woensdag 9 november 2005

Spinnen

Uit plichtsbesef? Door verveling? Wellicht een knagend schuldgevoel? Of gewoon toe aan een nieuwe uitdaging? Weet ik veel. Feit is en blijft dat ik me zodadelijk alweer - voor de tweede keer in eenzelfde week - naar de fysiotherapie begeef. Dit keer om op een spinningfiets te klimmen. Het eerste half uurtje is voor mij alleen en bestaat uit schreeuwinstructies, het instellen van de fiets en uitleg van andere dingen die ik nog niet weet. Het uur dat volgt, gooi ik hoogstwaarschijnlijk zwaar de beuk erin samen met mijn medespinners. Denk ik.

Waar ga ik weer aan beginnen?
Wordt vervolgd...
-------------------------------------------------------------------------------------
Nou, op zich viel het me niet heel erg tegen.
De instructrice was erg aardig en relaxt en gelukkig niet zo'n hyperfanatieke trut. Want daar knap ik altijd gelijk op af. Vooraleer ik plaats mocht nemen op het ultrakek ogende fietsding, morrelde ze vakkundig aan allerlei hendels. Met mijn voeten vastgegespt in de pedalen voelde ik me direct al een aardige spinprofessional. Nee, aan mijn verbeeldingskracht en fantaseervermogen kan het allemaal echt niet liggen! Wel deed meteen mijn poep-/baargedeelte zeer.
Ik kreeg uitleg over hoe hoog mijn hartslag maximaal mocht worden, hoe ik de weerstand van het fietswiel kon bedienen en waar de noodrem zat. Altijd handig om te weten, zo zou later blijken.
Druppelsgewijs kwamen even later mijn fietsmaten binnen. Het merendeel droeg van die officiële fietsbroekjes mét zeem en Michaël Bogerd-achtige truitjes. Tss, zat ik daar in mijn favoriete hangoutfit.
Eindelijk begon de muziek te dreunen en zochten mijn benen het bijbehorende fietsritme. Voor een a-ritmische Speedy Conzales valt dat nog niet mee.
Voor de broodnodige afwisseling veranderden we van positie 1 (gewoon relaxt fietsen) naar positie 2 (de zittende klim). Voorzichtig begon ik me al wat zorgen te maken over positie 3 (de staande klim); dat werd vast echt retezwaar, vreesde ik. Maar toen het eenmaal zover was en ik mijn edele bipsje de lucht in stak, begreep ik subiet waarom de uitvinder van het spinnen deze positie bedacht heeft. Ineens kwam de bloedcirculatie in mijn poep-/baargedeelte weer op gang. Heerlijk!

Uiteindelijk moest ik twee liedjes eerder afhaken dan de rest van mijn groepje. Ik was op, verdoofd, misselijk en moe. Maar toch was ik best trots op mezelf. Ik had mijn hartslag goed onder controle gehouden en ook mijn saturatie bleef keurig boven de 90%.
Toen de instructrice vroeg of ik volgdende week weer kwam, zei ik voor ik het wist "ja"! Alleen moet ik voor die tijd wél nog even een fietsbroek met zeem scoren.

1 opmerking:

Anoniem zei

zeg meiske komt er nog wat van?
Dadelijk is het kerstmis en dan begin jij nog over pepernoten!!!

(trouwe fan van je schrijfwerk, die uit haar doen raakt zonder je verhalen...)JA! Elke