maandag 22 mei 2017

Plog 771 - Richtig moe van vakantie vieren

Plog 771: wat deed ik allemaal van 15 mei tot en met 21 mei 2017?

De week begint zonnig en de verwachtingen op langere termijn zien er meer dan prima uit. Yiehaa! Dus ik installeerde de buitenwoonkamer en nestel me lekker op de loungebank met Douwe Bob. Waar zal ik zijn uitklapposter eens ophangen? De muur van de buren wellicht.

Zie je dat? Ja, ik doel niet op die melkflessen hoor. Maar wel op de witte Adidasjes waarin ze staan. Ik heb ze eindelijk aan en voel me intens hip nu. Volstrekt ongepast natuurlijk, want echt hippe mensen dragen allang weer andere trendy dingen waar ik nog lang niet rijp voor ben. En weet je wat mijn moeder - die afgelopen zondag zilveren Adidasjes aanschafte, over hip gesproken! - over mijn sneakers zei? "Op zulke gympen volleybalde ik vroeger." Oké.

We hebben Albert Heijn weer eens ingeschakeld voor de boodschappen deze week. De bezorger heeft zich een breuk gesjouwd.

Sara zou goed dienst kunnen doen als alternatief weerhuisje. Je ziet aan de stand waarin ze op het kleed ligt, hoe het met de temperatuur gesteld is. Wijd is warm.

Ik heb het ook warm. En ik ben moe. Die week vakantie heeft me stiekem een hoop kruim gekost. Banken dus maar. Met een filter.

Op donderdag was het tuintijd. Samen met mam toog ik naar het tuincentrum om plantjes in te slaan. Eigenlijk ben ik het aan mijn stand verplicht om een curcuma aan te schaffen, vanwege de helende effecten - ook op CF - die de plant worden toegedicht.

Maar het is toch geen curcuma geworden. Ik heb immers al genoeg aan Orkambi. Als ze daar nou eens een boom van maken... Team Tuin zet wel allerlei ander moois in potten. Blij mee!

Bij de kringloop vond ik twee mooie vintage items voor mijn serviesverzameling. Ook heel blij mee! Alleen is daar vlak na thuiskomst nog precies een onderdeel van over. Topdag dit.

Sara en ik kruipen dus maar op de bank. We doen het voor het behoud van de mensheid in het algemeen. Graag gedaan.

Ik ben zo'n vrouw die heus zelf de auto vol kan tanken. Het komt er alleen zelden van. Ik geniet er vandaag dus maar extra van.

Net zoveel als van de road trip die pap en ik maken. We gaan samen op en neer naar Utrecht. Voor wat ziekenhuischecks. Niks spannends, wel nodig. De belangrijkste vracht staat op de achterbank. Een nieuwe voorraad Orkambi. Klaar voor de zomer!

Deze foto is mede mogelijk gemaakt door Sjrd! Zonder mijn medeweten, want hij heeft naar eigen zeggen een bloedhekel aan fotograferen. Maar Sara is de laatste dagen enorm druk met het merelkoppel dat een nest kinderen probeert groot te trekken in onze haagbeuk. Ze staat er met haar neus bovenop. Tot grote angst van het merelkoppel. Ocharme.

Mijn maag en buik maken er de laatste tijd weer een flink potje van maar vandaag spant werkelijk de kroon. Pijn! Krampen! Lucht! Boeren! Winden! Opgeblazen! Zuurbranden! Ik word er gek van. En een beetje moedeloos. Want ik heb echt geen flauw benul van hoe het komt en wat ik er aan kan doen.

Ik besluit deze matige en zeer vermoeide week met een goede couscous. De meeste gerechten met couscous vullen je holle kieskies en na een uur zit je alsnog met een zak chips in je handen. Is mijn ervaring. Maar deze combinatie van ingrediënten is goed gekozen. Erg lekker, vullend en super gezond. En ook nog eens snel te bereiden. Ideaal voor de aankomende hittegolf!

Hej hej.

dinsdag 16 mei 2017

Plog 770 - Het belang van voldoende schoeisel

Plog 770: wat deed ik van 11 mei tot en met 14 mei 2017?

Vakantie is... dat de tuinmannen zich bekommeren om het gazon. Luxe hoor.

"Nou Sjrd, trek je gymschoenen maar aan. Ik heb een startbewijs voor je geregeld!", bracht ik zonnig te berde. En dus draafde Sjrd donderdagochtend toch maar gewoon 30 lange kilometers door het Zeeuwse landschap. Wat een baas. Nu lekker bijtanken met vocht en ander voedzaams.

Sjrd is niet de enige die behoefte heeft aan een luie middag. Ik moet ook nodig even bekomen van de inspanningen van de afgelopen dagen. En Sara natuurlijk met mij. Want waar ik ga, gaat zij. Dus ik lees wat, ik drink wijn en ik eet Japanse mix. Waar mijn bloedsuiker natuurlijk weer van door het plafond gaat. Helemaal als je insuline bij je hebt die mogelijk niet meer helemaal fris is. Oeps.

's Avonds kijken we natuurlijk naar de tweede halve finale van het songfestival. We zingen al de hele week over lights and shadows dus we moeten wel.

Vrijdagmiddag hebben we afgesproken met onze bejaarde vrienden. In het Veerse museum is een hele tentoonstelling opgetuigd over het verdwenen dijkhuisje van Veere. De gastcurator vertelt honderd uit over het huisje waar hij zelf nogal vergroeid mee is. Dat hij er niet meer helemaal objectief in staat, blijkt wel uit de bewering dat de Zeeuwse bevolking het zwaarst geleden heeft onder de tweede wereldoorlog. Op dat punt kan ik een frons niet onderdrukken.

De ware reden dat we deelnemen aan dit toch redelijk belegen uitje schuilt hem in de bijbehorende boottocht over het Veerse meer!

Had ik al gezegd dat Veere zo'n enig plaatsje is?

Een van de mensen aan boord vertelde nog iets interessants over de molen. Maar dat is niet blijven hangen. Sorry.

Wij genieten vooral van de het varen, het uitzicht, de zon en onze eeuwige jeugd.

Op de terugweg hadden we gehoopt leuk de zeilen te kunnen hijsen. In plaats daarvan kregen we een lel van een bui op de kop. Ik sop uit mijn laarsjes.

We hebben de meeste avonden thuis gegeten, maar voor ons laatste Zeeuwse avondmaal rijden we naar Domburg. Uiteraard nadat we allebei een droog pak aan hebben getrokken. Sjrd ziet zich genoodzaakt zich als Duitse toerist te verkleden maar is niettemin erg blij dat hij zijn hardloopschoenen aan kán trekken. Of waarom je altijd een extra paar schoenen mee moet nemen op vakantie. Ik pakte weliswaar voldoende schoeisel in maar trek mijn nieuwe Middelburgse laarsjes aan. Met heuse hakken! Zeeland doet gekke dingen met me.

Volgens restaurantsite Iens moeten we beslist bij De Visbar gaan eten. Nou, oké dan. En inderdaad, dit is de lekkerste spinaziesoep die ik ooit gehad heb!

Zaterdagochtend staat in het teken van inpakken en schoonmaken. Dat ga ik dan maar enorm awesome doen vandaag.

Dag heerlijk strandhuis. Hopelijk tot snel! We willen maar al te graag nog eens op je passen en voor je zorgen.

Nog een laatste tussenstop in Middelburg voor wat vergeten dingetjes en een late lunch. Sara wacht geduldig tot we weer kunnen gaan. Zonder een koude kont te krijgen. Die vrouw heeft skills.

En route! En een grote pluim op Sara's hoed. Ze heeft zich werkelijk keurig gedragen tijdens de heen- en terugreis. Dat hebben we wel eens anders meegemaakt. Met veel kwijl en kots. Zou ze het dan eindelijk beginnen te snappen?

Op zondag trek ik mijn nieuwe Zeeuwse rokje aan. Op deze foto komt het maar half zo leuk tot zijn recht maar geloof me: het is echt een enig rokje.

Het is vandaag niet alleen onze trouwdag maar ook nog Moederdag. Aan beide dagen doen we echter niks. Onze trouwdag hebben we de hele afgelopen week al gevierd en mijn moeder heeft elke dag Moederdag. Dat mams en ik nu toch samen een cappuccino drinken op een zonnig terras in de stad is dan ook gewoon voor de gezelligheid. Dikke prima!

Hej hej.

maandag 15 mei 2017

Plog 769 - De gulden middenweg gevonden

Plog 769: wat deed ik allemaal op 09 en 10 mei 2017?

Op dinsdag worden we alweer wakker met zon. Wat lekker! Sara heeft zonder veel moeite het beste plekje in de hele tuin gevonden.

Na een rustige opstart - wat anders? - hebben we wel zin in een strandwandeling. Alleen dan met het strand op redelijke afstand, want het is weer te vloed op dit uur. Maar hier, op dit punt, met dit uitzicht, waan je je net zo goed in Griekenland.

Het tiert hier welig allemaal. Prachtig.

En ze houden hier erg van fietsen.

We blijken 'helemaal' naar het strand van Vrouwepolder te zijn gelopen. Me dunkt dat ik trek heb. Kom maar door met deze verrukkelijke vissalade!

Ik ben blij dat in elk geval een van ons tweeën een beetje leuk op de foto staat. Waarom mijn gezicht nog wat moeilijk staat kan ik gerust verklaren. Ik heb zojuist namelijk een Duitse meneer vriendelijk doch dringend verzocht geen sigaretten op te steken in mijn nabijheid. "Weil ich sehr Krank bin." Hij keek daar nogal van op maar besloot mijn wens te respecteren. Schön.

Omdat Sjrd de zoveelste wielrenetappe echt niet wilde missen, koos hij voor de terugweg wederom het verharde pad. Sara en ik gaan echter lekker off road. Onszelf helemaal aan gort lopen! Tot en met een dikke hypo aan toe, maar dat weet ik hier nog niet.

Op het strand stikt het van de kwallen. Ze liggen overal. En Sara heeft geen idee. Ze besnuffelt elk hoopje drilpudding aandachtig.

Woensdag brengt ons naar Goes. Voor wat wandelen en winkelen in Zeeuwse sferen.

En op een zonnig terras een lekkere tosti met curry ketchup. Dat zal de gulden middenweg dan wel zijn?

Ook Goes is goedgekeurd. Al is deze enorme muurschildering misschien wat heftig. Zeker voor mensen met ornithofobie.

Ter voorbereiding op onze vakantie in Zeeland fantaseerde ik over alle dingen die we zouden kunnen gaan doen. De zon zien opkomen op het strand was daar een van. Alleen strookt dat niet zo met onze uitslaapliefhebberij. De zon in zee zien zakken is echter geen onmogelijke opgave. Zeker nu ik vrij probleemloos en zonder grote ademnoden duinhellingen en strandpaden beklim.

De zee heeft iets magisch. De zonsondergang op het strand is fabelachtig. En een voormalige zwerfhond uit Lesbos allerlei eerste keren zien beleven is ronduit vertederend. Het Saar is niet meer te houwen!

Niks meer aan toe te voegen.

Dit spreekt ook wel voor zich, denk ik.

In Zeeland kun je maar beter altijd een winterjas bij je hebben.

Komende zondag zijn we zeven jaar getrouwd. Ik neem er vast een voorschot op.


Stil crazy after all these years.

Sara zit hier wel heel schattig te zitten voor de foto, maar de realiteit is dat ze er geen hol aan vindt. Zitten. Op het strand. En wachten. Op de zon die ondergaat. Ze wil rennen!

Dag fijne dag.

Hej hej.