dinsdag 10 mei 2005

Hoge tranen

Ze zitten weer hoog vandaag, de tranen. Ik lijk onderhand wel een lekke emmer, zoveel als ik de afgelopen tijd jank.

Vanmorgen werd ik wakker na een gebroken nacht. Ik had het de hele tijd koud, moest om de haverklap eruit voor een plasje, lag te piekeren over de herbeoordeling en kreeg om het gezelligheidsgehalte compleet te maken ook maar meteen een hypo. Jottum.

Het staartje van deze ochtend speelde zich af in het zweethok van de fysiotherapeut, ook al niet een locatie waar ik doorgaans erg blij van word. Ik mocht mij bezigen met een fietstest, sit ups en hamstringgemartel. Toch viel de uitslag van de diverse metingen niet eens zo heel erg tegen. Mijn conditie blijkt minder belabberd te zijn dan ik dat mezelf altijd voorstel dat hij is (ik weet het, mijn sportieve zelfbeeld is ronduit negatief en blijkbaar ietwat vertroebeld!), maar mijn spierkracht zou hier en daar wel wat opgevijzeld kunnen worden (hé, aan zelfkennis dus toch ook geen gebrek?!).

W., mijn fysio, kent na meer dan tien jaar behandelen de valkuilen-der-Irèneke wel en doet er dan ook alles aan wat in zijn vermogen ligt om mij te motiveren in mijn behandeling. Zo stuurde hij me vroeger vaker gewoon vroegtijdig naar huis als ik op de behandelbank lag te klieren, met de mededeling dat ik pas terug hoefde te komen als ik weer normaal kon doen. Ook weet hij dat ik behoorlijk kick op gadgets. Nou is de gehele fysiotherapiepraktijk eigenlijk één bonte verzameling van de meest denkbare én ondenkbare hypermoderne snufjes, maar toch kan het me allemaal maar vrij kort boeien. Vanmorgen echter liet W. zich ontvallen dat er binnenkort ook een saturatiemeter* aan het snufjesassortiment wordt toegevoegd. En daarmee is mijn nieuwsgierigheid in ieder geval voor de komende paar weken gewaarborgd! Dat noem ik nog eens klantenbinding! ;-)

Maar alle motiverende acties en prikkelende snufjes ten spijt, feit is dat ik me na inspanning gewoon niet lekker voel. En dat is helaas de allergrootste de-motivator die je kunt bedenken.

Het resterende gedeelte van de dag verliep dan ook op z'n blèchs. Ik was mottig van de buikpijn, had een hoofd als een emmer (het voelde alsof ik al een week lang met een te strakke haarband om mijn hoofd rondliep) en voelde me door al deze misère uiteraard behoorlijk zielig.
Probeer dan maar te blijven geloven dat sporten goed voor je is...

Het zal niemand verbazen dat de grote donorshow van SBS6 van vanavond de welbekende druppel was die de spreekwoordelijke emmer deed overlopen.
Het voordeel hiervan is wel dat hij nu weer lekker leeg is en er een hele hoop water in kan voordat hij weer overstroomt!

Een saturatiemeter meet het percentage zuurstof dat aanwezig is in het bloed. Bij gezonde mensen is dat percentage meestal 100%, zowel in rust als bij inspanning. CF'ers zitten in rust vaak al wat lager en bij inspanning wordt de saturatie doorgaans nog lager (dit heet desatureren). Als het zuurstofpercentage onder de 90% komt, is extra zuurstoftoediening meestal noodzakelijk. Klachten die kunnen wijzen op een te lage saturatie zijn onder andere blauwe nagels en hoofdpijn.

1 opmerking:

Peter zei

En, heb je nu wel lekker kunnen slapen