woensdag 4 mei 2005

Arme Rover, deel II

Nu al kan worden gezegd dat Rover een bijzonder nare week heeft.
Na het bijtincident van maandag moest hij vandaag naar de dierenarts. Gewoon ter controle en voor zijn jaarlijkse prikken hoor. Maar hij ervoer het een en ander wederom als een drama.
Bij binnenkomst was hij nog heel rustig en niet bevreesd; hij ging braaf zitten, niet blaffen en ook nergens nerveus tegenaan piesen. Maar toen we in de onderzoekskamer waren en ik hem op de tafel zette zodat de dierenarts hem kon betasten, klom hij als een bange kleuter bijna op me. Hij hijgde zijn tong zowat uit zijn bekkie en zijn hartje ging als een bezetene tekeer.
Na het onderzoekje moest hij een prik en er gingen drie mislukte pogingen en een hele hoop hondengejank aan vooraf voordat de cocktail uiteindelijk in hem zat.

En nu beloof ik plechtig dat ik de komende tijd niet meer over Rover schrijf. Want als ik eigenlijk ergens een hekel aan heb, dan is het aan mensen die over hun huisdier praten alsof het hun kind is. Of aan huisdieren die worden genoemd in de overlijdensadvertentie van hun baasje met een pootje erbij, zodat de lezer ook weet dat Felix de kat was, Snuffie het konijn en Pietje het zebravinkje... :-S
Ook kan onze Rover bij voorbaat al fluiten naar een hondenbegraafplaats, een as-uitstrooi-sessie boven het een of ander en een gedenkplekje op internet. No way!
Allereerst hoop ik natuurlijk dat hij nog héél lang in leven blijft en mocht de tijd daar zijn, dan graven we eigenhandig een kuil in de tuin en planten we een aardig plantje op zijn kop.

Geen opmerkingen: