dinsdag 7 juni 2005

Onze achterbuuv

'Beter een goede buur dan een verre vriend.' Zo luidt althans het spreekwoord.
Ik permiteer me de vrijheid om daar in dit specifieke geval toch een toelichting bij te geven. Dit spreekwoord mag zonder meer los worden gelaten op de buren die aan beide kanten naast ons wonen. Dat zijn stuk voor stuk allemaal bejaarde schatten! Maar waar ik wel een beetje moeite mee heb, is onze achterbuurvrouw. Die is gewoon echt raar. En aardslelijk (maar daar kan ze zelf ook niks aan doen), met een vreselijke stem (daar kan ze wel wat aan doen, namelijk haar mond houden). Iets anders kan ik er niet van maken!

Ze is al een paar keer komen klagen over Rover. Dat hij zo hard jankt als we niet thuis zijn. Ze vond het niet eens zozeer vervelend voor haarzelf, als wel zielig voor ons hondje. Alsof we slecht voor hem zorgen! Rover bergen we sindsdien braaf op bij mijn ouders als we weg moeten, dus dat probleem is getackeld.
Doordat ons beider slaapkamers aan elkaar grenzen, vangen we hier en daar wel eens wat slaapkamergeluiden van haar op. Dat is pas in het geheel niet prettig! Vooral als haar lat-hengst bij haar logeert. :-S Daar ga ik ook niet over lopen klagen tegen haar.

Maar nu heeft ze weer iets... Zo'n verbijsterend fenomeen heb ik nog nooit meegemaakt!
De week voor Pinksteren stond 'ie er ineens: een levensgrote feesttent. In haar achtertuin die in verhouding zo groot is als een postzegel. Compleet gedecoreerd met gezellige, gekleurde partylampjes. Niks aan de hand zou je zeggen. Ze zal wel een feestje te vieren hebben en zich in willen dekken voor slecht weer. Leuk voor haar en niet eens zo heel stom bedacht, gezien de wisselende weersomstandigheden waar wij ons allemaal doorheen moeten worstelen!
Echter, we zijn inmiddels zo'n vier weken verder en die tent staat er nog steeds! Zonder dat er sprake is geweest van een grote knalfuif. Wel horen we haar en het in groten getale opgetrommelde bezoek minimaal vijf van de zeven avonden per week plus volledige weekenden lachen, gieren en brullen in die ontzettende tent.

Vorige week brak mijn klomp helemaal. Op zaterdagmiddag, tijdens die mini-hittegolf, stond ineens de vrijer van onze buuv op ons gezamenlijk muurtje! Gekleed in een outfit die het midden hield tussen klussen en combat, was hij in de weer met nog meer plastic, stokken en stenen. Wat was die gozer in godsnaam van plan???
Na een poosje voegde ook de buuv zich bij hem op het platte dak. Zonder ook maar een blik in onze tuin te werpen, probeerden ze samen een extra plastic overkapping tussen de tent en haar huis te maken. Waarom? De mussen vielen al zowat van het dak van de hitte! Wilden ze met die overkapping hun val breken? Of wilden ze net als die beroemde inpakkunstenaar Christo haar huis inpakken? Sjoerd en ik hebben met open monden en opgetrokken wenkbrauwen om de beurt een poosje geboeid naar dit schouwspel zitten kijken.
Toen ik klaar was met douchen en me als een haas naar de woonkamer spoedde om te zien hoe het geworden was, werd mijn verbazing nog groter. De hele constructie was weer weg! Alleen die tent stond er weer 'gewoon'. Naja...

Ik begin inmiddels met grote vrezen te vrezen dat wij de hele zomer zitten opgescheept met het uitzicht op een partytent die op een gemiddeld muziekfestival niet zou misstaan. Beetje jammer dat het entertainment wat erin gepresenteerd wordt niet aansluit op onze voorkeur.









Gelukkig staan er in onze eigen tuin genoeg prachtige bliksemafleiders om tegenaan te kijken!

Geen opmerkingen: