vrijdag 3 augustus 2018

Plog 840 - Zomervakantie Frankrijk week 1

Wat deed ik allemaal van 30 juni tot en met 06 juli 2018? Opnieuw keihard op vakantie gaan! Zonder de intentie er een plog over te maken. Vandaar de matige kwaliteit van de foto's. Het was dit of niks.

Óngerwaeg, zoals ze dat bij ons in de regio noemen. Het maagzuur van de tankstationkoffie opgelopen tijdens de meivakantie zit nog vers in mijn geheugen. Deze rit houd ik het bij water, cola light, en een verkoelend ijsje. Goede keuze!

De reis verloopt meer dan voorspoedig. Sjrd is naar eigen zeggen nog steeds zo fris als een hoentje. Nog maar 100 kilometer te gaan. Ik kan de lavendelvelden al ruiken!

Dit bedoel ik dus. Een snelle selfie voor het thuisfront om te laten weten dat we veilig zijn gearriveerd. Maar ach, dit platform is ook een soort van thuisfront. Ja toch, niet dan? Santé!

Het is pas écht vakantie als mijn medisch hoekje in concoursstaat verkeert. Een koffiemachine hoort tegenwoordig bij de standaarduitrusting. Goedemorgen!

Tegen de middag is alles en iedereen geïnstalleerd. Het gehaast voor de supermarkt slaan we ook dit keer wijselijk over. Het is niet voor niks vakantie. Desnoods eten we rupsen. Daar wemelt het hier nu namelijk van. Ze zitten en kruipen werkelijk overal. Zolang ze niet van het soort eikenprocessie zijn kan ik het wel handelen.

In mei zat er nog geen water in het zwembad. Nadat wij onze hielen lichtten schijnt het weken aan een stuk geregend te hebben alhier. Uiteindelijk is alles goed gekomen zoals je ziet.

Geen eerste zondag zonder bezoekje aan Uzès. Het is fijn om te zien dat de hertog ook thuis is.

Deze knapperd is alweer vijftien jaar mijn verkering. Afgelopen donderdag waren we niet in de gelegenheid het gepast te vieren. Vandaag wel. We kozen er een leuk restaurant voor uit.

In al die jaren dat ik hier kom, is dit bord me nog niet eerder opgevallen. Wat best jammer is. Anders had ik mos def mijn koets meegenomen!

Maandag marktdag! We lopen een rondje langs de kraampjes. Er ligt een levend geitje op een karretje. Ik hoop maar dat het ter illustratie van de kaas is die verkoper aan de man probeert te brengen. Bij een ander standje kopen we enkele flessen lokale wijn. Ik maak een obligate specerijenfoto.

In tegenstelling tot zijn pizza's, pasta's en salades, is de koffie bij Phil niet te hachelen. Wat een zeldzame bocht.

Onderweg naar de grote Carrefour in Uzès (nee ik heb geen aandelen Uzès, het is gewoon het grootste stadje in de buurt van ons vakantieverblijf) komen we altijd langs deze waanzinnige muurschildering. Vandaag besluiten we er eens te stoppen. En wat blijkt? Deze baas is onderdeel van een heuse kunstroute door Lussan.

We zien lang niet alles maar slaan de optie op voor als het een keer wat minder weer is of zo. Nog snel een poging tot een kleffe selfie en dan doorrr.

Strike a pose, supermarktlover!

Het zit zo. Het geleuter aan de rand van het gemeenschappelijke zwembad drijft ons bij tijd en wijle tot waanzin. Deze eerste week zitten er nog voornamelijk senioren op het park, en wij. Volgende week beginnen de schoolvakanties en keren de oudjes met gierende banden terug naar het noorden. Tot die tijd zingen wij het uit met ons eigen pierenbadje. Nood breekt wet.

Roseetje erbij, boek in de aanslag, niet meer dan het aanhoudend getjirp van krekels dat mijn gehoorgang streelt. Helemaal prima! Evenals het plaatsen van deze foto. Want best bloot en in meerdere opzichten kwetsbaar. Maar aangezien ik me helemaal kan vinden in de oprukkende body positive beweging is dit al een voorzichtige eerste stap.

Sjrd wil best af en toe een pasta met garnaaltjes eten zolang ze maar niet verdrinken in te natte tomatensaus. Jeugdtraumadingetje. Ter compensatie heb ik een halve knoflook in mootjes gehakt. Geen klachten over gehad.

Op woensdag is het tijd voor actie. De eerste boeken zijn inmiddels verslonden; onze hoofden zijn toe aan nieuwe prikkels. We hopen ze te vinden in Goudargues, ook wel het Venetië van Frankrijk genoemd. Persoonlijk vind ik die vergelijking nogal sterk aangezet. Er zijn inderdaad enkele kanaaltjes maar daar houden de gelijkenissen ook meteen op. Geeft veder niks, het is evengoed een charmant dorpje.

We struinen wat over de markt, ik duik voor de vorm een winkeltje in, en tref deze enge pop. En dan hebben we alles eigenlijk wel gezien en gedaan. Voor een lunch is het nog te vroeg. Wat nu te zingen?

Nog een Instagramfotoshootje dan maar. Sjrd zet zich er dapper aan en volgt mijn duidelijke instructies keurig op.

Omdat we nog niet terug naar ons huisje willen, zoeken we het vertier een dorp verderop. La Roque-sur-Cèze hebben we in 2013 bewust links laten liggen. Het schilderachtige dorpje ligt op een heuvel en is autovrij. Met mijn conditie van toen zijn we daar op voorhand al niet aan begonnen. Maar sinds Orkambi is alles anders. Deze klimgeit heeft wel zin in een flinke kuitenbijter. Hop de berg op!

Het is pikkend heet en we worden ingehaald door kwieke senioren op van die stevige bergstappers. Geeft niks. Ik Loop Hier. Met mijn mens. Tegen alle verwachtingen in. Hashtag dankbaar.

En dat leggen we vast met weer zo'n heerlijk bescheten foto van ons samen. Helaas was het onze enige kans; het lampje van de batterij in mijn camera knipperde al hevig toen ik hem aanzette. We zullen het met de testfoto moeten doen. Soit.

Och heden. In wat voor gezellig oord zijn we op donderdag dan toch weer beland?

Ah kijk. Dat verklaart. Honderdduizend mensen op een hoopje in een land met nog steeds de hoogst denkbare terrorismedreiging. Op hoop van zegen dan maar.

Kijk je uit vriend?

De auto parkeren was bepaald geen sinecure. Het wemelde in de stad van een keur aan uitgerukte dienders. Niettemin vielen we met onze neus in de boter. Want hoewel het festival officieel morgen pas begint, zijn er vandaag ook al overal artiesten in de weer. Sfeertje hoor! Heel misschien heb ik als aandenken wel zo'n aanplakposter in onze rugzak verstopt. Of twee.

"Aan zo'n cabrio heb je toch eigenlijk niks? Echt helemaal niet praktisch. En hoeveel dagen per jaar kun je nou met het dak open rijden?" Nou beste azijnzeiker: er gaat weinig boven dit kan ik je melden. In de vallende duisternis, met het dak open, de wind om je hoofd, en alles wat de natuur op dit uur te bieden heeft. Kom daar maar eens om, in je suffe sedan. Groetjes.

Na twee dagen de hort op schakelen we vandaag met liefde drie tandjes terug.

Hij is hier zelf vast niet van op de hoogte, maar Herman Koch is een vaste reisgenoot van ons. Dit jaar lees ik Odessa Star.  Ook de hoofdpersoon in dit boek is een getormenteerde ziel. Smullen.

Ach, nu ik het toch over smullen heb. Ik schud ze wel uit mijn denkbeeldige mouw hoor. En hiermee zit onze eerste week in Frankrijk er alweer op. Gelukkig blijven we nog even.

À bientôt!

woensdag 25 juli 2018

Nieuwe toilettas

Dit platform is mijn persoonlijke knipselmap. En als ik het aan wil dikken kan ik het zelfs mijn portfolio noemen. De columns die ik schrijf voor het kwartaalblad van de NCFS - het CFcenTRaal - horen hier als vanzelfsprekend ook in thuis. Vandaag plaats ik mijn bijdrage van september 2016. Een relaas over een toillettas en de eerste stapjes met Orkambi.

*****

Lieve Arian,

Met kerstmis, afgelopen jaar, lag er voor mij een nieuwe toilettas onder de kunstspar. Het was precies degene die ik had gevraagd dus ik was er enorm mee in mijn nopjes. Ze is roze met wit gestreept en barst van de superhandige vakjes om al mijn badkamerbenodigdheden in mee te torsen. Ik kan me voorstellen dat jij je wenkbrauwen nu fronst, je afvragend waarom iemand zoveel woorden vuil kan maken aan zoiets simpels als een toilettas. Maar wacht maar, over een aantal jaar vertelt je dochter je precies hetzelfde.

De afgelopen jaren logeerde ik vaker in het ziekenhuis dan dat ik op vakantie ging, dus die nieuwe toilettas zou hoe dan ook van pas komen. Ze zou in ieder geval ettelijke stempels van de gemeente Utrecht in haar paspoort verzamelen. En met een beetje mazzel mocht ze ook nog een weekje mee naar Frankrijk.

De laffe winter gleed geruisloos over in het gure voorjaar. Mijn toilettas lag nog steeds ongebruikt in de kast. Even had het er de schijn van dat ze dan toch haar eerste tripje naar Utrecht te pakken had. Tot Orkambi arriveerde. Want op de eerste dag van april mocht ik eindelijk beginnen met de roze pilletjes waarop ik al mijn hoop had gevestigd.

De eerste tien dagen met Orkambi waren pittig. Er huisde een verkoudheid in mijn lijf waardoor ik een hoop extra sputum te verwerken had. Bovendien was ik moe. Hondsmoe. Van de verkoudheid. Van de opgebouwde spanning gedurende de afgelopen maanden. Van de Orkambi zelf. Mijn dagen hingen aaneen van dutjes, hoesten en tissues. Op zich weinig verschil met hoe een gemiddelde infectie eruitziet. Behalve dat na die tien dagen de energie begon te stromen. En het hoesten minder werd. Het leek er zowaar op dat deze verkoudheid voor het eerst in jaren niet omsloeg in een infectie. Er kwam nul extra antibiotica aan te pas.

Sindsdien zit ik in de lift naar boven en ik heb geen idee op welke verdieping ik uitstap. Het is met recht een wonder. Het verschil tussen voor Orkambi en nu is levensgroot. Ik ben getransformeerd van een grauw, lusteloos muisje in een energieke meid die weer vol plannen zit. Sporten bij de fysio doe ik tegenwoordig met iets wat aanschurkt tegen plezier. Ik merk dat ik voor het eerst mijn conditie echt aan het opbouwen ben. Doordat ik zoveel actiever ben, heb ik aanzienlijk minder insuline nodig. Het grootste verschil zit hem echter in het eten. Dat doe ik tegenwoordig weer met het grootste plezier. De dozen sondevoeding staan al maanden te verstoffen in de garage. Het valt anderen op hoe weinig ik nog hoest. Apart toch, dat ik me daar zelf niet eens bewust van ben. Wat ik wel merk - en dat vind ik denk ik het grappigst - is dat het snot tegenwoordig als water uit mijn neus drupt. Net als bij gezonde mensen!

Een kleine twee maanden na mijn voortvarende start met Orkambi was het tijd om longfunctie te blazen. Dat het goedje íets deed stond inmiddels wel vast, maar iedereen was razend benieuwd in welke getallen dit zich uitdrukte. Na mijn blaasbeurt liepen we in polonaise door de spreekkamer, mijn longarts voorop. Met zes gewonnen procenten hoef ik voorlopig helemaal niet meer na te denken over een plekje op de wachtlijst voor nieuwe longen.

En die toilettas? Die heeft inmiddels al een boel van de wereld gezien en heel wat hotelbadkamers opgefleurd! Ze ging mee naar Haarlem, Terschelling en Zuid-Frankrijk. Met de natte cellen in het Utrechtse UMC heeft ze nog steeds geen kennisgemaakt. Wat mij betreft houden we dat zo.

Ik weet niet of jij onze minster van Volksgezondheid binnenkort nog spreekt maar als je dat doet, wil je dit dan aan haar doorgeven?

Liefs,
Irène

zondag 22 juli 2018

39

Om drie minuten over negen in de ochtend is het precies 39 jaar geleden dat ik de wereld mijn kont liet zien. Het was ook een zondag, en ik presenteerde me op de uitgerekende datum. Punctueel en een dwars geboren, in de loop van de jaren geen steek veranderd.

Jarig zijn. Het blijft een bijzonder concept. Hoe ouder je wordt, hoe minder er van het kinderlijke verjaardagsgevoel overblijft. Dat verheugen, de spanning, kriebels in je buik, het stralende middelpunt zijn op jouw speciale dag. Helaas kom je, met elk jaar dat je in leeftijd klimt, steeds verder af te staan van het kind dat je ooit was. Letterlijk en figuurlijk.

Terwijl het als CF-er van mijn generatie juist elk jaar bijzonderder wordt. Ik heb al heel wat - in de loop van de jaren naar boven bijgestelde - levensverwachtingen aangetikt en afgevinkt. Dat is even fantastisch als onwerkelijk.

Vandaag begin mijnt veertigste levensjaar. De eerste tekenen van ouderdom zijn inmiddels niet meer te ontkennen. Hoewel het met de rimpels nog wel meevalt, verraden de pigmentvlekjes op mijn gezicht dat ik de jeugd achter me heb gelaten. Ik merk dat mijn huid slapper wordt, het lilt en hangt op plekken waar het vroeger gewoon strak stond. Mijn haarkleur komt uit tubetjes. Al hoeft dat gelukkig niet omdat er al wat grijs te camoufleren valt. Al met al ben ik de meeste dagen best tevreden over wie ik ben geworden. Vanbuiten en vanbinnen.

Omdat veertig worden best wel een ding is, of je nou zo gezond bent als een vis of niet, heb ik besloten om van dit laatste jaar als dertiger iets bijzonders te maken. Met mijn toegenomen energie en gegroeide actieradius kan ik eindelijk weer doen wat ik het liefste doe: joetsen, de hort op. En dat is wat ik het komende jaar structureel ga doen. Met mezelf op pad. In de twaalf maanden voorafgaand aan mijn veertigste verjaardag wil ik in mijn eentje alle provinciehoofdsteden van ons land bezoeken. Dat lijkt me een ontzettend leuke uitdaging. En uiteraard levert het vast ook goed blogmateriaal op. Je leest en ziet het vanzelf!

vrijdag 20 juli 2018

Plog 839 - Meivakantie Frankrijk

Plog 839: wat deed ik allemaal van 05 tot en met 12 mei 2018? Het antwoord kan ik alvast verklappen: ik bivakkeerde in het zuiden van Frankrijk. Blik je mee terug?

Onze vakanties gaan al voor het zesde jaar op rij naar de plek waar we ook vandaag naar onderweg zijn. En zoals ieder jaar nemen we ons voor om dit keer écht voor negen uur in de auto te zitten. Het werd vertrouwd rond de klok van half tien. Zo doen wij dat nou eenmaal. Het is wel opmerkelijk drukker nu dan we gewend zijn van de zomervakanties. Dat is even schakelen, zelfs in onze automaat.

Deze meid is ook mee! Het wordt haar eerste buitenlandse trip met ons. Ze is van top tot teen gehuld in vaccinaties, draagt een tamelijk hinderlijke halsband die haar beschermt tegen teken, vlooien en wat al niet meer. En voor de heenreis hebben we haar lichtjes gedrogeerd met een half pilletje tegen reisziekte. Al na een half uur kickte het in en vooralsnog hebben we geen kind aan haar.

Veel later dan gehoopt maar we zijn er! De vrees dat onze lievelings Italiaan zelfs al de luiken had gesloten bleek ongegrond. Deux pizza's huit liggen du moment in Phil's oven. Wij blussen alvast af met een karafje vin rosé.

Voor het weer hadden we niet naar Frankrijk hoeven gaan. In Nederland is het zo mogelijk nog warmer dan hier, schijnt. Maar toch beleeft het anders hier.

Op zondag zijn er maar twee supermarkten in de buurt open en dan alleen in de ochtend. Laat maar zitten dus. Zoals het echte Hollanders betaamt hebben we de kofferbak volgestouwd met piepers en kapucijners. Tot morgen kunnen we in elk geval vooruit. En voor het avondprogramma gaan we wel naar Uzès. Want Uzès is altijd een goed idee.

De Vakantieman, volkomen in zijn element. Hartje.

Een avondwandeling door het oudste hertogdom van Frankrijk tot besluit. Maak mee, maak mee.

Stuur vooral geen hulp.

Dit is de pose van een man die doet alsof hij het ook enig vindt om door een grote Franse supermarkt te struinen. Maar ja, een hele week je poep inhouden is ook geen doen natuurlijk.

Dit is dan weer ronduit jammer. Om niet te zeggen verschrikkelijk, als nieuwbakken koffieleut. Maar hé, weet ik veel. Deze luxe poes is louter bekend met haar fancy bonenmachine. Dat wordt behelpen deze week, met nog maar één passend koffiecupje.

En dan regent het ineens ook nog. Dan maar aan de wijn. Er zit niks anders op.

Leuk boek wel! Over een hond met een eigen leven. Als je onze vorige hond Rover hebt gekend weet je dat dat wel aan mij besteed is.

Onze huidige Griekse viervoeter gedijt prima op Franse bodem.

Vakantiepasta met een salade. Ik haal bizar veel genoegen uit het bereiden van dit soort maaltjes.

Er lagen natuurlijk niet écht piepers en kapucijners in de kofferbak. Wel nam ik een bruin boord mee, twee pakken sojamelk en een zak havermout. Dat werkt voor mij en mijn lijf nou eenmaal het beste. Een hele week op stokbrood en croissants staat gelijk aan darmgedoe en stuiterende suikers.

Onze woensdag besteden we in Arlès. Het stadje waar Vincent van Gogh aan het eind van zijn leven nog een goed jaar gewoond heeft. Sara heeft van dit alles geen weet. Zij ligt rustig op het terras, een tamelijk voorbeeldige versie van haarzelf uit te hangen. Wat is er in die vrouw gevaren?! Dit doet ze thuis nooit.

Ook in Arlès tiert de oudheid welig. Onze voorliefde voor amfitheaters wordt hier weer lekker gevoed.

Stukje flaneren over de werkelijk schitterende boulevard langs de Rhône.

Gelukkig doet de binnenstad een stuk charmanter aan.

Na een middag flink meters maken kunnen we maar één conclusie trekken: ook Arlès is gekeurd en goed bevonden.

Het meenemen van onze harige vriendin zorgt niet alleen voor extra stofzuigbeurten tussendoor. Ook moet er al bijtijds met haar gelopen worden. Want voor het ochtendtoilet kunnen we haar niet, net als thuis, even het gras op sturen. Zodoende nemen we beurtelings de ochtendshift voor onze rekening. Ik doe dat gewoon in mijn pyjama en met ongesprayde longen. Alsof het niks is.

Dit is denk ik mijn lievelingsfoto van deze vakantie. La chat et le chien reposez.

Om niet geheel te verkommeren zijn we genoodzaakt mijn koffieshots buiten de deur te halen. Als je hier een cappuccino bestelt, krijg je koffie met slagroom. Een rondje Google leerde me dat ik het best een cafe au lait kan bestellen. Maar het blijft behelpen.

Eén zwaluw maakt nog geen zomer. Hier zitten er echter een boel. Volgens mij gaat het wel goed komen.

Voor nu is het dat al.

Andermaal een avondwandeling over het park om deze heerlijke dag af te ronden. Kon het maar altijd zo zijn. Dit. Hier. Met mijn tribe. Volmaakt gelukkig.

Onze laatste dag bestaat zoals gewoonlijk uit inpakken, schoonmaken, de laatste boodschapjes doen, en een leessprintje trekken.

En eten bij l'Italiano natuurlijk! Het vooruitzicht dat we hier over zeven weken gewoon weer zitten maakt veel goed.

Vrouwtje toch. Wat heb jij ons verrast. Je blijkt een meer dan prima reisgenote. Een van jouw voorvaderen moet van Franse komaf zijn geweest, dat kan niet anders.

In de grotere Franse steden loop je het risico dat bepaalde mensen ongevraagd je voorruit voor je gaan staan poetsen, als je bij een tankstation stopt voor wat brandstof. Sjrd heeft het daar niet op. Liever doet hij dat zelf. Oké.

Onze laatste stop is in Luxemburg. Niet voor goedkopere benzine, noch voor een aantrekkelijk geprijsde slof sigaretten. We houden het bij een lekkere vette hap.

En een cappuccino ter waarde van een halve rib. Maar hé, dat leek me na al mijn beleefde koffieavonturen van de afgelopen week niet meer dan gerechtvaardigd.

A bientôt!