donderdag 8 september 2005

Hangbroek

Toen ik nog een klein Irèneke was, de CF nog nét niet ontdekt was en mijn buikpijndagen hoogtij vierden, kwam mijn moeder op een goede dag thuis met een schattig rood joggingpakje. Het truitje werd versierd met een witte opdruk van de contouren van een gymschoen (joggingpak - gymschoen, briljant stukje commercie!) en het broekje werd aan de bovenkant bijeen gehouden met een lekkere, niet te losse maar ook zeker niet te strakke!, elastieken band. Mijn vader vroeg zich nog even vertwijfeld af of dít nou wel zo'n succes zou worden, maar dat bleek absoluut een grove inschattingsfout. Tot op de laatste rafel heb ik het ensemble afgedragen. Wat een genot!

In de jaren 80 kregen we verrassend genoeg te maken met het buitengewoon bizarre Traingspakken Tijdperk en was het de normaalste zaak van de wereld om je in de meest schreeuwende zuurstokgekleurde campingsmokings in het openbare leven te vertonen. Ja, ik haat het om het toe te moeten geven, maar ook ik heb me hier schuldig aan gemaakt... Zij het in bepertke mate en slechts van hele korte duur, maar dat maakt het evengoed niet minder erg. Iets wat anno nu totaal onbegrijpelijk en gewoonweg onaanvaardbaar is. Eigenlijk zou het alsnog bij wet verboden moeten worden.

Maar sinds ik met Sjoerd ben, is de trainingsbroek vrij onverwacht een volstrekt nieuwe rol in mijn leven gaan spelen. Waar ik na dat jaren 80-drama liever niet meer met een slobberende Rucanor of een glimmende Adidas geassocieerd wilde worden en tijdens ziekte daarom noodgedwongen dagen achtereen in mijn pyjamabroek ronddoolde, heeft het fenomeen trainingsbroek sinds twee jaar zijn rentree in mijn leven gemaakt. Echter in verkapte vorm; trainingsbroek heet nu hangbroek en wordt slechts binnenshuis gedragen. Hetzelfde product, nagenoeg hetzelfde concept, andere naam. Ook best een sterk staaltje commercie!

Sjoerd is overigens geen professioneel bokser en we wonen ook niet in een houten huis op wielen ergens langs de A2 bij Maastricht. Maar als Sjoerd 's avonds na een dag hard werken thuiskomt, is het eerste wat hij doet mij een zoen en Rover een aai over zijn behaarde bol geven en vervolgens als een haas naar de slaapkamer sjezen om zich van zijn pak te ontdoen en zijn vermoeide lijf in zijn favoriete hangbroek te hullen! Je ziet gewoon de energie zijn lijf weer instromen.
Sinds ik dat gezien heb, ben ik om. Het kan weer, het mag weer en daarmee is voor mij de zoektocht naar de ultieme hangbroek begonnen. In elke winkel scan ik doelgericht de rekken af op de aanwezigheid van potentiële hangexemplaren.
Voordat we op vakantie gingen, slaagde Sjoerd erin voor een prikkie een nieuw exemplaar op de kop te tikken. Daarmee werd ik nóg meer getriggerd om de inmiddels afgewassen blauwe reïncarnatie van mijn kleuterjoggingbroekje te vervangen, want die kon echt niet meer. Ik scande en ik paste, maar hij zat er domweg niet tussen. Noem het een vlaag van verstandsverbijstering, noem het blinde paniek, noem het wat jij wilt. Maar ten einde raad heb ik me uiteindelijk een net-niet-lekker-genoeg broek aan laten smeren in de sportwinkel hier in het dorp. Hij zit eigenlijk alleen lekker als ik géén buikpijn heb, maar ik draag juist een hangbroek als ik me niet lekker voel! Was ik weer terug bij af.

Tot vanmiddag! Ik liep in de stad, moegewinkeld en alweer op weg naar de auto, tuurde door het raam van een winkel waar ik eigenlijk nooit kom en prompt zag ik hem hangen. Om de ranke heupjes van een plastic meisje. Ik snelde naar binnen, zocht en vond de bewuste broek en maakte dat ik in het benauwde pashokje kwam. Schoenen uit, broek uit, maat checken, prijs checken, broek aan. HALELUJA. Dit was hem, zo heeft de schepper het bedoeld. Geen knellende elastiek, een subtiel aantrekkoordje tegen afzakken, strak om de billen, goede pijpen en scherp geprijsd. Omkleden, betalen en wegwezen!

Ach, en die net-niet-lekker-genoeg broek kan ik altijd nog gebruiken om in te sporten. Wat nou miskoop?!

Geen opmerkingen: