dinsdag 26 april 2005

De oproep

Ik ben helemaal opgefokt. Nu al! En dan moet het eigenlijk allemaal nog beginnen.

Vier dagen na de uitzending van Zembla zat hij vanmiddag bij de post. Een dikke envelop van mijn vrienden van het UWV. Toen ik hem zag, nestelde zich meteen zo'n klonterige angstwolk in mijn onderbuik. Zo'n verliefd gevoel, maar dan helemaal negatief.
Het pakket bestond uit een drie pagina's tellende brief, een lange vragenlijst, een declaratieformulier en een boekje over de herbeoordeling. Ik werd uitgenodigd op dinsdag 10 mei om 10:00 uur. Meteen werd probleem één duidelijk: dat ga ik nooit halen! Om 10:00 uur zit ik doorgaans nog aan de Tobi en staan ontbijten en mezelf douchen en aankleden nog op het programma.
Geen paniek, gewoon even met het UWV bellen en een nieuwe afspraak maken.
Het meisje dat ik aan de telefoon kreeg was erg aardig en beleefd. Ze beloofde me dat meneer X mij terug zou bellen voor een nieuwe afspraak en wenste me nog gezondheid ook, toen ik hoestte. Dat beloofde wat...

Met frisse moed ging ik er eens goed voor zitten om aan de vragenlijst te beginnen. De dingen die ze vragen zijn ronduit debiel. Of ik belemmeringen ervaar met horen, zien, spreken, schrijven, lezen, denken en slapen en of ik voor elke verandering ten opzichte van de vorige keuring aan wil geven wat er veranderd is. Ook willen ze weten hoeveel uren ik per week besteed aan het huishouden, of en welke hobby's ik heb en hoeveel sociale contacten ik er op nahoud. Ja, hallo. Op die manier komt elk zwakzinnig poffertje door de keuring...
Ik heb dus maar eens twee lijsten gemaakt. Een van mijn dagprogramma en een van alle medicijnen die ik slik en hoe vaak ik naar welke dokter moet. Die lijsten zal ik bijvoegen bij al die andere paperassen die ik op moet sturen.

En toen belde meneer X terug. Hij was een regelrechte hork. Onbeleefd, ontzettend bot en weinig begripvol. Waarom ik niet kan komen, wat ik dan wel allemaal niet moet doen 's morgens en of ik daar dan niet een beetje mee op kan schieten?! Hij zit ook gebonden aan een strakke en volle planning!
Uiteindelijk, na een hoop gezucht, gekreun en gesteun, zou hij deze afspraak uit de computer halen en een nieuwe plannen, ergens in de middag.

Ja, en dan ben ik in tranen...
Alle liefde van Sjoerd en mam en pap ten spijt. Alle lieve woorden en beloftes dat ik het allemaal niet alleen hoef te doen, dat ik er niet alleen naar toe hoef te gaan en dat we tot aan de Hoge Raad zullen procederen mocht dat nodig zijn.
Ík ben het lijdend voorwerp, ík moet alle shit maar over me heen laten komen. Alsof ik ziek ben voor mijn lol! Alsof ik ook niet gewoon een hippe, blitse, jonge, snelle, wilde carrière-babe had willen zijn. Met een dik salaris en dito auto. En vooral géén ziek lijf en een stomme uitkering.
Het laatste waar ik op zo'n moment behoefte aan heb, is me te laten beschimpen door een of andere lullige ambtenarenloser...

Maar goed. Na de tranen kwamen de woorden en nu gaat het alweer een stuk beter. De strijdlust komt weer boven drijven. Ik lust ze rauw, allemaal!

2 opmerkingen:

Henny zei

Dag lieverd,

Kop op, we gaan er samen voor, ook al moet jij dit uiteraard alleen doormaken.

liefs
Henny

Elly zei

Hé Irène,
Niet te rauw lusten, hoor: als je fel en boos bent dan kom je héééél gezond over. Je mag nu wel boos zijn (gooi het eruit), maar als je daar zit niet! Wat goed dat je hebt gebeld om die afspraak later te zetten!
Heb je (heel toevallig) het verslag van training herkeuring al gelezen? Staat op de NCFS-site.
Elly (jeweetwel, die andere CF-ster)