woensdag 18 mei 2005

Judgement Day

Tja, hoe ging het? Op zich toch wel goed denk ik. Al gaat mijn dossier door naar de volgende ronde, naar die van de arbeidsdeskundige. De verzekeringsarts kon mij met dit beeld niet direct op medische gronden arbeidsongeschikt verklaren. Omdat ik immers zelf mijn kleren aan kan doen en mijn tanden kan poetsen en het er niet naar uitziet dat ik binnen een jaar doodga, kan ik volgens Balkenende en co. op medische gronden dus wel gewoon werken.

Even vanaf het begin...
Op van de zenuwen maar voor mijn gevoel erg goed voorbereid, zaten we om 12:45 uur al in de wachtruimte van het UWV. We volgden vanuit onze ooghoeken hoe een meisje en haar moeder zich meldden bij de receptie. De deerne in kwestie kwam vrij less gifted over, (maar?) bleek slecht horend te zijn en niet te weten met wie ze een afspraak had.
Even na enen riep de arts mij naar binnen. We hadden besloten dat ik alleen naar binnen zou gaan en dat Sjoerd in de gang op me wachtte. De eerste indruk was goed, het leek me een aardige en redelijke man. Zou dat nu al de Reiki zijn? ;-)
Hij vroeg aan me hoe het ging en daarop begon ik al meteen te huilen. Hadden we dat maar vast gehad! Na wat gesnik en gesnotter hervatten we het gesprek en was ik in staat mijn verhaal te doen. Ik kwam goed uit mijn woorden, kon tussen die buien door helder vertellen wat mijn standpunten waren en een uitgebreid beeld schetsen van mijn persoontje. Het viel me op dat de goede man (gelukkig) wist wat CF is, erg aardig was, de tijd voor me nam en me met respect behandelde. Iets waar ik hem aan het einde van ons gesprek ook voor bedankte.
Hij sprak over hoe de beoordeling vroeger ging en dat het woord van de keuringsarts toen eigenlijk heilig was. Met het nieuwe beleid heeft de arbeidsdeskundige echter het laatste woord en dat is in mijn geval een beetje jammer. Want daarmee moet ik die hindernis ook nog nemen voordat ik uitsluitsel krijg over mijn herbeoordeling.

Na het lichamelijk onderzoek (wat heb ik dáár altijd een gruwelijke hekel aan...) vroeg ik hoe hij mijn kansen inschatte. Weer begon hij over vroeger (Vroegah, vroegah toen hadden we nog geen drempels, alleen kûiluh!) en trok daarbij een lastig gezicht. Oei oei...
Op mijn vraag hoe de procedure nu verder ging, vertelde hij dat hij eerst in Utrecht wat longfuncties op zou vragen. Dat zou twee á drie weken in beslag nemen. Daarna gaat mijn dossier naar de arbeidsdeskundige en die moet gaan kijken of het in mijn geval reëel is om passende arbeid te vinden. Ik kan dan worden opgeroepen voor een gesprek met de arbeidsdeskundige, maar hij/ zij kan mij ook alleen bellen en het telefonisch met me bespreken. Ook kan hij/ zij na het lezen van mijn dossier al besluiten dat het toch eigenlijk geen reële optie is om voor mij passend werk te vinden.

Bijna een uur later, liters tranen armer en een schorre stem van het praten schudde de verzekeringsarts me de hand met de woorden "Heel veel sterkte en ik zal mijn best voor je doen.". Ik vroeg of ik dat kon interpreteren als dat hij bij de arbeidsdeskundige ging lobbyen om mij in mijn huidige arbeidsongeschiktheidspercentage te handhaven. "Ja.", antwoordde hij bevestigend!

Eenmaal buiten de spreekkamer en met Sjoerd in mijn vizier kwamen die eeuwige tranen alweer. Verbazingwekkend om te merken dat er in zo'n korte tijd zoveel vocht via je ogen je lichaam weet te verlaten...
Het waren tranen van opluchting, spanning, ontspanning, verdriet, vreugde. Echt maf!
Bij de lift kwamen we het less gifted meiske plus moeder ook weer tegen... "En, viel het voor jou ook zo tegen?", vroeg moeder, gezien mijn rode, opgezwolle gezicht en betraande kijkers. "Er is een wachttijd van twee jaar bij de Westrom!", verzuchtte het meiske moedeloos. Met een klaaglijk "Ja, ze heeft ook al zoveel meegemaakt.", completeerde moeder hun persoonlijk drama nog even.
Aaarggg, boeien! Wat interesseert mij dat nou? Nu even helemaal niks mensen. Laat mij, Sjoerd en mijn tranen met rust. En ik hoef ook al helemaal niet naar de Westrom! Nooit! Ik ben geen fucking retard...
Kortom; hele foute, niet menslievende en puur antisociale gedachten hadden de overhand in mijn hoofd. Ja hallo, mag ik even? 't Was me het dagje ook wel.

Vanavond rinkelden de telefoons aan een stuk. Van alle kanten informeerde men hoe het was gegaan. Zo lief! Oom P. vond de verzekeringsarts een watje, omdat hij mij niet direct had afgekeurd. Uiteraard ben ik het roerend met hem eens, maar ik denk dat het wel verklaarbaar is. Ik ben immers de eerste CF-patiënt die hij voor zich kreeg. Dus is er nog geen protocol en dus moet hij een beetje aftastend te werk gaan.
Maar oom P. besloot ons gesprekje met het advies dat we er vanavond toch maar alvast een stevige borrel op moesten drinken, want volgens hem gaat het helemaal goed komen.

Dus: proost!

2 opmerkingen:

fossieltjes zei

Goed gedaan meissie.
Nieuwe kansen. Kun jij mooi de weg banen voor nieuwe CF-patienten.
liefs
tante Fossiel

Anoniem zei

Dag goeike!
Zo dat zit er ook weer op, nou maar afwachten, maar die lui zullen echt wel hun verstand niet alleen in de kleine teen hebben zitten, toch?!?!?
Zou zeggen: komt goe en drink gerust nog een borrel!
Kus ELke