weken - wat zeg ik? maanden! - bezig ik mij met lijstjes maken. Om ze vervolgens weer door te strepen. En om daar met hetzelfde gemak weer nieuwe lijstjes onder te zetten. Met deels dezelfde liedjes.
Het is alleen zo verdomd moeilijk kiezen als je zo ontzettend veel mooi vindt. Maar het moet natuurlijk ook weer geen concert worden, zo'n huwelijksceremonie.

Daarnaast is ons beider muzieksmaak nogal gevarieerd. Van klassiek tot death metal en bijna alles daar tussenin, zeg maar. Dus hoe we daar ooit een top 10 uit krijgen gedestilleerd - je moet toch ergens beginnen - is mij een raadsel.

Twee liedjes staan sowieso vast. Van het ene hebben we zelfs een deel van het refrein op onze trouwkaart laten drukken (op een bescheiden, beslist niet kazige manier. Want eigenlijk vind ik rijmpjes op wat-voor-kaarten-dan-ook afschuwelijk. Maar in dit geval kan het, omdat het geen rijmpje is. Ha!) De regels verwoorden precies hoe wij zijn en in het leven willen staan.

Maar voor de rest...?

Deze zou mee kunnen dingen. Al is hij misschien wat te hard, in de serre van het kasteel. In het gezelschap van de drie oma's die angstvallig naar hun tasjes grijpen zodra de eerste snaren worden aangegierd.


Deze vind ik erg mooi maar heeft ook een wat droeverige bijsmaak. En we willen zo'n heuglijk moment natuurlijk niet laten verworden tot een doodgeslagen biertje worden, dunkt me.

Dan hebben we nog de sectie hiphop. Je doet Sjoerd geen groter plezier met rappers als Snoop Dogg, Jay-Z, Xzibit, Dr. Dré en Ice Cube (ik hoor Lisa nog lachen toen ze tot deze ontluisterende ontdekking kwam). En die diepe beat is ook geweldig, zeker in de auto met het geluid vol open. Maar toch. Je wilt je trouwdag niet associëren met 50 Cent's Candy Shop. Ik niet in elk geval.


Oh en dit. Dit vind ik echt helemaal geweldig! :-)
Natuurlijk het liedje, maar in dit specifieke geval met name de videoclip.

Cadeautjesactie

Samen met nog 89 anderen deed ik mee aan de cadeautjesketting op het weblog van Cisca. Dat hield in dat ik een cadeautje moest sturen naar degene die na mij zou reageren en dat ik een cadeautje kreeg van mijn voorganger.

Vorige maand stuurde ik dan ook een pakketje naar Petra. Het is best een beetje raar hoor, om voor een volstrekt onbekende de boer op te gaan en iets geschikts te vinden waarvan je hoopt dat de ontvanger er blij mee zal zijn. Toch geloof ik dat ik er wel in geslaagd ben.

Vandaag ontving ik dan eindelijk mijn pakje, opgestuurd door Gypsy. Dat het wat langer duurde om in mijn brievenbus te geraken kwam voornamelijk door het gegeven dat het helemaal uit Londen moest komen! En dat alleen vond ik al een leuk idee. Ook de inhoud stemde me vrolijk. Ik voelde me net een beetje jarig, en dat in februari.

I apologise

Vandaag een mooi liedje.
Van Moss, een leuk Nederlands bandje. Die het liedje opdroegen aan Paul Simon. En dat is dan weer mijn muzikale jeugdheld.
Vandaag een mooi liedje.
Omdat ik een beetje moe ben. En wat buikpijn heb.
So. I Apologise. In both ways I apologise.

80 Keer My Daily Mugshot

"Oh ja, jij bent toch van dat weblog met die irritant knipperende, schele hoofdpijn veroorzakende kopfoto's (en waar het bovendien zo belachelijk lang duurt voordat er weer eens een vers stukje of wat dan ook op komt)?"
Juist.
Daarom nu een foto van 80 keer mijn stilstaande hoofd.
En weet je? Dat flikkerende stroboscoop scherm hiernaast is heel gemakkelijk te verhelpen. Namelijk door met je muis in de linker bovenhoek van mijn voorbij razende hoofd te gaan staan en daarna op het aldaar verschenen pauzeknopje te klikken.

Huwelijkse voorbereidingen #5

Toch wel tot mijn verrassing was de coupeuse al driftig in de weer geweest met mijn trouwjurk. Ineens sleepte de onderkant niet meer op een verkleedachtige manier over de grond, alsof ik eerder altijd voor de grap het ensemble van een ander had aangetrokken. Nee, dit was onmiskenbaar Mijn Kleed. Ook doordat de rugpartij niet meer bruusk bij elkaar hoefde te worden getrokken met twee metalen reuze wasknijpers, om iets van een wespentaille te creëren. Vrijwel alles sloot keurig netjes en verbazingwekkend welvend aan. Behalve bij mijn buste lubberde het nog wat. En rond mijn non-existente heupen. Dus op die plekken werd op vervaarlijke wijze nog wat gegoocheld met spelden, terwijl ik angstig mijn adem stond in te houden. Je moet er toch niet aan denken dat er mis wordt geprikt...

Jammer genoeg bleek dat ze de restjes zijde die van de onderkant van mijn jurk waren afgekomen niet meer hadden bewaard. Aanvankelijk had ik die willen gebruiken voor een handgemaakt ringkussen, maar daar moeten we nu iets anders op verzinnen. Komt goed.

Tot slot hakte ik de knoop door over welke schoenen het moesten worden. Ik koos voor de veilige optie. Namelijk het meest verkochte model. Met de uiterlijke kenmerken van lieflijke muiltjes maar het draagcomfort van behaaglijke pantoffels.

Op 5 mei kan ik mijn complete garderobe ophalen mits er dan geen aanpassingen meer hoeven worden verricht. Op gewicht blijven is nu meer dan eens het credo.

Meest onzinnige blogje ooit gemaakt maar hé, wel alweer een stukje!

Beklonken kabinetscrisis of niet, ik heb de lente in mijn bol.
En ik hou van de sfeer in ons huis. Met veel kleurtjes en vrolijkheid.
Bovendien mag ik me zometeen weer in mijn trouwkleed hijsen. Ahoi!

Sjtasiefestasie

Voor het eerst in zeven jaar had ik dit jaar weer eens kriebels. Vastelaoveskriebels welteverstaan.
Enerzijds door de rijzende ster van de Limburgse gladjakker Fabrizio. Zijn aanstekelijke liedjes zing ik woordelijk mee (in het plàt Mestreechs!). Het feit dat hij zou optreden op de roemruchte Sjtasiefestasie maakte dat ik er eigenlijk niet onderuit kwam om mijn Vesparijdende held dan ook eens live te zien en horen spelen.
Anderzijds valt carnaval anno 2010 gunstig in verhouding tot mijn jaarlijkse APK. Die heb ik dit jaar namelijk al achter de rug, terwijl hij alle jaren hiervoor pas na de vastelaovend gepland stond. En om nou mijn halve longfunctie in een - toen nog rokerige - kroeg achter te laten? Dacht het niet.

Dus. Bewijsmateriaal dan maar. Lijkt me wel op z'n plaats. Met al die meetings van blog, werk en sjoonfemilie! Sjiek is miech dat...

APK 2010

Half zes, dat is de ondergrens. Eerder kan ik gewoon niet opstaan. Vóór half zes is gevoelsmatig nog midden in de nacht. En dan behoor je te slapen.

Maar we moesten wel om kwart voor zeven in de auto zitten, voor mijn jaarlijkse APK die om 9.00 uur zou beginnen. Gesprayd en wel, en het liefst ook nog ontbeten en ontlast. Met geföhnde haren en wat mascara op de wimpers. Conclusie: mission impossible. Ruim een kwartier te laat en met een kapsel als een dweil vingen we de barre tocht aan. Want als er op voorhand gewaarschuwd wordt voor een drukke ochtendspits, dan moeten we er met z'n allen braaf aan meewerken dat de jongens en meisjes van de ANWB gelijk krijgen. En zo kwam het dat we pas om kwart voor tien door de draaideuren van het UMC liepen.

Toch had ik anderhalf uur later de hele opgelopen achterstand in het dagprogramma al ruimschoots weggepoetst. Ik bedoel, hoeveel valt er te vertellen tegen de maatschappelijk werkster? Lief mens hoor, maar als er geen nieuws is ga ik ook niks uit mijn duim zuigen.

Met de longarts besprak ik mijn ietwat gekelderde longfunctie. Dat het altijd een momentopname is en dat hij ondanks de daling wel nog keurig binnen de marges zat. Ook kwam het onderwerp sporten ter sprake. Op een prettige manier. Serieus maar met een lach. Dat het belangrijk is om iets te vinden wat we samen kunnen doen en waar we allebei lol aan hebben. "Desnoods golf", sprak de beste man, met een verontschuldigend "niet dat ik dat zelf doe!" erachteraan. Toch hadden we die optie zelf ook al eens de revue laten passeren. Dus wie weet.
De fysioman mekkerde even later ook over de afwezigheid van mijn het sportieve element in mijn leven. Om het consult paradoxaal te besluiten met de verrassende mededeling dat ik de inspanningstest best een keer mocht overslaan. Omdat de uitslagen van de shuttle walk test al jaaaren hetzelfde zijn. Dat zijn de beste peptalks, nietwaar? :-)

Op de poli diabetologie is het altijd een feestje. Mijn naamgenoot en ik hebben een klik; het is altijd lachen, gieren, brullen. En als je dan ook nog een schitterend HbA1C uit je elleboog hebt laten trekken kan de lol helemaal niet meer op. Ik zou er - suikertechnisch - zelfs zwanger mee mogen worden, zo goed. Als kers op de slagroom betitelde ze mijn figuur ook nog als tenger. Toen lag ik helemaal onder te tafel naar lucht te happen. Tenger? Moi?! "Ja, vergeleken bij de rest van het volk dat hier op de poli komt zeker. Maar tussen de CF'ers ben ik een dikkerd hoor!" gierde ik.

En zo kwam ook aan deze dag weer een einde. Met het traditionele zakje schepsnoep uit het ziekenhuiswinkeltje keerden we huiswaarts. Op naar een gezond APK-jaar!

Een passende titel verzinnen is altijd het lastigst

Je geeft ze een vinger en ze nemen meteen je hele hand!
Blog je weer eens een dag, word je gelijk met een prijs om je oren geslagen!
Nee hoor, da's maar een geintje. En ook nog een heel flauw. Een welgemeend dank je wel dus Linda!

Dan nu de zeven 'interessante wetenswaardigheden' die ik over mezelf moet vertellen die aan deze prijs gekoppeld zijn. Want voor niks gaat de zon op.
Vooruit, ik stroop mijn mouwen op en ga maar gewoon aan de slag. Alsof ik werkelijk dagelijks een stukkie tik. Zoals het hoort.

1) Toen ik 18 werd begon ik met autorijlessen en krap tien maanden later slaagde ik, na een niet meer te reproduceren aantal lessen - al schat ik dat het rond de veertig moet zijn geweest omdat ik elke week een uurtje reed, voor de praktijk. In één keer! Voor de theorie echter had ik eerst een generale repetitie nodig. 'k Dacht dat het wel mee zou vallen met de moeilijkheid van het examen en dat ik dat ontzettend saaie oefenboekje echt niet nodig had. Hoeveel wijzer kon je daar nou van worden? Een beetje the story of my schoollife in a nutshell.

2) Ik ben niet zo'n familiemens als mijn familie soms zou willen, volgens mij. Dat bedoel ik niet ondankbaar. Feit is dat ik graag op mezelf ben, een einzelgänger. En het toeval wil dat het met name aan vader's kant van de genen wemelt van gelijkgestemden. Dat dan weer wel. Maar voor de rest heb ik het liefst mijn eigenhandig bij elkaar gesprokkelde inner-circle-people om me heen.

3) In de zesde klas (groep acht) kocht ik mijn eerste echte oogpotlood wegens een op handen zijnde klassenfuif. Een turquoise, van Miss Sporty. Waar ik daarna ook nog die walgelijk zoete eau de toilette van kreeg; die met de zwarte fles en de rode dop.
Met een dikke groeneblauwe pandarand onder mijn onderste oogleden verscheen ik die bewuste vooravond op het strijdtoneel; het dorpszaaltje dat voor de gelegenheid was omgetoverd tot discotheek. Al slowend, cola drinkend en borrelnootjes etend werkten we ons klassikaal door de avond. Behalve H., want hij kreeg vroegtijdig kauwgom in zijn haar en dat moest thuis door zijn moeder eruit geknipt worden. Ik weet nog steeds niet welke del daar verantwoordelijk voor was.

4) Ik mag graag in mijn gezicht pulken en dan het liefst onder het koken. Niet boven de pannen natuurlijk, maar op veilige afstand van het fornuis. Je zou het kook-ontwijkend-gedrag kunnen noemen. Met mijn kleine vergrotende spiegeltje in de ene hand en mijn roze Tweezermanpincet in de andere ga ik mijn wenkbrauwen te lijf. En die hardnekkige harde haar op mijn kin. Dat kreng is net een kakkerlak. Trap je er één kapot, komen ze met z'n tweeën terug. En als ik dan ben uitgeplukt, en het eten is nóg niet klaar, dan begin ik lustig aan de meeëters. Om toch in de culinaire sferen te blijven. Met een steriel naaldje, dat eigenlijk bedoeld is om mee in mijn vingers te prikken, prik ik elk oneffenheidje in om vervolgens met een tissue om mijn vingers aan het heerlijke uitdrukwerk te beginnen. Tegen de tijd dat mijn gezicht eruit ziet als een krentenbol kunnen we meestal wel aan tafel. Oh, en vraag voor de aardigheid even wie elke avond de zooi op het aanrecht en bij het fornuis opruimt...

5) Het is nog knap moeilijk om dingen te verzinnen die mensen voor mijn gevoel nog niet over me weten. Want zie ook dit lijstje.

6) Ik vind het helemaal niet erg om ouder te worden. Sterker nog, ik vind het ronduit leuk. En prettig. Omdat ik steeds meer het gevoel krijg dat ik het leven snap. Dat de dingen die ik doe en de keuzes die ik maak goed zijn. Een beetje zoals Van Dik Hout bezingt in dit liedje.

7) Ik neem het blogtechnisch niet zo nauw met het verleden, het heden en de toekomst. Daarom is dit blogje ook weer lekker geantidateerd. Want eigenlijk schrijf ik deze tekst op 19 februari. Ik ben mijn eigen tijdmachine!

Volgens de regels moet je deze award doorgeven aan zeven medebloggers. Maar vanwege bekentenis nummer 7 vraag ik me af of daar überhaupt nog mensen op zitten te wachten. Ik heb dan ook besloten om de regels aan mijn laars te lappen! Er zijn drie mensen die ik de award doorgeef. Omdat ik mijn neus graag in hun digitale wereld steek omdat het me leuke mensen lijken. Dus, zie maar wat jullie ermee doen Linda, S.uuz en Lotte.

Ruben over Rover

Mijn liefste en akelig intelligente zevenjarige neefje met de woordenschat van een volwassene was op bezoek en hij amuseerde zich kostelijk met Rover. Nadat ze samen verstoppertje hadden gedaan, waarbij Rover het niet zo nauw nam met de regels van het spel, besloot het manneke onze inmiddels knap vermoeide hond eens nauwkeurig te observeren en daar een verslag over te maken. Dit kwam eruit.

hil = heel  Brabantse roots zijn hil hardnekkig. :-)

Warme douche

Bij het tvprogramma Tros Radar delen ze altijd douches uit. Warme voor bedrijven die klantvriendelijk handelen en servicegericht optreden als consumenten een probleem hebben met een aangeschaft artikel of geleverde dienst. En koude als het bedrijf de teleurgestelde klant in de kou laat staan. Een erg leuk concept, vind ik. En als het een warme douche betreft de beste gratis reclame die je kunt krijgen!

Omdat ik niet zo nodig met mijn kop op tv hoef maar wel een bijzonder prettige ervaring met Van Leest heb gehad wijd ik er met plezier een blogje aan. Zonder tussenpuntjes, opdat de firma Van Leest en Warme Douche goed googlebaar zijn!

In de zomer van 2009, de dvdbox lag amper in de winkels, kocht ik seizoen 14 van ER. Als groot liefhebber van de serie had ik naarstig uitgekeken naar het moment waarop ik verder kon met kijken naar de avonturen in County General Hospital. Maar het zomerweer bleef prachtig en leek eindeloos te duren. Van binnen zitten en tv kijken kwam het maar niet. En dus bleef de dvdbox onaangeroerd in de kast liggen. Tot het najaar, toen de regen de ramen kletterde en de wind om het huis loeide. Het waren de perfecte omstandigheden om eindelijk mijn geliefde serie op te pakken. Groot was dan ook de teleurstelling toen bleek dat de tweede dvd uit de box beschadigd was. Steeds op hetzelfde moment bleef het beeld hangen en doorspoelen was niet mogelijk. Dat gebeurde in elke dvdspeler waarin ik het schijfje stopte.
Omdat ik de dvdbox destijds contant had betaald en het bonnetje niet had bewaard leek het me zinloos om er terug mee naar de winkel te gaan. Ik kon immers niks bewijzen. Toch probeerde ik het vandaag, onder het mom 'nee heb je, ja kun je krijgen'. En ik kreeg warempel een ja!
De dame van Van Leest hoorde mijn verhaal aan, beaamde dat het vervelend was en besloot de beschadigde box retour te nemen. Bovendien nam ze het prijsverschil van 5 euro voor haar rekening, nu de dvdbox ook nog duurder was geworden! Dat noem ik service.

Helaas hadden ze op dat moment geen vervangende box op voorraad. Maar dat biedt mij mooi de gelegenheid om een flinke doos bonbons mee te nemen voor de mensen van Van Leest als ik de nieuwe dvdbox over een week of drie op kan halen.

Huwelijkse voorbereidingen #4

Trouwupdateje dan maar? Vooruit!

Vorige week, of de week ervoor zelfs, vond ik mezelf 's avonds laat weer eens in ons kantoor terug. Een unicum de laatste tijd, aangezien ik tegenwoordig mijn iMac lijk te hebben ingewisseld voor de tv. Of beter, de dvdbox van Friends. Alweer bijna vintage maar daarom niet minder leuk. Maar goed, die bewuste avond had ik nogal last van voorbereidingsjeuk. Ik was al uren druk geweest met allerhande wordbestanden met daarop zeer belangrijke info over dagindelingen, gastenlijsten en actiepunten. Een mens kan maar druk zijn met iets. Om mezelf na zoveel gedane arbeid wat ontspanning te gunnen, klikte ik door naar de site van het merk van mijn trouwjurk. Ik scrolde door de foto's en bekeek het filmpje van een modeshow. En toen kwam het over me. Het licht der wijsheid. Of zo. Op slag wist ik dat ik zo snel mogelijk contact moest zoeken met de winkel waar mijn jurk hangt. Maar het was zondagavond, bijna nacht. Een vrij onmogelijk moment om op te bellen en enkele urgente wijzigingen door te geven. Niet aan de jurk zelf, oh nee, die is helemaal perfect zoals ik hem hebben wil. Het was me te doen om de details. Voor een mierenn**ker als ik minstens zo belangrijk als de grote lijnen. Wat zeg ik, belangrijker!
En zo zag ik mezelf zitten toen ik neerkeek op mezelf. Onrustig op mijn bureaustoel wiebelend, met het zweet parelend op mijn voorhoofd. Beslist niet mugshotwaardig. Slapen bleek die hele nacht amper te lukken, zo hield het me bezig. Ik zei toch al, een mens kan maar druk zijn met iets.
De volgende ochtend was ik er als de kippen bij om op te telefoneren en eindelijk mijn wensen door te spreken met mijn persoonlijke pasdame. Met een vleempje van vragende angst in mijn stem. Omdat ik met grote vrezen vreesde dat ik te laat, te laat, te laat! was en daardoor De Mooiste Dag Van Mijn Leven in te veel kant moest doorbrengen. Om maar eens een klein tipje van de sluier op te lichten. Twintig februari mag ik weer gaan passen. Ieieieieie.

Voorts de ringen. Die zijn achtereenvolgens uitgezocht, besteld, betaald en opgehaald. En MOOI! Gossie. Ik kan mijn ogen er amper van afhouden. Mijn linker ringvinger eigenlijk ook niet, maar ik zal de kracht ergens vandaan moeten halen om braaf te wachten tot 14 mei alvorens ik er in het openbaar gezien mee mag worden. Want dat hoort zo hè? :-S Gelukkig kennen mijn dagen voldoende momenten om stiekem te oefenen met om doen. En wennen. Aan het gewicht en geschitter.

Ook maakte ik een zogenaamde widget aan. Dat is een ontzettend kazige teller die precies (tot en met de wegtikkende secondes aan toe!) aangeeft hoelang het nog duurt tot we gaan trouwen. In ons geval is dat vandaag over 111 dagen. Je ziet ze vaker op Hyves staan. En doorgaans krijg ik er acuut zuurbranden van. Maar toch was ik benieuwd hoe dat er bij ons uit zou zien, in het kader van verplicht genieten van de voorpret en meer van dat soort klets. En dus ging ik overstag. Het lelijke ding komt beslist niet op mijn Hyvespagina te staan hoor, noch hier. Ik hou hem gewoon lekker voor mezelf. En lijd in stilte.

Tot slot ben ik momenteel druk met een project voor Rover. Want hij moet er die dag natuurlijk ook een beetje feestelijk bijlopen. Het internet puilt uit van de heuse hondensmokings en meer van dat soort wanstaltigs maar dat doen we onze kleine rapper niet aan. Hij krijgt iets veel toffers...

Met pijn en moeite eruit gewrongen

De enkele trouwe lezer die het na al die stille dagen nog steeds af en toe probeert, zal het niet zijn ontgaan. Bijna vijf weken zijn er inmiddels verstreken sinds mijn vorige bericht alhier. Wat zeg ik, er is sindsdien zelfs een compleet jaar verstreken! Al klinkt dat ook weer stukken dramatischer dan het is.

Die verrukkelijke werkflow met ziekelijke strijkgevolgen resulteerde onverbiddelijk in opnieuw verhoging met algehele malaise. En dat mondde weer gezellig uit in nog maar een kuurtje. Geen T.avanic dit keer, want het leek de CF-verpleegkundige echt beter om die enge angsten van de vorige keer te vermijden. Het werd T.arivid; zelfde familie, andere neefje. Met wederom zinderende s.laapstoornissen. En iets nieuws. Namelijk een totaal gebrek aan eetlust. Waardoor ik drie kilo lichter de kerst inging in plaats van er drie kilo zwaarder uit te komen. Zoals de gemiddelde Nederlander naar het schijnt overkomt.

En toen ging het sneeuwen en had ik nogal last van de donkere dagen voor kerst. En daarna van de kerstdagen zelf. Want kerst en ik gaan al zolang ik me kan heugen niet door een deur. Achteraf valt echter alles mee en ook dit jaar verliep niet anders.
Behalve dan dat ik Echt Geen Zin meer heb in schrijven. Ik kan me er domweg niet toe zetten. Het idee aan inloggen alleen al maakt dat ik minder en minder op internet vertoef. Zelfs de komst van onze iMac doet daar niks aan af.

Opvallend genoeg kreeg ik in de loop van de afgelopen weken ineens allemaal reacties van mensen die mijn blog bleken te lezen en zich nieuwsgierig of zelfs bezorgd afvroegen waar ik bleef. Of die me plots via Google hadden gevonden en met de meest uiteenlopende vragen kwamen. Bijvoorbeeld of ik wist hoe je aan T.emazepam kon komen. Mijn antwoord "bij de a.potheek met een recept van je arts" bleek kennelijk niet bevredigend, want prompt fluisterde het heerschap me toe dat hij dacht dat ik het ook kon leveren. Met als kers op de taart zijn telefoonnummer. Tuurlijk. Schrijf je een keer iets over een medicijn, sta je voor je het weet te boek als de huisdealer. Vandaar de puntjes die woorden onderbreken waarop ik hoop daardoor niet gegoogled te kunnen worden.

De lieve, belangstellende berichtjes vond ik echter erg leuk. Laat daar geen misverstand over bestaan. En ik zal ook zeker nog reageren. Maar vraag me niet op welke termijn. Want voor mailen geldt hetzelfde als webloggen. Nu even niet.
Het hoe en wat van dit blog blijft daarom vooralsnog ongewis. Want ik weet het niet. Ik weet niet of ik ermee door wil gaan. Ik weet niet of ik ermee wil stoppen. Ik weet alleen dat ik nu niet abrupt de stekker eruit trek. Want dan is het zo echt en definitief en dat wil ik niet. Ik gun mezelf daarom nog maar even wat rust. Wie weet ontdooit mijn volkomen bevroren hersenkwab waar het webloginspiratiegedeelte zich bevindt wel als die rottige koning winter met zijn koude gedoe zijn biezen pakt.

En heel misschien rammel ik er voor die tijd af en toe een suikerzoet verhaaltje over onze trouwperikelen uit. Want dat loopt intussen ook gewoon door.

Werkflow

Gisteren maakte ik na een afwezigheid van maar liefst vier lange maanden mijn rentrée bij d'n doug. Vanwege de angst voor iets Mexicaans of zo, kweenie meer precies hoe het zat.
De ontvangst was in elk geval meer dan hartelijk. De hoge "haaaaaaaa"'s zoals alleen vrouwen die uit kunnen stoten waren niet van de lucht. Werkelijk iedereen was blij dat ik er weer was. En mijn gevoel was niet anders. Wat had ik dit gemist!

Het duurde slechts een kwartiertje om weer in juiste modus te geraken. Waarin alle handelingen die je verricht logisch verlopen en je niet zes keer in de verkeerde lade grijpt. Na een uur werd ik al om de oren geslagen door een dikke hypo en spoedde ik me dol naar het keukentje voor een verkwikkende nutri. Weer een uur later had een afwisselend gevoel van venijnige steken en volledige doofheid zich van mijn onderrug meester gemaakt. Ik was het duidelijk niet meer gewend om voor wat langere tijd op mijn hoeven te staan. Maar gelukkig hebben ze daar paracetamol voor uitgevonden.

Toen ik om vijf uur moe maar voldaan huiswaarts wilde keren en mijn tas uit mijn kastje pakte, lagen daar alweer twee fijne presentjes op me te wachten. Oh ja, dat hoorde er ook nog bij, goodies!
Maar het aller fijnst vond ik de zalige flow waar ik door deze middag buitenshuis werken na lange tijd weer in geraakt was. Want door deze vier uurtjes aanpoten was ik thuis ook niet meer te stoppen. En zo kwam het dat ik om kwart over twee 's nachts de stekker van het strijkijzer uit het stopcontact op zolder trok. Zielsgelukkig. Omdat het me eindelijk gelukt was om die zeurende hoop was weg te strijken.

De wanhoop der Hyvende moeders

Hyves is op z'n retour. Het stond hier van de week in de krant. En dan is het waar, natuurlijk. Facebook wint in Nederland alsmaar meer terrein, ten koste van Hyves. Facebook is internationaal gericht en oogt wat minder vriendenboekjesachtig. Paradoxaal genoeg zijn het juist de wat oudere mensen die tegenwoordig een Hyvesaccount aanmaken. Om met de krant te spreken: als je als jongere een favoriete kroeg hebt waar ook je vader ineens aan de toog zit, wordt het de hoogste tijd om op zoek te gaan naar een nieuwe stamkroeg. En zo is het.

Dat mijn 56-jarige moeder een poos geleden een Hyvesaccount bleek te hebben aangemaakt vond ik ergens wel schattig. Ze deed in elk geval haar best met de tijd mee te gaan. Een beetje irritant werd het toen ze me laatst opbelde om te vragen hoe ze een neefje dat nog geen Hyvesvriend was kon krabbelen om hem te feliciteren met zijn verjaardag. "Mens, stuur gewoon een kaartje!" brieste ik geagiteerd in de hoorn.

Ronduit gênant werd het toen ik gisteren een mailberichtje kreeg van een Hyvesvriend die ik alleen van internet ken. Zij vroeg me of ik wist wie in hemelsnaam *de naam van mijn moeder* was en waarom zij haar een vriendschapsuitnodiging had gestuurd. Verdrietig bonkte ik na het lezen met mijn hoofd op het bureaublad. Dat het zover heeft moeten komen.
Me uitputtend in excuses tikte ik een berichtje terug. Dat ik vermoedde dat mijn op Hyvesdrift geraakte moeder niet verder had gekeken dan haar neus lang was. Dat ze naar alle waarschijnlijk een nicht had willen uitnodigen die toevallig hetzelfde heet als zij en nog toevalliger ook nog in dezelfde plaats woont. En dat ze wellicht een bezoekje aan de opticien moet overwegen. Omdat ze onze nicht niet eens van de foto herkende!

Ik heb mijn conclusie getrokken. Een Facebookaccount heb ik jaren geleden al aangemaakt. Alleen deed ik er tot voor kort niet zoveel mee. De tijd lijkt echter meer dan rijp om de boel aldaar nieuw leven in blazen. Laat die oudjes in de tussentijd Hyves maar bevuilen. Proost.

Rover in de bocht

Komen we om zeven uur thuis van een bliksembezoek aan de supermarkt, hongerig en verkleumd, doen we al zeulend met flessen cola light en een krat vol etenswaar de deur open... Worden we opgeschrikt door een nogal onaangename verrassing.

Een zee aan versnipperde stukjes aluminiumfolie. Een professioneel open gewrikt netje. Een slordig afgescheurd etiket. En één in tact gelaten chocolade munt. Van 50 cent. Typisch. Allemaal onder en rondom de eettafel. En een sullige hond die ons met van schuld doordrongen ogen staat aan te kijken. Met een maag vol chocolade. 80 Gram om precies te zijn, lezen we op het beduimelde etiket. Ik maai vloekend Rover zijn mand in en Sjoerd vliegt naar het kantoor om dr. Google te raadplegen. Dat chocolade slecht is voor honden weten we. Maar in welke mate? Voor 7,5 kilo hond is 80 gram chocolade best veel, vindt dr. Google. Dat kan zelfs dodelijk zijn. En dus bel ik maar naar de dierenarts. Want een dode hond geeft nog meer rommel dan de bende die hij er tot nu toe van heeft gemaakt.

De dierenarts die avonddienst heeft adviseert ons om het scharminkel een theelepel zout in zijn keel te gieten. Als het goed is wordt hij daar lekker misselijk van, gaat hij braken en komt heel die giftige chocoladederrie er dan in een keer uit. Dat smakelijke vomeerfeest zou met een minuut of vijf beklonken moeten zijn. Maar als de truc met het zout niet lukt, moeten we naar de kliniek komen en krijgt hij een spuitje.
Zuchtend doe ik mijn zwarte jurkje uit en neem onze witte haarbal op schoot. Terwijl ik 's honds bekje open sper kiepert Sjoerd bruusk het zout bij hem naar binnen. Verwachtingsvol zet ik Rover daarna op de grond en moedig hem aan. "Toe maar jong, ga maar kotsen!" Maar alles wat hij doet is me onnozel aankijken en voorzichtig met zijn staartje wapperen. De klok tikt intussen de minuten weg, zonder enige kokhalsbewegingen van Rover-van-het-chocoladedievengilde. Sinds Sjoerd zijn chipsvingers door Rover af laat likken is hij vast imuun geworden voor een beetje zout. Om over die herhaaldelijke pedicurebehandelingen aan mijn zweetkakkies die ik 's zomers krijg nog maar te zwijgen. We hebben hem gewoon zelf verpest.
Na 10 minuten hang ik opnieuw aan de lijn met de arts. Die adviseert om het zekere voor het onzekere te nemen en ondanks het avondtarief van 65 euro even naar de kliniek te komen. Alles voor de zoon hè? En dus trek ik zuchtend mijn zwarte jurkje weer aan en mopper naar Rover dat dit dus allemaal van zijn zakgeld afgaat. *so what voor de schizofrene bende hier thuis* Sjoerd heeft intussen Rover's riem tevoorschijn gehaald en zoals altijd springt het malle beest enkele keren van blijdschap in de lucht. En dan begint hij ineens. Al lucht happend en boeren latend werkt hij keurig de voor mijn vader bedoelde Sinterklaasversnapering naar buiten. Twee flinke plassen bruine smurrie liggen als spiegeleieren op de tegels in de gang. Opgelucht bel ik intussen voor de derde keer met de hotline van de dierenkliniek en doe verslag van het zojuist gebeurde. "Nou, dan draai ik me maar weer om!" besluit de arts monter.

Pap, ik haal morgen wel een nieuw zakje chocolademunten bij de Hema voor je hoor. Met de hartelijke groeten van Rover. En van zijn zakgeld betaald natuurlijk.

Zet eens een boompje op

De aangekoekte hars zit nog achter mijn oren. Na inspectie kon ik nog twee kapotte lichtjessnoeren weggooien. En ik kocht er zo'n 44 ballen bij. Rode, en zilveren met glitters. Omdat ik een deel van de ballen de we al hadden behoorlijk vond vloeken met het huidige interieur. Maar dan staat 'ie wel. D'n boom.

Ik vermoed dat hij het redt tot zondag 27 december. Dan zal ik hem wel spuugzat zijn.

Het vervroegde kerstgevoel

Het is een mirakel. Echt.
We schrijven maandag 30 november 2009 en onze kamer riekt naar dennen. Verse dennengeur welteverstaan. En geen veredelde wcspray met een chemisch goedje dat playbackt dat het een spar is.

Heden avond kochten wij bij een boerke uit ons oude dorp een heuse kerstboom-met-kluit en parkeerden het gevaarte pontificaal in de woonkamer.
Ja, en wat is daar nou voor bijzonders aan? Ik hoor het je denken.
Wel, laat ik het zo stellen. Ik heb nogal een hekel aan kersemis. Sterker nog, je zou me de vleesgeworden reïncarnatie van Ebenezer Scrooge kunnen noemen. Behalve dan dat vrekkige. Maar er waren jaren dat ik het presteerde het voor iedereen in mijn omgeving stevig te vergallen. Hoe hard mijn moeder haar best ook deed. Met gezellig kerststukje maken, gezellig kerstfilms kijken en gezellig een lekkere kerstmaal koken. Ik vond het compleet ruk allemaal. Wars van de garnalencocktail en gevulde kalkoen bestelde ik mokkend mandarijntjes uit blik en een eenvoudig tartaartje. Dan leek het qua eten tenminste nog gewoon doordeweek. Al dat gedoe.

Vanwaar dan deze immense ommezwaai? Dit ongebreidelde kerstenthousiasme. Dat zich reeds in deze fase van het jaar uit via een riekende en dra te versieren boom?
Als ik eerlijk ben zijn er twee redenen. Een 'emotionele' en een 'rationele', als je er dan per se labeltjes aan moet hangen.
Enerzijds vind ik het stiekem gewoon lll llle llleeu llleeuk om voor het eerst in ons nieuwe huis 'de boom' te zetten. Zo'n eerste jaar in een nieuw huis zijn alle eerste keren immers spannend. Ik had alleen nooit kunnen bevroeden dat dat ook voor kitscherige sparren zou gelden.
Anderzijds is er een praktisch probleem. Tijdens die hele hevige regenval van enkele weken geleden heeft onze garage nogal schade geleden. De hele vloer was nat en ook de muren waren vochtig opgetrokken. In de garage stonden, behalve enkele Ikeaschilderijen en beschimmelde schoenen die de kortste weg naar de vuilbak vonden, nog enkele onuitgepakte verhuisdozen. Onder andere met het kerstgerei erin. Helaas waren de kartonnen boxen verworden tot weke pap. Zodra je de resten van zo'n doos bij de handgrepen vatte en hem met opgetrokken neus optilde, mieterde de hele klerezooi via de weggerotte bodem op de grond. Top.

Chaos in de garage. En het vooruitzicht op de aanschaf van speciale plastic opbergkratten voor kerstmeuk bij Blokker. Dat is de ware aard van mijn vervroegde kerstgevoel. En een set nieuwe lampjes. Want die bleken ook en massa gesneuveld door het wassende water.

Over Simone en zo

Godzijdank. Dat mateloos saaie, vreselijk lammekakkige, meest inspiratieloze hangweekend allertijden is achter de rug.
Morgen een nieuwe week met nieuwe kansen.

Ik had zelfs best graag naar Terschelling gewild. Met Simone.

Of desnoods eens een dispuuttrutje willen zijn.

Zelfs... Nee joh! Er zijn grenzen.

Hoelang kan een mens doen over het verzinnen van een passende titel bij een non-berichtje? Erg lang dus.

Ja. Nou. En toen was ik dus ineens een weekje ziek.
Niks exotisch hoor, gelukkig, naar later zou blijken. Gewoon een ordinaire Hollandse verkoudheid. Met hectoliters snot, een keel als een bakstenen muur waar je langs af moet likken, zeurderige verhoging, dichte oren en 'un goej hoesje' zoals we dat vroeger thuis noemden. Dat nu helaas wel een beetje vastzit en waar ik dus maar wat extra Pulmozyme (een slijmverdunnend medicijn) tegenaan gooi.

Waar ik een beetje bang voor was, is dus ook daadwerkelijk gebeurd. Ziek geworden na een té druk maar ook zeker té leuk weekend. Wat ik zoal deed? Lees maar terug, ik heb weer stevig terug in de tijd zitten pennen.