woensdag 8 juni 2005

Boekenleed

Ik heb iets gedaan wat zwaar tegen mijn principes indruist. En het staat ook helemaal lijnrecht tegenover mijn vaak onbedwingbare nieuwsgierigheid. Maar hier kon ik echt niet onderuit.
Na 360 van het 600 pagina's tellende boek, waar ik reeds met enige tegenzin toch dapper in was begonnen, heb ik de enorme pil uiteindelijk maar weggelegd. Wat een kloteboek! Niet doorheen te komen.

Meestal doe ik ongeveer een week over een boek van zo'n 300 bladzijden. Lekker 's avonds voor het slapen gaan nog even de dag afsluiten met een hoofdstukje van het een of het ander. En soms de dag beginnen met nog een hoofdstukje, nog steeds lekker in bed met het warme dekbed opgetrokken tot over mijn oren en knus om me heen gewikkeld. Omdat het de avond ervoor eigenlijk te leuk/ spannend/ ontroerend was om weg te leggen, maar mijn ogen echt niet meer konden.
Maar met dit stuk zware kost was ik al maanden bezig. Iedere avond opnieuw was ik de draad volkomen kwijt en moest ik eerst een hoop pagina's herlezen voordat ik weer enigszins wist waar het over ging.
2 Stappen vooruit, 1 achteruit zeg maar.

Het boek heet "Laten wij aanbidden" en is geschreven door de Canadese Ann-Marie MacDonald. Op de cover staat de aanbeveling "Briljant debuut - Algemeen Dagblad" en op de achterflap schrijft de uitgever dat het een boek is voor wie houdt van de Brontë's, E. Annie Proulx en Carol Shields.
Nou lees ik meestal liever literaire thrillers en andere zogenaamde "chicklit" en had ik dus bij voorbaat al kunnen weten waar deze geforceerde poging op uit zou draaien. Maar ik heb het boek ooit eens gekregen van een vriendin en het stond al ruim 3 jaar ongelezen in de boekenkast. Noem het een verkapte vorm van schuldgevoel. Enfin, je kent het, of niet. Dus toch maar geprobeerd en een poging gewaagd... Kansloos!

Misschien pak ik het boek ooit nog wel eens opnieuw uit de boekenkast, als ik ouder en wijzer ben en echt niks anders meer te doen of te wensen heb. Maar tot die tijd bijt ik me niet meer stuk op historische drama's en lees ik lekker de wat meer toegankelijke schrijfsels. Weliswaar een stuk minder literair verantwoord, maar ook zeker een stuk meer ontspannen!

Geen opmerkingen: