dinsdag 13 september 2005

Banken en stoelen

Sjoerd en ik hebben nog nooit zelf een bankstel gekocht. Al ons zitmeubilair bestaat uit krijgertjes. Hartstikke lief en lekker goedkoop maar er komt een moment dat je toch toe bent aan iets wat je zelf hebt uitgekozen en betaald. Een tijdje terug vonden we dat dat moment was aangebroken. We surften op internet, doorspitten alle woonfolders die in onze brievenbus belandden en gingen meer dan één keer naar de woonboulevard. In de folder van Seats and Sofa's hadden we twee hele mooie banken gezien. Een driezits en een tweezits, strak model, zwart leer en - ook niet geheel onbelangrijk - aantrekkelijk geprijsd. Maar ja, het stond wel bij de Seats and Sofa's. Een onderneming waar ik eigenlijk alleen maar negatieve verhalen over heb gehoord. Bovendien vind ik het op z'n zachtst gezegd een tikkeltje opmerkelijk dat ze bij de aankoop van een bankstel spullen cadeau doen die bijna de dubbele waarde van datzelfde bankstel vertegenwoordigen! Toch besloten we de gok te wagen en ons tegen beter weten in naar de winkel te begeven. En daar begon het hachelijke avontuur.

Bij binnenkomst werd ons een stapel geplastificeerde, ingebonden blaadjes overhandigd waar allemaal namen, cijfers en codes op stonden die zouden moeten corresponderen met de aanwezige meubels in de winkel. Het was net een speurtocht! Na wat geblader en gefrons zijn we maar gewoon beginnen te wandelen. We zouden wel zien waar ons bankstel stond. We passeerden de meest walgelijke zitgedrochten en vroegen ons terstond af of we ons droombankstel hier wel zouden aantreffen. Het schier onmogelijke gebeurde toch, want ineens stond het pal voor onze neus. In de folder stond de bank omschreven als bekleed met echt leder, maar het toonmodel in de winkel was toch echt van skai. Nep dus! Net als de prijs, die bleek in werkelijkheid drie keer zo hoog dan ons in de folder werd voorgelogen. Eén blik naar elkaar was genoeg om te weten wat we beiden dachten: we hadden gegeten en gedronken, wegwezen hier!

We waren bijna bij de uitgang toen er van links een grote, kale, extreem zonnebank gebruinde man (Hans van Willigenburg was er niets bij!) in lelijk pak met dito stropdas (zo eentje met het schreeuwende motief van de Amerikaanse vlag en op z'n Pim Fortuyns geknoopt) op ons af kwam gebeend. "En mevrouwtje, kunnen wij u vandaag nog feliciteren?", vroeg hij op opdringerige toon. Ik keek verbaasd van Sjoerd naar die man en antwoordde vragend "Uh, waarmee precies?". "Nou, met een nieuwbankstel!", sprak de biljartbal op schertsende toon. Ah, het type verkoper 'vasthoudende Pit Bull', fijn. Met "Nee meneer, helaas hebben we het hier niet kunnen vinden." hoopte ik het gesprek af te kunnen kappen en onze weg naar buiten te vervolgen. Tot er plotseling een nóg lelijker mintgroen pak van rechts opdook; we waren omsingeld door het lelijke pakken leger! Hij vroeg ons op dreigende toon hoe dát in hemelsnaam mogelijk was en waar we nu dan wel niet op zaten. Nou meneer, op ons huidige bankstel, dat vanaf nu ineens weer prima voldoet.
Dag enge heren, laat ons gaan voordat we de politie inschakelen wegens poging tot gijzeling!

2 opmerkingen:

Marsepulami zei

Hahaha Oh Oh Oh. "Surrounded by the army of ugly men"!!

Bowe zei

Hey Irene,

Leuk dat je mn verhaal leuk en herkenbaar vond ! Dit stukje is trouwens ook erg herkenbaar voor mij, want er is niets irritanter dan opdringerige verkopers :@ Dan ben je ergens lekker aan het rond kijken en denk je net bij jezelf wat een relaxte zaak/winkel... komt er een opdringerige verkoper naar je toe.. ahhhh :@ Dan heb je idd meteen de neiging om zo snel mogelijk de winkel uit te rennen.. ik snap ook niet dat er mensen zijn die dat wel op prijs stellen, maar goed !

Groetjes,
Bowe