vrijdag 14 oktober 2005

Rintie

Het is gewoon heel erg. Mijn opa en oma zijn na 58 jaar huwelijk noodgedwongen gescheiden. Tot vorige week woonden ze samen met hondje Rintie in hun duiventil aan de Kievitstraat. Maar omdat oma haar heup heeft gebroken en opa met de dag dementer wordt is het bejaarde gezin nu verscheurd.
Oma revalideert momenteel in B., opa bewoont noodgedwongen een logeerkamer van het verzorgingstehuis in A. en Rintie zit in haar eentje in de duiventil. Tot vandaag.

Mama kon het niet langer aanzien. Twee keer per dag werd ze uitgelaten door mijn oom, tante, nichtje of neefje en op z'n tijd voorzien van een natje en een droogje. Maar voor de rest lag ze daar maar, te slapen, te wachten. Eigenlijk was het niks.
En daarom verblijft Rintie sinds vanavond bij mijn ouders. Misschien voor even, waarschijnlijk voor goed.
Met het voltallige ontvangstcomité wachtten we haar op. Sjoerd, pap, ik, Rover en Boef zaten gespannen te wachten op wat komen ging toen we de garagedeur open hoorden gaan.

Totaal geradbraakt en een tikkeltje emo van vermoeidheid kwam mijn moeder de keuken ingelopen met in haar kielzog het zwarte gevaar. Want helaas, Rintie staat erom bekend niet bijster sociaal te zijn. Boef daarentegen liep met zijn oude, dove en slechtziende lijf dolenthousiast kwispelend op haar af, maar moest dat jammerlijk bekopen met een grom en snauw. Rover - ook niet bepaald gecharmeerd van alles wat geen mens is - bleef veilig op gepaste afstand en keek hulpeloos, bijna smekend naar ons op of we nog niet naar huis gingen.

Nee, dit was nog niet zo'n succes...

Geen opmerkingen: