vrijdag 9 september 2005

Zandhaasjes

Onze voortuin is sinds vanmiddag getransformeerd tot een miniatuur van de Sahara. Als ik mijn neus snuit, ziet mijn zakdoek zwart. Het knisperende geluid dat ik hoor als ik op blote voeten door de woonkamer dribbel, bezorgt me spontaan zonnige vakantieherinneringen. Bij alles wat ik eet, worden eerst mijn tanden en vervolgens mijn maag voorzien van een deugdelijke scrubbeurt.

Kortom: het zand komt me mijn oren uit! Maar van het feit dat er hier 38 jaar lang twee immens grote bomen in de voortuin hebben gestaan, is echt geen spoortje, takje of blaadje meer te bekennen. De man met de stobbenfrees (een soort uit de kluiten gewassen gemuteerde cirkelzaag) heeft het merendeel van de wortels tot zo'n 30 cm de grond in bruut vermorzeld en al wat nu nog rest is een dorre, stoffige, kale vlakte.

Geen opmerkingen: