zaterdag 12 november 2005

Het Ruubke

Vorige week vrijdag ging de telefoon.

Hoi met Irène!
- Ma, ma, mag ik een keer komen logeren?

Denken, huh, wie heb ik nou weer aan de lijn en waarom zegt hij niet gewoon zijn naam? Toen viel het kwartje. Ruben!
Hé Ruben. Wat leuk dat je belt! Hoe gaat het met je?
- Goed. Mag ik een keer komen logeren?
Tuurlijk mag dat. En wat wil je dan eten?
- Pasta.

Ik ken geen enkel ander driejarig kind dat pasta als lievelingsgerecht verkiest. Briljant!
Dat is ook mijn lievelingseten!
- Heb jij ook een pyjama? Wat voor een?
Ja, een roze met wit gestreepte.
- Oh, die ken ik niet.
Nee dat kan kloppen, hij is nieuw.


Mijn zin om hem te zien was al heel erg groot, maar na dat lieve telefoongesprekje kon ik helemaal niet meer wachten.

Kirrend stond hij vanmiddag met zijn handjes door de brievenbus gestoken. Eindelijk waren we er. Hij had al de hele week nergens anders over gepraat dan over Sjoerd en Irène. Zelfs de klusjesman was tot in detail op de hoogte van ons bestaan en het geplande bezoek. Vrijwel direct na aankomst had Ruben mijn tas al om zijn schouder hangen en stond hij verlekkerd naar mijn laarzen te lonken. Toen hij ook nog mijn rokje aanwilde was mijn toegeeflijkheid op. Ik ging daar niet in mijn panty op de bank zitten rillen!
Toen mijn oom en tante de deur uit waren, begon ik aan de pasta. Sjoerd en Ruben zaten samen op de bank en plotseling hoorde ik Ruben zoetsappig zeggen: "Ik hou van Irène.". Na het eten maakten we een ommetje door de wijk met Rover en zei Ruben van ieder potentieël poepplekje dat Rover daar niet mocht drukken. Waar dan wel wist hij ook niet.
Om 20:00 uur viel hij uiteindelijk, na nog wat vruchteloze wakkerblijfpogingen, op de bank in slaap. Ik weet niet wie er meest moe was, hij of wij. Sjoerd realiseerde zich in ieder geval hardop dat het toch wel verdomd rustig is, zo zonder kinderen!

Geen opmerkingen: