maandag 23 maart 2020

Plog 882 - De perfecte autist

Plog 882: Misschien maak ik weinig vrienden met deze weekplog. Maar dat is dan jammer.

Ik ben opgestaan met een onrustig gevoel in mijn lijf. De angst over het naderende onheil vliegt me van tijd tot tijd aan. Wat dan ook niet helpt is alle nieuwsapps elke vijf minuten verversen en lezen over de ronduit dramatische toestanden in Italië. En de alarmerende waarschuwingen dat zulke taferelen ook ons staan te wachten als er nu niet drastisch wordt ingegrepen. Waarbij het hijgerige liveblog van het AD de kroon spant. Sjrd neemt per direct mijn telefoon in beslag, bouwt een aangenaam nestje op de tuinbank en stuurt me naar buiten. Ontspannen. Nu.

Een dag zonder nieuws heeft mijn geestestoestand goed gedaan. Toch wil ik de toespraak van onze premier graag zien. En waar ik vreesde voor een volgende golf paniek lukt het hem gek genoeg me wat gerust te stellen. Na DWDD zwengelen we Netflix aan en beginnen aan Bodyguard. Fijne serie. Met PS David slash Dave, een stuk van een hoofdrolspeler. Met ook nog zo'n zalige Britse tongval.

Nou Saar, geniet er nog maar even van want dit is de allerlaatste keer dat je hier in de ochtendzon kunt liggen nagaren van de nacht. Het was nog even spannend of het door kon gaan gezien alle tumult, maar onze in december bestelde bank wordt vandaag bezorgd! En daar mag Sara dus niet op. Nooit. Nimmer.

Helaas is mijn collega vandaag te druk voor de lunchwandeling. Dan maar in mijn eentje een rondje met het hondje. Meteen een stuk saaier. We lopen langs de brievenbus voor een postale mentale steun aan een Cyster die man en kat achter zich heeft moeten laten om zichzelf te beschermen tegen virale ongein.

Tadaa! Het is allemaal nog mooier dan ik het in mijn hoofd bij elkaar had verzonnen, vind ik. Onze woonkamer oogt veel groter en nog gezelliger. En de bank zit heerlijk. Ook niet onbelangrijk. Maar dat wist ik natuurlijk al.

De timing had niet beter kunnen zijn, met maanden van eenzame opsluiting in het vooruitzicht. Ja je leest het goed. Maanden. Want denk je echt dat alles vanaf de vooralsnog beloofde zesde april plots weer normaal en veilig is? Voor mij niet in elk geval. En dan kan ik er maar beter comfortabel, knus en kleurrijk bijzitten, nietwaar?

Continuïteit in mijn trainingen bij de fysio is erg belangrijk. Nu ik de deur alleen nog uitga voor mijn dagelijkse wandeling is dat een regelrechte bedreiging voor mijn met veel pijn en moeite bij elkaar gebikkelde spiermassa. En wat te denken van de fysiopraktijk waar ik al sinds mijn dertiende kom? Daar ligt ook alles nogal op zijn gat. Maar gelukkig is daar de PhysiApp. Waarmee de goeroe me gewoon op afstand kan begeleiden. Er is beeld en geluid én de behandeling telt mee voor de declaratie bij de verzekering. Iedereen geholpen.

Tussen alle - al dan niet kloppende - verontrustende nieuwsberichten op het interwebs door stikt het gelukkig ook van de memes. De een nog hilarischer dan de ander. Deze heb ik eruit gepikt omdat hij me een handvat geeft om het eens te hebben over hoe de rest van de natie nu te kampen heeft met een leefwijze die voor mensen met CF dagelijkse kost is. Hygiëne. Handen wassen. Tissues en papieren doekjes. In je elleboog hoesten en niezen. Geen handen geven. Handalcohol. Afstand houden. Mondkapjes. Handschoenen. Schorten. Isolatie. Onzekerheid. Angst. Wij kennen het klappen van de zweep. Als wij opgenomen worden in het ziekenhuis liggen we altijd op een eenpersoonskamer met een sluis ervoor. En al naar gelang de samenstelling van je innerlijke beestenboel hult iedere zorgverlener die je kamertje betreedt zich telkens opnieuw in een gele schort met paarse handschoenen aan en een mondkapje voor. Als je mazzel hebt kun je na een dag of vijf weer met gierende banden op huis aan. Als je pech hebt lig je weken, soms wel maanden moederziel alleen in de duiventil die je wereld is geworden. Dus kom mij godverdomme niet aan met gepiep over verplicht een poosje binnen zitten, in je eigen comfortabele huis, met je eigen zalige bed en al je spullen binnen handbereik. Met stronteigenwijs tegen de adviezen in toch even eruit voor een nutteloos bezoekje aan de Action. Met geklaag over schrale handen van "het nu wel heel vaak moeten wassen". Met gejammer dat je nu ineens wel erg veel tijd met je eigen kinderen die je zo graag wilde door moet brengen, iets moet leren, opvoeden. Je weet niet waar je het over hebt. Je realiseert je niet wat voor een ontzettend luxe paard je bent.
En dan nog een laatste dwingend advies... BLIJF THUIS! Als je het al niet voor jezelf doet, doe het dan voor je kwetsbare opa, oma, vader, moeder, broer, zus, vriend, vriendin, neef, nicht, buurvrouw, sportmaatje, collega en alle zorgverleners die zich nu uit de naad staan te werken. Jij kunt dan zogenaamd zelf wel nooit ziek worden of iets oppikken (wat ik echt heel fijn voor je vind!), je kunt wel altijd iemand anders besmetten. Zonder dat je het weet. En dat is ronduit asociaal.

Merk je dat ik boos ben? Geloof me, het is heel simpel. Je hebt een keuze: je kunt de oplossing worden door de regels na te leven óf de oorzaak blijven van het verder verspreiden. En in dat laatste geval duurt het allemaal Nog Veel Langer voordat je weer naar de Action kunt.

Goed. De hoogste tijd voor een kalmerend blokje om. Waarbij deze sukkel pootjes baadde in een iets diepere poel dan ze inschatte.

Hoewel hij regelmatig bezorgd over het kalende plekje op zijn achterhoofd wrijft, groeit het gros van Sjrds haar gewoon stug door. Een bezoek aan de kapper zit er nu natuurlijk niet in. De enige mogelijkheid, op niks doen en het welig door laten tieren na, is zelf de tondeuse ter hand te nemen. Met mijn Barbies van weleer is dat niet per se goed afgelopen. Ach, en als je dan toch op Bol zit te klikken kan het zijn dat er nog het een en ander in het winkelmandje belandt. Noem het de Corona-essentials van deze week.

"Kom je de dag een beetje door?" wordt me de laatste week veelvuldig gevraagd. Het zegt denk ik meer over de huidige beleving van het leven van de vraagstellers zelf. Want echt, voor mij is er in wezen niet veel veranderd. Mijn dagindeling is nog precies hetzelfde als een maand geleden.
Opstaan - poepen - vaatwasser uitruimen - ontbijten - vlogs en andere online pulp kijken - na de tweede kop koffie weer poepen - handen en spraycupjes afwassen - sprayen - douchen - aankleden - boven opruimen en eventueel een was aanzetten - lunchen - wandelen - vrije tijd - rond half zes weer sprayen - koken - avondeten - keuken opruimen en spraycupjes afwassen - tv kijken - sprayen - naar bed met een fluisterfilmpje. Ik zou een perfecte autist zijn.
Maar goed. Iedereen en zijn moeder bakt deze dagen, zie ik op mijn Instafeed. Dat werkt aanstekelijk. In het tijdsblok 'vrije tijd' knutselde ik aldus mijn eigen verzonnen bananenbrood weer eens in elkaar. Goed gelukt!

Ergens achter in een kast verstopt vond ik nog gewichtjes, Sjrd trok zijn trainingsmatje onder het stof vandaan en goeroe Mkl gaf eerder deze week twee elastieken af om te kunnen gebruiken tijdens de thuistrainingssessies. Net echt zeg. Ik heb er spierpijn van.

Elke dag bewegen, veel fruit eten, voorzichtigheid betrachten en zoveel mogelijk de kalmte bewaren. We doen wat we kunnen. Vooralsnog gedijen we bijzonder goed in onze cocon en met het ritme dat we hebben gevonden. Maar ook voor Sjrd geldt dat hij al veel vaker met dit bijltje heeft gehakt. In de afgelopen jaren waren er regelmatig periodes waarin we amper de deur uitkwamen en ons leven zich beperkte tot de bank. Dat we nu elke dag samen buiten kunnen bewegen en heel veel lol met elkaar hebben weegt prima op tegen de gemiste horecamomenten en uitjes naar overal en nergens. We genieten van wat er allemaal wel nog kan. En dat is echt een hele hoop. Mensen met CF en hun dierbaren staan mentaal met 100-0 voor tijdens het uitzingen van de ophokplicht.

Ook onze koning spreekt op vrijdagavond het volk bemoedigend toe. Goed gedaan Wimlex. En dan gaan we daarna lekker verder met onze nieuwe serie. Het is The IT Crowd geworden. Ik had wel zin in iets om te lachen. Nou, dat zit met deze Britse sitcom over klunzige computernerds in een smerige kelder van een onbeduidend kantoor wel snor.

Goed. Het moment is daar. Tegelijk met de aanvang van de lente opent Coiffure Irène haar deuren. De kapster van dienst bekeek eens wat filmpjes op YouTube en denkt dat het wel moet lukken. Het lijdend voorwerp is zijn mat inmiddels zo kotsbeu dat hij er alle vertrouwen in heeft dat het wel goedkomt. "En anders gewoon standje gemillimeterd!"

Nou... Voor een amateur ben ik best tevreden over mijn vuurdoop met de tondeuse. Voor de volgende keer verdiep ik me in de overloop naar het langere gedeelte bovenop. Daar zit nog wel ruimte voor verbetering. Op de ene plek wat meer dan op de andere. "Dat is dan een tientje contant in het handje alstublieft."

Niettemin erg blij met de marathonzit in de kappersstoel die ik zes weken geleden volbracht. Met mijn vijftig tinten bruin. Daar kan ik als het goed is nog een hele poos op teren. Desnoods met wat grijze accenten.

Ouderwetse schrijfkramp in mijn linkerhand maar een fijne stapel oppeppers ligt klaar om verstuurd te worden. Laat die brievenbussen klepperen!

Nk deed maandag al onze boodschappen en nu staat ze weer in de tuin met een tas vol lekkers. "Ja want ik kook altijd hoeveelheden voor een gaarkeuken!" In ruil voor cannelloni en appeltaart geef ik haar een halfvolle doos latex handschoenen. Opdat ze beter beschermd door de supermarkt kan struinen. Blij dat ik op deze manier ook iets terug kan doen.

Er is een rust over dit huishouden neergedaald, daar word je bang van. Het is één groot mindful onthaastparadijs. 

Terwijl de een zit te kleuren, heeft de ander de platencollectie er weer eens bij gepakt. Madonna, Whitney Houston, Wham. U vraagt, hij draait. Het woord 'sabbatical' zou wat ongepast zijn, gezien de staat van de wereld om ons heen. Maar feit is wel dat we vooralsnog behoorlijk gebaat zijn bij minder prikkels van buitenaf. Bovendien wordt er door de week hard gewerkt. Dat gaat gelukkig gewoon goed door. En het gebeurt een stuk efficiënter bovendien. Zeker als je gemiddeld twaalf uur per week aan tijd wint door niet in de auto te hoeven zitten. Dat is anderhalve werkdag. Ik ken mensen die daar een zeker virus voor zouden bedanken maar zo'n imbeciel ben ik niet.

Hou afstand als je naar buiten moet, hou je goed.
Hej hej!

maandag 16 maart 2020

Plog 881 - Irène gaat in quarantaine

Plog 881: Op de troepen vooruit. Wij gaan nu echt volledig in vrijwillige Corona quarantaine.

Het aantal Coronabesmettingen in ons land loopt gestaag op. Ik had me voorgenomen het dagelijkse leven na onze goed geplande onderduikvakantie zoveel mogelijk op te pakken. De realiteit is echter een stuk weerbarstiger. Het valt me zwaar. Ja, ik ging naar de fysio. Waar gelukkig maar twee andere sportgenoten waren die zich ook nog eens keurig aan de duidelijk gecommuniceerde regels hielden. Ja, ik ging samen met mam naar de supermarkt. Waar zij de kar bestuurde, ik zelf mijn klantenkaart mocht scannen en uiteraard contactloos betaalde. Ja, ik ging zelfs nog een via Marktplaats gekochte stoel ophalen. Maar ik deed het allemaal met een knoop in mijn maag. Maandagavond moet ik huilen. De angst grijpt me naar de keel. Ik wil op slot. Samen. Sjrd begrijpt me. Hij zat ook met een slecht gevoel op zijn werk, gehuld in een nevel van medische alcohol iedereen paniekerig bij zich vandaan te wapperen. Morgenvroeg moet hij voor een afspraak naar gemeente G. en woensdagavond nog een keer voor het voorzitten van een bijeenkomst. Daarna halen we de brug op en is het Schluß.

Net een week vakantie gehad maar nu alweer kapot moe van de spanning. We voelen het allebei. Gelukkig werken alle opdrachtgevers en collega's mee om Sjrd te faciliteren vanuit huis te werken. Er is veel begrip en bezorgdheid om onze situatie. Dat is ontzettend fijn.

De NCFS organiseert een websessie via Facebook die gegeven wordt door mijn longarts. Hij praat ons bij over de impact van het Coronavirus op mensen met CF. Ontzettend goed en fijn dat dit geregeld wordt. Er is veel behoefte aan informatie. We behoren immers tot de kwetsbare groep. Helaas is er nog erg weinig bekend over de exacte impact en wat we al dan niet kunnen verwachten. We snakken naar zekerheden en die kan net niemand ons geven. Om het hoofd leeg te maken is een wandeling in de zon met die kleine viervoeter zalig. Dit zullen voortaan mijn uitjes zijn. Hoewel ik volgens de Adviesraad Zorg van onze patiëntenvereniging nog steeds niet in eenzame afzondering hoef te leven voelt het voor mij en Sjrd veel veiliger om onze eigen, striktere koers te varen.

Het waterpeil van de Maas is nog steeds hoog. De Oolderplas zoekt ruimte op de oevers. Die is er nog genoeg. Limburg heeft voor hetere vuren gestaan.

Lunchwandelen met man en hond. Op een doordeweekse donderdag. In het zonnetje en met de tussenjas aan. Heel goed te doen. "Sla je dan ook wat ambtelijke praat tegen me uit?" vroeg mijn collega voor vertrek. "If you want me to talk dirty to you I will!"

Hier doet Sara een goede imitatie van een vosje. Wij kijken intussen de gemiste afleveringen van Hollands Hoop terug. En we zoeken alvast naar een nieuwe serie op Netflix. Want het zou zomaar kunnen dat we die dienst uit gaan spelen de komen tijd.

Mijn ouders gaan iedere vrijdag naar de Lidl. Vanaf vandaag winkelen ze met twee karretjes. Niet om te hamsteren, wel om voor ons inkopen te doen. Dat is ontzettend lief! Ze willen het zelf niet horen maar ze behoren met hun bijna 67 lentes ook tot de kwetsbare groep. Natuurlijk baart me dat zorgen. Als hun nu iets overkomt kan ik niet voor mijn ouders zorgen. We zitten inmiddels in de levensfase waarin de rolverdeling van zorglasten omgekeerd zou moeten zijn.

Het net rond Nederland lijkt zich steeds meer te sluiten. Toch zijn er nog steeds mensen die het allemaal niet zo nauw nemen met de aangekondigde voorzorgsmaatregelen van het kabinet. Of die zelfs nog durven spreken van "overdreven gedoe" en "het is maar een griepje". Daarom een dringende oproep aan alle millennials met hardnekkige evenementengeilheid. Stay the fuck home. 75 Jaar na onze zwaar bevochten bevrijding is het Coronavirus onze oorlog, wat ik je brom.

Het is lente, ik voel het aan mijn instrumenten! Op zaterdag melden de hulptroepen zich al vroeg voor een stevig potje tuinrausen. De rolverdeling is als vanouds. Mijn vader het gazon, mijn moeder de pluk, Sjrd de snoei. En ik de catering.

Saar ziet erop toe dat de hygiënemaatregelen nauwgezet worden nageleefd.

De horeca is op slot, morgen blijven de scholen dicht. Een groot gedeelte van Nederland ligt stil. Maar het hart van ons land klopt moedig en onverdroten door. Het zullen zware weken worden. Maar wellicht is er ook ruimte voor reflectie. Op welke voet gaan we verder als deze ellende achter de rug is? Wat blijft er over, waar kunnen we zonder? Wat kan beter, wat moet anders? De resetknop is ingedrukt, zoveel is duidelijk. Voor mezelf hoop ik dat ik nog een poos onderdeel mag blijven zijn van het leven na Corona.

Terug van onze dagelijkse wandeling treffen we de boodschappen bij de voordeur die buuv Frdrk voor ons gedaan heeft bij de grootgrutter in het dorp. We boffen met ons netwerk. Het is niet groot maar wel heel solide.

Hej hej!

maandag 9 maart 2020

Plog 880 - Bonjour de France!

Plog 880: Waar het begin van de meteorologische lente beter te verpozen dan in ons geliefde Franse stulpje?

Zoals je weet ben ik van nature iemand die niks aan het toeval overlaat waar het mijn gezondheid aangaat. Noem het overgeorganiseerd, noem me een control freak. Maar in gekke virale tijden als deze komt het best van pas. Ik ben op alles voorbereid, en meer. Mocht het nodig zijn kunnen we langer blijven.

On y va! Zonnebrilletje op, zonnebrilletje af. In de Ardennen ligt zelfs nog wat sneeuw. Hoe zuidelijker we geraken hoe warmer het wordt. En hoe langer het duurt voordat de zon ondergaat. Er is weinig verkeer onderweg, we wisselen onze lievelingsalbums af met podcasts. De stops beperken we tot een minimum. Tanken en plassen, van top tot teen gedrenkt in alcohol. Heel goed te doen allemaal.

Rond de klok van negen zitten we aan ons keukentafeltje, achter de dampende pannen en met een geopend flesje rood op kamertemperatuur. De eerste mufheid en kou zijn al uit de bungalow getrokken. Santé op de blije eikels!

Hoewel we in een dun bevolkt gebied zijn willen we zo weinig mogelijk contact met andere mensen. We komen hier voor onze rust ja! En voor een virusvrije omgeving. We beginnen de dag dan ook met een uitje naar de Lidl in Saint Ambroix. Sjoerd is de kapitein van de winkelkar en navigeert mij via een veilige route door de supermarkt. "Irène even opletten, een vrouw op rechts!" "Irène even wachten het is nu te druk bij de kaasjes!" Met een tot de rand gevulde kar vol eten en drinken en een hypo mijnerzijds verlaten we het pand. Onderweg naar huis maken we een stopje om van het uitzicht te genieten. We maken er maar meteen een soort picknick van. Enig.

De vijf zit in de klok. Tijd voor de dingen die er echt toe doen.

Goedemorgen. Wakker worden met een ochtendzon, fluitende vogels en iets te sterke koffie. Geeft niks.

Terwijl Sjrd zich met zijn mountainbike vermaakt ga ik te voet op verkenning. Mijn benen (en longen) moeten weer even wennen aan de pittige klimmetjes hier in de regio. Maar het kan met-zonder-jas dus in feite heb ik niks te klagen.

We lummelen wat. We lezen wat. We tukken wat. Het is een lamme middag. En nog even zoeken naar de juiste afstelling van de elektrische kacheltjes voor een optimaal klimaat.

Op woensdag snakken we allebei toch wel naar wat meer actie. We willen al zolang we hier komen (sinds 2013) eens naar zee rijden. Vandaag gaat het er dan eindelijk van komen. Op naar de Camargue en de Middellandse Zee.

Onze eerste stop is in Le Grau-du-Roi. Waar we precies net te laat zijn om nog ergens fatsoenlijk te kunnen lunchen. Terwijl ik me zo had verheugd op vers gevangen vis... We vinden uiteindelijk een Artisan Boulanger waar de eigenaresse de verkeerde tosti voor mij te kort onder de grill legt maar allez. Het motortje moet branden.

Onderweg naar La Grande-Motte worden we verrast door talloze roze flamingo's aan weerskanten van de weg. De Camargue is het enige gebied in Europa waar deze vogels in het wild leven. Ik had er vurig op gehoopt maar ook rekening mee gehouden ze niet te zien. Dus dit is magnifiek!

Maar verder is het ook hier Corona wat de klok slaat. Dit biljet hangt op een van de vele openbare toiletten die het havenstadje rijk is. Alsof ik daar nu op ga. Ik doe het nog liever in mijn broek.

Voor donderdag heeft het weer niet veel goeds in petto. Zeikregen van de morgen tot de avond. Een perfecte dag voor een fijn weerzien met ons lieve stadje Uzès. Waar we naar het schijnt een kijkje kunnen nemen in het gemeentelijk museum. Maar dat blijkt, ondanks de veelbelovende aankondiging van de openingstijden online én op het hoopvolle briefje bij de de deur op de begane grond, toch dicht. Zo ontdekken we na twee helse middeleeuwse trappen te hebben beklommen. Wel de workout van de dag gehad.

Dan maar lekker luxe uit lunchen. We geven sowieso geen grijpstuiver uit hier dus we mogen onszelf best iets gunnen. We zetelen bij Ten, waar we als altijd smullen tot de laatste korrel rijst.

Na Sjrds dagelijkse sportmoment in de late ochtend (meestal fietsen, soms hardlopen) trekken we er 's middags samen op uit. Deze vrijdag kiezen we voor Goudargues; volgens de locals het Venetië van de Gard. Alleen dan zonder de megalomane cruiseschepen. Persoonlijk vind ik die vergelijking nogal overtrokken. Maar goed, dan noemen we onze wandeling rondom en door het dorp ook gewoon een hike. Die we besluiten met een picknick met chips en cola op een bankje aan het dorpsplein. Waar het schooltje op het punt staat uit te gaan. Heel even voel ik me onderdeel van het gewone Franse leven.

Ken je dat? Dat op vakantie alle kostjes lekkerder smaken? Het lukt me hier ook beter om los te komen van mijn vaststaande gerechten. Hier mik ik meer bij elkaar wat er nog is en wat op moet. Maar hier is ook Emmental. Ik gok dat dat het antwoord is op alles.

Welterusten Blind Paard. Wat ben je toch fijn.

Enerzijds is de week omgevlogen, anderzijds kroop hij kalmpjes voorbij. Onthaast voel ik me zeker. Ik heb serieus met de gedachte gespeeld om alleen hier achter te blijven, voor nog een weekje of wat. Maar daar is het me toch te stil voor. Bovendien heb ik geen vervoer, behalve een te grote gele fiets. Als er iets is kan ik niks, met mijn steenkolen Frans ook nog eens een keer. Maar met stip op één staat dat ik veel liever met Sjrd in Nederland schuil dan in mijn eentje in Frankrijk. Dus nog een laatste rondje over het Place aux Herbes, waar geen levende ziel te bekennen is.

En nog wat voorraadjes verrukkelijke vijgenjam inslaan bij de Utile voor mee naar Nederland!

Het plan was om te gaan jeu-de-boulen, ik bedoel petanque spelen. Maar we hebben slechts drie ijzeren ballen en het kleine balletje is verschwunden dus dat schiet niet op. Gelukkig kunnen we putten uit een ruime selectie tennisrackets, badmintonsets, houten kleppertjes en pingpongbatjes. Voor tennissen is het te koud, voor badmintonnen waait het te hard, de kleppertjes associeer ik met strand dus blijft een potje tafeltennis in het jeugdhonk over. Het is dat ik geen pen bij me heb, anders had ik onze namen ook nog vereeuwigd op een van de ondergekalkte muren.

D'n deze hier blijkt dol op picknicken. Te pas en te onpas steekt hij een fles drinken en een zoute dan wel zoete versnapering in de rugzak en ploft her en der neer voor een snackmoment. Hij blijft me verrassen, ook na bekant zeventien jaar verkering.

Terug op het chateau doen we van Wijnen Wijnen Wijnen. En maken we een aanvang met het opbreken en inpakken. Omdat de was nu niet zo snel droogt besluiten we het bed niet te verschonen. Dat komt in april wel weer.

Ik foerageer de terugtocht, Sjrd haalt de stofzuiger door het poppenhuis. Het feit dat we onze harige vriendin bij mijn ouders hebben ondergebracht is even ongezellig als praktisch. Scheelt toch een pens werk.

Dag mooie Gard, met je eindeloze velden vol wijnranken. Tot over een aantal weken. Hoop ik.

De terugreis verloopt gelukkig weer gladjes. Met mijn latex handschoentjes is geen wc me te gek.

Thuis. Met alles en iedereen veilig in de buurt. Bij het Saar kon er een klein hoog blafje van blijdschap af maar de rest van de avond heeft ze ons zwaar beledigd volkomen liggen negeren. Schatje.

A bientôt!