woensdag 11 mei 2005

Life laundry

Niks kan soms zo verhelderend werken als opruimen of schoonmaken. En dat hoeft niet eens groots te gebeuren. Opruimen op de vierkante meter (al maak je je perforator leeg!) is ook opruimen.
Als je je ellendig voelt lijkt een stevig sopritueel haast helend te werken. Met al de aanwezige troep die je daadwerkelijk opruimt, verban je meteen de spoken in je hoofd naar een plaats waar de zon nooit schijnt.

Het spook dat mijn leven momenteel te vaak verstiert heet UWV. De hele dag zoemt het aan de oppervlakte rond en is het gewoon latent aanwezig. Ik weet wel dat het er is, maar toch kan ik doorgaans ongehinderd mijn dingen doen zonder meteen in een huilbui of ander dramatisch gedrag te schieten. Maar af en toe komt het plotseling naar boven, als een duivel in een doosje.

Die ellendige nog in te vullen en op te sturen vragenlijst die werkelijk door het hele huis leek rond te slingeren, was de afgelopen week het duiveltje in de doos. Overal waar ik kwam, zat of lag was dat ding ook. Tot op de wc aan toe. Bah!
Tot vandaag.

Gisteravond belde ik met mijn oom P. Hij is arbeidsdeskundige en heeft mij al heel vaak aangeboden hand- en spandiensten te verrichten waar het gaat om zijn vakgebied en mijn kwelgeest. Door zijn geruststellende woorden, handige tips en uitgesproken vertrouwen in een goede afloop stroomde de moed weer voorzichtig door mijn aderen. Dit gaat goedkomen...
Deze tak van mijn familie is meestal niet zo gevoelensuiterig maar nu ga ik het toch even zeggen: P. je hebt me enorm geholpen, je bent een schat. Dank je wel!

Vanmiddag heb ik het duiveltje dan ook eindelijk bij de horens gepakt en ben ik met het betere invulwerk begonnen. Met de woorden van P. als mantra in mijn achterhoofd ("Je hoeft geen verantwoording af te leggen voor het feit dat je ziek bent.") en mijn benen nog net niet in de lotushouding vlogen de antwoorden haast vanzelf mijn pen uit! Ik voelde me verlicht, bijna high van vertrouwen.
Toen ik alles klaar had, moest ik me bedwingen om niet naar de brievenbus te rennen. Want ik wist dat op het moment dat de envelop in die grote, rode brievenbus zou glijden, dít duiveltje in alle geval lekker mee zou glijden en dus verdwijnen...

Opgeruimd staat netjes!

Geen opmerkingen: