maandag 11 december 2017

Plog 800 - Een goed getal voor goed nieuws!

Plog 800: wat deed ik allemaal van 04 tot en met 10 december 2017?

De week van de waarheid is aangebroken. We zullen snel weten hoe het nu met mijn heupsituatie gesteld is. Het stemt me angstig en verdrietig. Enerzijds kan ik me niet voorstellen dat het foute boel is. Anderzijds bereid ik me op het ergste voor en durf ik niet aan de consequenties te denken die een operatie met zich meebrengen. Deze lieve tekening van Skaty tovert toch nog een glimlach op mijn pipse snoetje. Het zijn de kleine dingen die het doen.

Zelf de was kunnen opvouwen is ook zo'n klein ding waar ik onverwacht veel vreugde uithaal. Wie had dat ooit gedacht?

Sjrd transformeert steeds meer tot een keukenprins. Vanuit mijn rolstoel geef ik instructies. Hij voert ze achter het aanrecht uit. De wazige plaat doet geen recht aan de goede smaak van deze puike pasta.

Dinsdag is D-day 1. Pap en ik kachelen in stilte naar Veldhoven. Precies op tijd melden we ons voor de CT-scan op de radiologie. Ik weet pas kort dat pap op de SEH al eerder van de breuk op de hoogte was dan ik. Hij ving het "toevallig" op. Die wetenschap maakt me nog onzekerder dan ik al ben. Welke signalen heb ik nog meer gemist? Wat is er nog meer voor me achtergehouden? Op deze momenten komt de complotdenker in mij naar boven. En de bidder. Want reken maar dat ik me tot "iets" gewend heb afgelopen nacht. Ik geloof niet in God maar heb gesmeekt om hulp, om een goede uitslag. Baat het niet, schaadt het niet.

Pap zweert dat hij geen signalen over wat dan ook heeft opgevangen of verzwijgt. Gewoon snel betalen en weer naar huis. Nu moet ik het loslaten.

Wat er ook gebeurt, vanavond vieren we Sinterklaas. Fluks aan de inpak dus. Fijne afleiding. 

D'n hoop is echt niet zo groot dit jaar. Toch zijn we allemaal meer dan tevreden als alles is uitgepakt.

Op woensdag wordt er nog een pakketje bezorgd. Mijn op Facebook gewonnen setje thermo-onderkleding van Craft. De ironie.

Donderdag. D-day 2. Al mijn zintuigen staan op scherp. Als de jonge arts de kamer inloopt en ons een hand toesteekt, probeer ik van alles te lezen. Is hij ernstig of opgewekt? Hij heeft in elk geval een lief, open gezicht en doet niet heel formeel. Hij vraagt hoe het gaat en hoe het met de pijn is. "Beter dan twee weken geleden en best uit te houden. Maar hoe was de scan?" antwoord ik. "Goed," zegt hij met een lachje. Van opluchting laat ik mijn hoofd op tafel bonken, pleng wat tranen en grijp nog even dramatisch naar zijn hand. Voor een moment heb ik geen controle meer over mezelf. Toch herpak ik me snel. Samen bekijken we de beelden. Die zien er in mijn ogen niet fraai uit. Ik schrik van wat ik zie. We tellen vijf breuken. Hoe heb ik het in vredesnaam voor elkaar gekregen? De arts is eigenlijk best tevreden met wat hij ziet. Alles is keurig op zijn plek blijven staan en oogt zelfs al een beetje beter dan twee weken geleden. Alsof de losse onderdelen al wat meer op hun plek zijn gezet. Vanzelf. Het zelfhelend vermogen van dit krakkemikkige lijf blijft me verrassen. Hiermee is een operatie definitief van de baan. "Zelfs als we opereren krijgen we het niet netter dan het nu staat," stelt hij me gerust. En dat is maar goed ook want het was een gecompliceerde toestand geworden als het wel had gemoeten. Hij laat nog even doorschemeren dat ik wellicht in de toekomst eerder last kan krijgen van een versleten heup en dat die dan wel vervangen moet worden. "Tja," zeg ik, "de kans dat ik met CF 80 word is sowieso niet zo groot, dus dat zien we tegen die tijd dan wel weer." Mijn relativerende woorden doen hem even verstommen. Daar moet ik een beetje om grinniken. Nu wel ja. De komende vier weken zal mijn wereldje blijven bestaan uit op bed liggen, in de rolstoel zitten en me voortslepen achter mijn looprek. Zonder te douchen, zonder normaal naar de wc te kunnen. Ik heb het er allemaal graag voor over. Hoe oerstom het ongetwijfeld nog gaat zijn.

Omdat de straling van een CT-scan heftiger voor het lijf is dan van een gewone röntgenfoto, wil de arts voordat we weer naar huis gaan nog een setje nieuwe röntgenfoto's van mijn bekken laten maken. Die kan hij dan vergelijken met de foto's die ik over vier weken weer moet laten maken, voorafgaand aan de controleafspraak. Oké. Prima. Doen we. Hoewel ik de afgelopen weken zeker niet ben aangekomen - ik vermoed eerder dat er een kilo of twee af is - lukt het mijn vader prima om me vanuit de meest ongunstige hoek te kieken. Met onderkin en alles. Super!

Thuis. En kapot. Om het goede nieuws te vieren mag het Saar gezellig bij mij op bed. 

Sjrd hangt deze weken van friet, pizza en pekingeend aan elkaar. Dan kan een extra keertje pizza er ook nog wel bij. Want niemand heeft zin om te koken vanavond en het leven is te kort - en breekbaar - voor moeilijk gedoe. Bon appetit!

Mijn eetlust is niet je dat sinds ik in de kreukels lig. Ik verstook niks dus het lijf vraagt, behoudens een op peil zijnde spiegel pijnstilling, ook nergens om. Gek hoe je dan meteen weer in oude gewoontes vervalt. In de tijd dat ik letterlijk niks vrat (het klinkt plastisch maar zo was het echt) was Limburgse vlaai mijn redding. Vandaar dat ik me ook nu wend tot dit beproefde concept. Bovendien is dit Vlaai met een Verhaal. Gisteren, nadat mijn vader en ik naar het ziekenhuis waren geweest, wilde ik nog even langs de bakker. Voor broodjes en iets lekkers. Het leek me zo fijn en best haalbaar bovendien om even mee naar binnen te gaan. Noem het een uitje bakker. De kleine oversteek van parkeerplaats naar ingang bleek echter een monstertocht. Het duurde tergend lang en na 10 meter was ik gesloopt! Voor de terugreis moest dan ook de rolstoel uit de auto worden getakeld. Wat een deceptie. Heel mijn conditie is naar de filistijnen. HUIL.

Slechte conditie of niet. Ik zette zonet wel mooi een PR neer met uit bed kruipen, in de rolstoel klimmen en naar de voordeur sprinten om deze lel van een fruitschaal in ontvangst te nemen! Er wordt van allerlei kanten aan me gedacht en voor me gezorgd. Ik vind dat heel bijzonder.

Sjrd en ik luiden het weekend in met een niet helemaal perfect gelukte risotto uit de oven. Geeft niks. Al doende leren we. Het smaakt er niet minder lekker om. Komt door de liefde die erin zit.

Sinds de goede uitslag van donderdag bereik ik elke dag kleine mijlpalen. Nu het vertrouwen er is dat het goed zit, durf ik vanzelfsprekend meer in actie te komen. Zo lukt het me sinds afgelopen nacht om in mijn eentje naar de po-stoel te schuifelen. Dat scheelt Sjrd alvast een heleboel gemiste uren slaap. Ook kan ik mijn eigen kakkie weggooien. Want laten we eerlijk zijn, je zeult toch gewoon het liefst zelf met je eigen stront. Dat de wc daardoor iets minder proper oogt is ook op te lossen. Vanavond heb ik voor het eerst sinds ik in het ziekenhuis belandde weer een pyjamabroek aan. Goals mensen, keiharde goals.

Op zaterdag zit ik niet helemaal lekker in mijn vel. Ik geloof dat de verwerking van het gebeurde in volle gang is. Ik kan om niets in huilen uitbarsten. Zonet nog, toen ik met mijn rolstoel langs de houten plint schuurde en er een stukje verf aftikte. "We komen hier straks verdomme álles aan het vervangen en opknappen!" snotterde ik tegen Sjrd. Hij gaf me een aai over de bol en besloot tot het ultieme offer: de kerstboom voor me opzetten. Dat is liefde mensen. Liefde in zijn puurste vorm.

Schitterend. Ik heb er geen ander woord voor. 

Ik knutselde intussen nog wat met het letterbord.

Veel mensen drukken ons deze dagen op het hart dat we "Moeten bellen als er iets is hè?" Dat is even lief als onrealistisch. Want er is namelijk altijd wel wát (vaak de toch wat meer impopulaire klussen) en daar gaan wij echt niet voor bellen. We zijn namelijk tussen al het mantelgezorg door vooral toe aan rust in huis, met zo min mogelijk prikkels van buitenaf. Zomaar een appje ontvangen met de vraag of we zin hebben in een vers bereide stamppot. Dan voel je aan hoe je ons kunt helpen. Dankjewel lieve Mrjln. We hebben gesmuld!

Eigenlijk had ik vandaag op het heilige ijs van Thialf in Heerenveen moeten staan, voor de tweede clinic van Skate4Air. Ergens ben ik blij dat we nu in elk geval niet de weg op hoeven. Vanachter het vensterglas is zo'n eerste sneeuwdag best te pruimen.

Zij die nu ruim 24 uur van de Oxycodon af is en daar behoorlijk goed op functioneert, heeft best een bodempje wijn verdiend. Om de laatste antibioticumpil mee weg te spoelen. Proost!

Hej hej.

vrijdag 8 december 2017

Plog 799 - Camping De Heupkom

Plog 799: wat deed ik allemaal van 27 november tot en met 03 december 2017?

Zo. Deze bleekneus heeft er weer een lekker zweterig nachtje op zitten. Maar met behulp van de thuiszorg ben ik toch behoorlijk opgefrist en heeft zelfs mijn haar een badderbeurtje ondergaan.

Tweede actiepunt van vandaag is het verplaatsen van wat afspraken. Tussen de controle CT-scan en de afspraak op de traumapoli voor de uitslag zit meer dan een week. Dat overleef ik niet. Bovendien halen we het niet om zo vroeg in het ziekenhuis te zijn. Gelukkig lukt het om beide afspraken volgende week in te plannen, aan het eind van de ochtend. Veel beter. Deze week hoef ik dus nergens meer naar toe en kan ik gebruiken om fysiek aan te sterken en de antibiotica voor mijn longinfectie zijn werk te laten doen. Voelt goed.

Gisteravond deed ik twee pogingen om De Kwis terug te kijken maar beide keren viel ik halverwege in slaap. Niet vanwege de saaiheid - in het geheel niet, er kwam zelfs een item over CF en Orkambi voorbij - maar vanwege mijn extreme dufheid. Blijkbaar ga je je vanzelf bejaard gedragen als je je bejaard voelt.

Dit zijn de lifesavers die mij er de komende weken doorheen gaan trekken. Antibiotica en pijnstilling. Kom maar op!

Het is dus zo dat ik zelfs mijn eigen broek niet aan kan trekken op het moment. Gelukkig krijg ik veel helpende handjes. En hondjes.

Nou, goed moment voor weer eens een ontbijtfoto dacht ik zo! De kwark met ontbijtgranen en fruit waarmee ik tijdens mijn sportregime ontbeet is me nu te veel werk. Komt wel weer.

Zie hier mijn troon, waarop ik midden in de woonkamer en pal voor het open raam mijn ding doe, op elk moment van de dag. Inclusief het door mijn vader gefabriceerde wc-rol ophangsysteem. Verder ben ik vandaag niet gewassen door de thuiszorg. De dame in kwestie was namelijk panisch voor honden. Nou ja, dan niet hè.

Team De Buurkindjes wandelt graag met Sara. Daar wordt iedereen blij van.

29 November betekent voor de ware Jan Jans en de Kinderenadept maar één ding: Sint Pannekoek. Sjrd eet maar weer eens buiten de deur vanavond en houdt bovendien niet van pannenkoeken. Komt dat even goed uit. Mijn vader heeft zich flink uit de naad staan bakken. Smullen! Helaas bleek mijn bloedsuiker na het eten veel te hoog. Deze reality check was niet leuk maar ook goed. Want dat er weer insuline aan te pas moet komen nu lijkt me evident. Het is niet anders.

Goedemorgen Sara. Hoe vind je zelf dat het gaat?

We hebben gisteravond eens flink opgeruimd in huis. Overal en nergens lagen spullen, heel chaotisch allemaal. De groene trolley van Ikea, die ik ooit kocht als mobiele ziekenhuisapotheek voor tijdens intraveneuze thuiskuren, komt ook in deze situatie goed van pas. Alles bij de hand en verrijdbaar. Perfecto! En dan nu een film op Netflix, ik geloof dat ik daar wel aan toe ben. Het wordt Room.

Met daarin ook nog een hondje dat grote gelijkenissen vertoont met onze Rover zaliger! Ach en wee.

Rover mag dan niet meer onder ons zijn, Sara is een waardig opvolgster. Ook al heeft ze haar zoveelste mand vernacheld. Zolang ze regelmatig over haar buik gekriebeld wordt vindt ze alles goed. Ik mis het dat ik nu niet bij haar op het kleed kan gaan liggen, om te knuffelen. Gelukkig neemt mijn moeder de honneurs waar.

Overbuuv Mrjln vroeg of ik zin had in verse groentesoep. Nou en of!

Zo'n onhandige sportblessure levert wel een hoop bloemen op. Wat dat betreft kan ik het iedereen aanraden. Al is een abonnement op Bloomon denk ik een betere oplossing om jezelf structureel in de bloemetjes te laten zetten.

Nog meer cadeaus. Bij de post zat een bedankje van Klaas van Kruistum namens mijn collega Skate4Air ambassadeur Jochem Uytdehaage. Snap jij het nog? Op het briefje staat "Irène Kan Alles". Dat onderschrijf ik.

Bbtt van Skate4Air reisde stad en land af voor een bezoekje. Heel lief en gezellig! We hebben het onder andere gehad over mijn nieuwe invulling als ambassadeur van Skate4Air. Want ik mag dan wel niet meer mee schaatsen, in mijn hoofd en hart ben ik er nog steeds bij en mee bezig. We kwamen op iets dat past in het thema "Ze kan beter schrijven dan schaatsen." Wordt vervolgd...

Sinterklaas kon het niet langer aanzien en heeft Sara alvast een nieuwe mand cadeau gedaan. Hopelijk is dit model wat slijtvaster.

Zo. En dan is het nu WEEKEND! Proost allerliefste. Even een paar dagen rust aan de kop.

Had ik al gezegd hoe blij we met ons buurtje zijn? Buren die met Sara wandelen, de overbuuv die verse soep komt brengen, achterbuuv Vvn die verse lasagne voor ons heeft gemaakt. Het zijn precies deze dingen die het net wat lichter voor ons maken nu. 💗

Er wordt nog steeds dagelijks fijne post uit de brievenbus gevist. Vandaag zit er zelfs een heus sinterklaascadeautje bij, inclusief gedicht!

Wat me eraan herinnert. Ik moet zelf ook hoognodig aan de slag. Om Sjrd enigszins te ontlasten heb ik beloofd zijn lootjesrijm op me te nemen. En ik moet ook dat van mijn eigen lootje nog maken.

Moeilijk hoor, de touwtjes uit handen geven... Beetje in de pan roeren lukt me best. Samen maken we er iets lekkers van.

"Het voelt nog het meest als kamperen," zei Sjrd gisteravond. Kamperen in eigen huis. De spijker op zijn kop. Vanaf vandaag heet het hier dan ook Camping De Heupkom: geen zeezicht maar toch een heup lol.


Op zondagmiddag vieren we Sinterklaas met de familie van Sjrd. We zitten amper aan de koffie met lekkers als de telefoon gaat. De Goedheiligman zelf!

Hij heeft allemaal cadeautjes achtergelaten. Ongelooflijk.

Voor mij heeft hij een heel mooie surprise gemaakt. Van de ijsbaan in Eindhoven, met mijn vader en mij op de schaats en allemaal sponsoren. Mijn oprukkende verhoging daalt er meteen van. Vooruit, en door de paracetamol.

Ook aan Sara is gedacht. We weten hier nog niet dat de hele kluif er straks weer in onverteerde staat via de bovenkant uit zal komen. Jezelf overeten tijdens Sinterklaas. Dan is het feest geslaagd.

Mijn zwager vroeg voor het derde jaar op rij een useless box. Omdat hij ook wel wist dat niemand die voor hem ging kopen heeft hij het uiteindelijk zelf maar gedaan. Wat een bak!

Maar het mooiste cadeau van vandaag is dit. Mijn beste vriendin bij mij op bed. Eindelijk samen knuffelen!

Hej hej.