woensdag 23 november 2005

Moedermisère

Wij wonen in de buurt van een schooltje en als ik Rover uitlaat kom ik daar altijd langs. Meestal probeer ik ons rondje zo uit te kienen dat we de schooltijden omzeilen. Want als ik ergens een hekel aan heb, dan is het wel aan die her en der verspreide kliekjes wachtende moeders. Roddelend, klagend, rokend.

Vanmorgen kwam ik er helaas niet onderuit. Om twaalf uur moest ik de deur uit en dus liepen Rover en ik rond half twaalf langs het schooltje. Uit voorzorg was ik de straat al overgestoken in de hoop zo min mogelijk van dat mamagezwam mee te krijgen. Het leek te lukken. Totdat een - ondanks de vrieskou - oververhit ogende moeder uit het niets op hysterische toon tegen haar kleuterzoon begon te krijsen: "Waarom zeg je nou nooit eens dat ik iets goed doe? In jouw ogen doe ik alles slecht!"

Ja, dat krijg je ervan. Als je je carrière opgeeft om gehoor te geven aan de geluiden uit je baarmoeder. Als je wereld nog slechts bestaat uit het afvegen van billen, pakjes Ligakoeken en Wickydrank, wascokrijtjes, veters strikken, zwemlessen en voorleesmoeder zijn. Dan mis je het krijgen van waardering en bevestiging uit grote mensen monden uit de grote mensen wereld en ga je die noodgedwongen, en in mijn ogen volstrekt misplaatst, bij je kind zoeken. Rijp voor Dr. Phil, dat zeg ik!

Vrolijk kuierden we verder, ietwat verbaasd over het zojuist aanschouwde tafereel. Kinderen zijn leuk (meestal), kinderloos zijn vind ik vooralsnog echter nog veel leuker. Een kringetje novemberdauw ontsnapte uit mijn mond, als letterlijk teken van opluchting!

1 opmerking:

Tamara M. zei

Ben het dit keer niet met je eens Irène:) Maar dat mag;)