woensdag 25 mei 2005

Poep

Zoals de titel al doet vermoeden wordt dit een vies log. Dus als je niet tegen vies kunt, moet je nu stoppen met lezen. Zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb!

Ik laat graag scheten. Grote, kleine, harde, zachte, lange en korte. Vaak zijn die gemene, zachte stiekemerds de meest stinkende terwijl je de harde knallers vooral hoort maar nauwelijks ruikt.
Scheten laten is ook goed. Waarom kan ik niet precies uitleggen, zoek dat maar ergens anders op internet op en neem voor nu maar even van mij aan dat het gewoon zo is. Alles wat je laat zitten wat er eigenlijk uitmoet gaat vroeg of laat voor ellende zorgen. Het is nou eenmaal een natuurlijk proces dat beter niet verstoord kan worden.

Het is algemeen bekend en gelukkig door de meeste omstanders geaccepteerd dat CF'ers er door hun haperende darmenstelsel welhaast een dagtaak aan hebben om de overtollige lucht uit hun darmen te werken en er zodoende lustig op los blazen.
Ik werd vroeger dan ook nooit gestrafd als ik via mijn kontje liep te ventileren. Oké, liever niet aan tafel of onder iemands neus, maar voor de rest moest ik vooral lekker tetteren! Bijkomend voordeel voor mijn ouders was natuurlijk dat het voor hun het ideale excuus was om zelf ook gehele symfonieën de wereld in te kunnen helpen...

Maar even terug naar de soorten scheten die er bestaan. Want één soort heb ik nog niet genoemd en juist dat soort vormde de aanleiding voor dit stukje.
Dat is namelijk de natte scheet. Echt gruwelijk goor. Dat je denkt dat je een gewone scheet gaat laten, maar dat achteraf blijkt dat er niet alleen lucht naar buiten kwam maar ook vocht! Vroeger gebeurde dat meestal als ik vermoedde dat er een zacht scheetje zat te duwen en ging ik uit voorzorg al naar het toilet. Negen van de tien keer had ik de juiste beslissing genomen en bleek ik diaree te hebben.
Maar tegenwoordig - sinds ik aan de Creon ben - lijkt iedere scheet het beste op het toilet gelaten te kunnen worden. Ja, en daar heb ik natuurlijk geen tijd voor! Dus gaat het de laatste tijd dan ook wel eens wat vaker mis...

Toen Sjoerd en ik net samen waren gebeurde het ook een keer. We zaten lekker samen in de tuin, op tuinstoelen met stoffen kussens en ik droeg een witte (!) broek. Mijn scheten-laat-gène-bij-nieuw-vriendje was ik na drie dagen al kwijt dus die middag in de tuin tetterde ik er lustig op los, me niet bewust van de schade die ik weldra aan zou richten...
Vergezeld van een glaasje drinken (prrt), wat te knabbelen (pfft) en gezellig gekeuvel (rrrrt) verpoosden we in de tuin. Op een gegeven moment merkte ik op dat ik het wat vond stinken in de tuin. Sjoerd beaamde mijn bevinding. Nu wonen we in een landelijk gebied en is mestlucht hier geen vreemde gewaarwording. Maar (inmiddels) ons huis wordt omgeven door een heleboel andere huizen en de eerste boerderij staat buiten een denkbeeldige stankcirkel. Wat was hier aan de hand? Ik begon 'em toch al een beetje te knijpen en toen Sjoerd naar binnen ging voor een nieuw glaasje drinken deed ik in aller ijl de natte scheet-check. Shit, letterlijk en figuurlijk! Een wettie... Als een idioot glipte ik met het kussen tegen mijn kont gedrukt naar binnen en stamelde zenuwachtig met een knalrood hoofd "Oeps, een ongelukje, hihi!". Ik kon wel door de grond zakken!
Mijn witte broek interesseerde me geen reet, maar Sjoerd's rood-wit gestreepte kussen werd ontsierd door een stinkende, gele vlek...
Gelukkig vatte hij het héél sportief op. Nadat ik me had verschoond en in zijn boxershort op een ander kussen zat, sprak hij de zalvende woorden dat zoiets iedereen kan gebeuren en dat dat kussen toch al hartstikke oud was.

Met het kussen én de witte broek is het wonderwel helemaal goed gekomen. Evenals met onze relatie. Nu alleen mijn darmenstelsel nog...

Geen opmerkingen: