maandag 6 mei 2019

Plog 866 - Met een tip, een quiz en een mededeling

Plog 866: wat deed ik allemaal van 22 april tot en met 28 april 2019?

Vond ik toch zomaar het gouden ei in de tuin van mijn schoonouders.

En op marktplaats een zo goed als nieuwe Instax mini. Zo gaan influencers dus te werk hè. Toegegeven, je gebruikt zo'n kek speleding niet om je ganse zomervakantie mee vast te leggen. Maar voor de 'speciale momentjes in het leven' lijkt het me een geinige extra. En het wicht waarvan ik hem kocht is weer een stapje dichter bij haar nieuwe smartphone. Heerlijk circulair bezig weer al met al.

Het lekkere weer houdt aan. Dat betekent dat ik al vroeg in het seizoen blootsvoets in mijn schoenen kan. De paden op de lanen in dus maar.

En als ik thuiskom is de miens er ook al. Wat een gezelligheid! Uiteraard is het werk nog lang niet gedaan. Maar er gaat weinig boven het thuiskantoor.

Waar de wijn voor het grijpen staat en mother the woman achter de stoof kruipt om een lekker maaltje te bereiden.

Het eerste boekhoudkundig kwartaal is om. De hoogste tijd om me op de btw-aangiftes te storten. Omdat ik werkelijk gestoord werd van de brakke connecties tussen de draadloze muis en dito toetsenbord en de iMac bestelde ik laatst vervangers mét een draad. Wat een zaligheid.

In de avond begeven we ons naar Venlo, om de theatervoorstelling van Arjen Lubach te aanschouwen. Daar helemaal links, op de tweede rij, zie je ons. Heerlijke show!

De mensen die mijn plog al langer volgen begrijpen de impact van deze linke actie... Maar de spieren piepen na de slopende walking lunges om eiwitten dus nood breekt wet.

Sjpargel. Van de mert. Een halve kilo voor 75 cent. Ik maak geen grap. Elk keer als ik op de markt mijn groenten en fruit koop vraag ik me af waarom ik hier geen wekelijks terugkerende routine van maak.

Nu ik toch zo lekker open deuren aan het intrappen ben doe ik er gewoon nog eentje. Want potdomme wat zit mijn haar ineens een stuk beter als ik het met iets meer tijd, aandacht en moeite verzorg. De truc zit hem in de Diva warmteborstel. Met keramische toestanden en weet ik veel. Je product zo'n naam geven schept verwachtingen maar die worden volledig waargemaakt.

Toegegeven. Op vrijdagavond is het beste er wel af. Maar mijn haar danst nog steeds.

Drie hoeraatjes voor de koning en een oranje tompouce voor mij. Wat staan ze er weer allemaal beeldig op hè? Zo opgepoetst en glimmend.

Team Tuin heeft de tompouce al lang en breed achter de kiezen. Mijn vader bemoeit zich vandaag met het gazon. Maaien, kantjes knippen, verticuteren, bijzaaien, bemesten. Sjrd buigt zich met de snoeischaar over de buxushaagjes. We mogen wel stellen dat we de strijd met die duivelse rupsen vorig jaar gewonnen hebben. Mijn moeder stort zich op het betere wiedwerk. Geen paardenbloemwortel is veilig voor haar grijpgrage tuinklauw. Ik doe als altijd de catering en verleen wat hand- en spandiensten. Al om drie uur in de middag zijn we klaar en ligt de tuin er als een plaatje bij. Dik tevreden.

Tijd voor een quiz. Op zondag gaan we naar: A) De Keukenhof B) De Efteling C) Het Outlet.

Mijn veertigste verjaardag wil ik klein maar fijn vieren. Ter voorbereiding doen we alvast een drankje en hapje op de beoogde feestlocatie.

Saar en ik sluiten de week af met een rondje door het veld. Dit was voorlopig weer even mijn laatste weekplog. In mei neem ik vrij en in juni praat ik je bij.

Hej hej.

zaterdag 4 mei 2019

Ode aan Lisa

Mijn column van september 2018 heb ik opgedragen aan onze gezamenlijke vriendin Lisa. Lisa had net als Bas en ik CF. Zij wachtte op een longtransplantatie. Tevergeefs. We missen haar allemaal nog steeds.

*****
Lieve Lisa,

Ik denk dat je de wereld had veroverd. Hij lag immers aan je voeten. Bij die ene dikke vakantie zou het echt niet zijn gebleven. Tijdens je eerste onvergetelijke trip had het reisvirus je te pakken gekregen. Een welkome gast in je lijf, na al die jaren van vechten tegen een keur aan ziekmakende bacteriën.

Je zou van west naar oost zijn gegaan, en daarna van noord naar zuid. Je paspoort had bol gestaan van de stempels. De bagagelabels aan je rugzak vertelden elk hun eigen verhaal. Net als de littekens op je torso. Ze getuigden van buikoperaties, maagsondes, en natuurlijk je felbegeerde longtransplantatiesnee. Ze hoorden net zoveel bij jou als je sprankelende ogen; je droeg ze allemaal met trots.

Op een zwoele avond in een tropisch oord zou je hem tegen zijn gekomen. Hij kwam naast je zitten, bij het grote vuur op het strand. De heldere hemel was bezaaid met sterren. Ergens klonk het gepingel van een hippie op een gitaar. Hij zou vragen naar je naam en waar je vandaan kwam. Dat was genoeg om als een blok voor je te vallen. Dat hij bovengemiddeld knap was staat buiten kijf.

Lieve Lisa. Deze zomer is het tien jaar geleden dat we afscheid van je namen. Je bent inderdaad op reis gegaan. Alleen niet op de manier die je voor ogen had. Het had zo anders moeten lopen allemaal. Maar de lengte van de wachtlijst heeft je opgebroken. De nieuwe long kwam niet op tijd. Eén dag na je twintigste verjaardag stopte jouw leven. Het voelt nog maar zo kort geleden. Ik hoef mijn ogen maar te sluiten en ik zie je voor me, hoor je lieve stem: “Halloooh, met Lisaaah!”

De wereld is intussen keihard doorgegaan met draaien. Er is zelfs een televisieprogramma naar vernoemd. Hyves bestaat niet meer; daar hebben we tegenwoordig Facebook en Instagram voor. Je hebt er een zwik neefjes en nichtjes bij. Je sterke moeder heeft een tattoo; dat had je vast cool gevonden. Tv-kijken doen we eigenlijk nog maar amper. Alles staat nu op YouTube, dvd’s zijn vervangen door Netflix. Je destijds watervlugge sms-vingers hadden wel raad geweten met WhatsApp. De genezing van CF is nog nooit zo dichtbij geweest. En het achterhaalde donorsysteem wordt met ingang van 2020 eindelijk gewijzigd.

Wat evenmin gestopt is, is het missen van jou. Van dat prachtige koppie: van binnen misschien nog wel mooier dan van buiten. Er wordt nog vaak aan je gedacht en over je gesproken. Dat is fijn maar ook bitterzoet, want het enige dat nog rest. Nooit meer komen er nieuwe herinneringen met jou erbij.

Lieve Bas, ik hoop dat je me vergeeft dat ik deze column aan Lisa heb opgedragen. Eigenlijk weet ik wel zeker dat je het snapt. We stonden immers samen snikkend in haar kamertje, naar haar te kijken. Hoe ze daar lag. Zo stil. Zo koud. Zo dood. Onze vriendin.

Liefs,
Irène

maandag 22 april 2019

Plog 865 - Het waren niet die van mij!

Plog 865: wat deed ik allemaal van 15 april tot en met 21 april 2019?

Vandaag ga ik het eens helemaal anders doen! In plaats van me uit de naad te zweten bij de goeroe vervoeg ik me al vroeg bij de H&M. Ik bestelde online wat bikinimateriaal en vandaag - vanmiddag! - is eigenlijk het enige - gecreëerde! - moment waarop ik deze week mijn pakketje op kan halen. Maar Irène, waarom liet je het dan ook niet gewoon thuis bezorgen? Nouhou, lieve lezer. Ik had laatst dus ook al wat bikinimateriaal gekocht en daarvan moet een deel retour. Ook van mijn onlinebestelling houd ik niet alles. Dus dan kan ik net zo goed alles in de stenen winkel passen en beslissen en meteen achterlaten. Anyway, gezweet wordt er toch wel tijdens deze pashokjesworkout. Hopelijk spoelt dan ook dat zeurende niet-sporten-wel-winkelen schuldgevoel van me af.

Asperges. Gewoon op maandag. Moet kunnen. En van de schillen trek ik zelfs een soepje. Gekkigheid.

Welkom bij deze aflevering van Klussen met Kijkers. Zie hier hoe je in een handomdraai een lommelig stopcontact terug in zijn holletje schroeft met een simpel badkamerschaartje.

De outfit of the day bestaat uit een blouseje van Bien Blue (The Sting) en de door mij alom bejubelde Poptrash broek van Only. Of ik dit model inmiddels in zeven kleuren in de kast heb hangen? Zou zomaar kunnen. De sneakers zijn van Adidas, model Stan Smith. En dan ga ik nu gezellig op de koffie bij Vnn. Doei!

Welkom bij weer een nieuwe aflevering van Kijken met Klussers. Vandaag is de garage aan de beurt. Het isoleren van deze kille ruimte met osb-platen biedt niet alleen comfort aan een gunstig klimaat. Ook zijn de muren ideaal om tal van nagels in te slaan waar je werkelijk al het denkbare aan op kunt hangen. Van boodschappentas tot bandenplakset. Alles heeft een plaatsje en je raakt niks meer kwijt.

Bij ons thuis is het credo 'van de muur af' maar op mijn werk zijn ze duidelijk van 'tegen de muur aan'. Hoe zit dat met jou?

Het leven van een van mijn sprayapparaten hangt aan een zijden draadje. Hij doet het nog wel maar te beoordelen aan het gerammel als je ermee schudt kan het nooit lang meer duren voor hij de geest geeft. Geen fijn idee met het vakantieseizoen in aantocht. Mijn opluchting was dan ook groot toen de leverancier helemaal niet moeilijk deed over de verstrekking van een vervangend exemplaar. Met nieuwe cupjes en meshes erbij en alles! Als een kind zo blij.

De donderdagse sportsessie verliep als een zonnetje. En als beloning zoef ik met de kap omlaag naar huis. Oh yeah!

Thuis zit er maar één ding op: omkleden, de loungehoek in orde maken en op mijn lauweren rusten.

Deze leuke bloemensituatie kreeg ik van Js, die bijna negen jaar na onze verhuis voor de house tour kwam. "Voor bij de paarse stoel," want dat had ze op mijn plog gezien en leek haar wel leuk. Die vrouw heeft er kijk op!

We luiden het lange weekend in met een buitenmaaltijd en wijn. Heel veel gelukkiger kun je ons niet maken.

D'n deze hier heeft de hele nacht lopen spoken. De trap op sluipen en voor het hekje gaan zitten piepen. Met tussenpozen, om te horen of er wel reactie kwam. Net een klein kind. En dan nu vreselijk moe liggen zijn in de mand. Schuif eens op, dan kruip ik erbij.

In de middag tuffen we naar onze vrienden Rn en Kt, waar we als altijd weer uitermate goed verzorgd worden.

Rn is nogal van de gadgets en bestelde een Instax mini camera. We testen hem meteen uit. Wat een leuk speleding!

Hartelijk Paas allemaal. Succes met de eieren. Dit kind is vandaag mijn spirit animal.

Vier van deze voeten wandelden gisteren 80 kilometer aan een stuk. In de bokhitte. Mag jij raden welke.

Hej hej.

maandag 15 april 2019

Plog 864 - Of we vaker internetdaten

Plog 864: wat deed ik allemaal van 08 april tot en met 14 april 2019?

Laten we het erop houden dat ik van goede bedoelingen aan elkaar hang, met mijn herbruikbaar tasje voor losse appels en de afgeprijsde zak voorgesneden roerbakgroenten. Maar dat dat lang niet genoeg is om de wereld te redden van de plasticsoep en voedselverspilling.

Ken je dat? Kleren dragen waarvan je je afvraagt waarom je dit niet altijd aanhebt? Dit is mijn nieuwe signature look. Een sweater dress, een legging en soepele sneakers. Niks meer aan doen. Misschien doe ik al mijn andere kleding wel weg.

Op dinsdag mogen mijn oranje keycord en ik weer op pad naar Utrecht voor een afspraak bij de specialistisch verpleegkundige en een rendez-vous met het longfunctieapparaat. Als verwacht pers ik er wederom stabiele waardes uit. Het zou bijna saai worden. Maar ik hou dus ontzettend van saai en als ik ergens kon tekenen voor nog twintig jaar zalig doorakkeren op dit niveau zou ik het zo doen. Hoewel de eerlijkheid me gebiedt te zeggen dat ik toch ook wel erg nieuwsgierig ben naar Orkambi's opvolger Symkevi...

Nog een laatste pitstop bij de apotheek voor een doos vitamines en dan kunnen we door naar de kelder voor kroketten. Dat is inmiddels ook een beetje traditie. Hoewel ik nooit letterlijk kies voor kroketten, maar figuurlijk bekt het wel lekker. Terwijl ze niet per se bijdragen aan een goed figuur. Goed, ik stop wel.

We toppen de dag af met het vieren van de uitgestelde verjaardag van mijn schoonzuster. Aan alle Hollanders: dit type vlaai (GEEN GEBAK!) heet kroonsjele mit sjoem. Bijzonder goed te pruimen.

Op woensdag ga ik de hort op met Srg. We zijn uitgenodigd voor het afsluitende diner van de negende editie van Skate4AIR. Hij was de man achter het fantastische filmmateriaal. En hij woont ook in het zonnige zuiden dus we kunnen carpoolen. Er zijn nog veel meer toevallige overeenkomsten en die komen allemaal aan bod tijdens de gezellige rit naar 't Gooi.

Gezellig en goed verzorgd. En ondanks de heaters toch ook wel koud. Douze points voor mijn winterjas. Ik leer het wel mam.

Het liefst ligt ze midden tussen de planten, met haar Griekse derrière. Dat de tulpen daardoor maar matig opkomen is bijzaak.

Verder voel ik me vandaag nogal invalidenparkeerkaart. De eerste helft van de week was iets te vol met afspraken, vroeg op, laat naar bed en weinig slaap. De fysio sla ik dus ook maar over.

Ik ben nog steeds moe maar een klein uitje naar de kapper ken net. En er zijn paaseitjes. Die helpen altijd. Hoewel ik de witte laat liggen.

Om het weekend in te luiden bak ik een simpele cake. Ik word daar tegenwoordig nogal ontspannen van. Je gooit wat losse ingrediënten bij elkaar, zet ze in een verwarmde kast en een uur later komt er iets compleet anders tevoorschijn, met geur en al. Fascinerend toch?

Na de cake tover ik ook nog deze ovenschotel op tafel. En mi gado wat een lekkere! Het recept komt gewoon van de app van Ap, kijk maar.

Het leuke aan CF (ja echt!) zit hem in de contacten. Je leert mensen kennen die je zonder die afwijkende genmutatie naar alle waarschijnlijkheid nooit had ontmoet. Na elkaar al een paar jaar alleen digitaal te hebben gesproken gaat het er vandaag dan in levenden lijve van komen. Met gezond verstand en logische voorzorgsmaatregelen.

En als verwacht voelt het geen moment ongemakkelijk. We hebben stof te over en moeten nog haasten om op tijd bij onze verschillende concerten in de zaal te staan.

Sjrd wilde graag naar de Dynamo om Zoli Band te aanschouwen. Ik op zich ook wel. En dat was maar goed ook want het was niet bepaald dringen in de herriekelder.

Op zondag rusten we uit. Met koffie, cake en een koersje.

Sommigen van ons rusten het liefst met het mandje ondersteboven.

Hej hej.