vrijdag 22 april 2005

Zembla - Fatale Herkeuringen

In mei 2001 viel mij de twijfelachtige eer te beurt dat ik de trotse eigenaresse werd van een Wajonguitkering, omdat de keuringsarts van het UWV (toen nog GAK geheten) mij volledig arbeidsgehandicapt en daarmee arbeidsongeschikt achtte.
Ondanks dat het hebben van een uitkering niet fijn is, viel er een loden last van mijn schouders. Werken was en is gewoon te zwaar voor mij.
Toch gingen er nogal wat maandjes overheen voordat ik, en mijn ouders met mij, aan dat idee gewend was.

Nog steeds worstel ik met het feit dat ik op fitte dagen denk de hele wereld aan te kunnen en mezelf het liefst full time aan het werk zie. Maar het ergst zijn de blèch-dagen, waarop ik als een uitgebluste bosmarmot op de bank hang en mijn lijf niet wil doen wat mijn hoofd allemaal bedenkt. En helaas hebben die laatstgenoemde dagen de overhand.
Dan baal ik in het kwadraat. Ik baal van het feit dat mijn lijf ziek is, maar ik baal ook dat ik door dat zieke lijf gehinderd word de dingen te doen die ik graag allemaal zou willen doen.
Maar het zijn vooral ook die blèch-dagen die me doen beseffen dat mijn uitkering geen overbodige luxe is. Want dan wordt dubbel en dwars bewezen dat werken er gewoon niet in zit.

Gisteravond ging Zembla over Fatale Herkeuringen.
Aan bod kwamen mensen die van het ene op het andere moment van volledig arbeidsongeschikt volledig arbeidsgeschikt werden beoordeeld. Een van die mensen was een 22-jarige meid met astma en nog wat andere klachten. Door haar aandoening was ze gedwongen haar opleiding vroegtijdig te staken. Ze vernevelt om de anderhalf uur.
De keuringsarts oordeelde dat hij wel snapte dat zij liever niet aan het werk wilde, want ze vond haar leventje zeker wel lekker op deze manier...
Ze zat huilend voor de camera.

Op zulke momenten bekruipt me een akelig gevoel en maakt een grote angst zich van me meester. Ik krijg binnenkort ook een oproep voor een herbeoordeling van mijn arbeidsongeschiktheid. En ook ik zal worden onderworpen aan de grillen van zo'n keuringsarts en/ of arbeidsdeskundige. Wat zal hij of zij gaan zeggen over mijn ziektebeeld en arbeidsmogelijkheden? Want dáár gaat het om, volgens de mevrouw van het UWV die gisteren ook haar zegje deed in Zembla. "Wij kijken niet naar de ziekte, maar naar de arbeidsmogelijkheden!"
Ik vond haar niet aardig. Ze had zo'n strenge mond met van die omlaag hangende mondhoeken. Gewoon een ontevreden kop eigenlijk. Ontevreden met wat zij allemaal heeft. Een gezond lijf en een topinkomen. Ik zou er ook naar van gaan kijken...

Ik weet hoe mijn lijf in elkaar steekt en welke mogelijkheden ik allemaal heb. Dat zijn er legio, neem dat van mij aan! Het jammere eraan is alleen dat ik er mijn brood helaas niet mee kan verdienen. Laten we hopen dat degene die mij gaat herbeoordelen dit ook ziet en er naar zal handelen...

Misschien heb ik de oorzaak van mijn jeuk gevonden?

Geen opmerkingen: