zondag 2 oktober 2005

Familiedag

Wat nou zondag rustdag? De paden op, de lanen in!
Met de familie van mijn vaders kant hielden we tot zo'n zes jaar geleden elke eerste zaterdag van september een familiedag. Gewoon voor de gezelligheid, om oma's verjaardag te vieren en om ervoor te waken dat we elkaar niet alleen nog maar op begrafenissen zouden zien. Waarom we het de afgelopen zes jaar zonder hebben moeten stellen is me eigenlijk nog steeds niet duidelijk, maar vandaag kwamen we in ieder geval weer eens gezellig een hele dag met de (alsmaar groter wordende) familie bij elkaar.



Iedere familie heeft zo zijn tradities en dus ook dit jaar gold de stelregel 'geen familiedag zonder aardige activiteit'. Getooid met een papieren route en wat foto's werden we in groepjes het dorp ingestuurd om aan de hand van deze aanwijzingen Jas de Keistamper en andere historische Boxtelse figuren te zoeken. Persoonlijk vind ik dat altijd het minste gedeelte van de dag. Ik ben niet zo'n spoorzoeker en nog minder een wandelaar. Gelukkig had ik mijn handen vol aan mijn peteneefje Ruben, die per se in mijn groepje wilde (egoboost!).



Weer terug op de locatie kwamen direct de flessen wijn en knabbels op tafel en werd de stemming al ras joliger en joliger.



Terugkerend hoogtepunt vind ik toch elke keer weer het moment dat oom Adwin - door oom Jos voor de gelegenheid zeer liefkozend omgedoopt tot 'd'n Bart' - zijn gitaar ter hand neemt en samen met de gelegenheidsgitarist (dit jaar was het neef(je) Bram) een aardig deuntje wegpingelt. Eerst kabbelde het hele repertoire van Simon and Garfunkel voorbij en op herhaaldelijk verzoek van tante Marlies zongen we minstens vijf keer uit volle borst Take Me Home, Country Roads. Tot hier hadden we een slechte kopie van de Kelly Family kunnen zijn. Maar ik heb de Kelly Family nog nooit de tranentrekker der tranentrekkers Patsy op zo'n intens hartverscheurende manier horen zingen als tante Petra en tante Marlies deden.
Dat niet iedereen hier even gecharmeerd van was, bleek wel uit de reactie van achterneefje Sjors...



Moe maar zeer voldaan en met de kofferbak vol overgebleven vlees keerden we huiswaarts. Wat mij betreft houden we dit er toch in hoor!

Geen opmerkingen: