vrijdag 6 januari 2006

HerinneRing

Vorige week vroeg mam terloops of ik vandaag even tijd had om met haar naar de stad te gaan. Dat had ik wel. Nieuwsgierig als ik ben, vroeg ik meteen wat we daar dan zouden gaan doen. Op geheimzinnige toon liet ze me weten dat ze dat nog niet kon zeggen... Ja en dan laat ik haast ongemerkt mijn fantasie een loopje met mezelf nemen.

Wat zouden we in vredesnaam in de stad moeten gaan doen wat ik nog niet mocht weten? Uitverkoopwinkelen hadden we vlak voor de Kerst al behoorlijk succesvol gedaan, dus dat kon het niet zijn. Oké, de digitale camera van mijn ouders is kapot. Maar daar hoeft ze me toch niet zo mysterieus mee mee naar de Dixons te lokken? Jeej, zou het er dan tóch nog van zijn gekomen? Is mijn moeder op miraculeuze wijze zwanger geraakt en mag ik mee voor de eerste echo in het ziekenhuis? Dat is immers ook in 'de stad'. Over fantasie en loopjes nemen gesproken zeg...

Vanmorgen om 10:30 uur kwam ze me ophalen. Echt zwanger zag ze er niet uit en de kapotte digitale camera lag ook niet op de achterbank van haar auto. "Nou, wat denk je dat we gaan doen?", vroeg ze uiteindelijk toen we de straat uitsnorden. "Ik heb echt geen enkel idee", antwoordde ik, en liet mijn hersenspinsels voor wat ze waren.
En toen kwam de aap uit de mouw. Nu opa dood is had ze, net als haar broers en zussen, geld gekregen van oma. Alvast een soort erfenis. Van dat geld wilde mam graag voor ons alledrie een blijvende herinnering aan haar ouders en mijn opa en oma kopen. Bij iets blijvends denk je al snel aan een sieraad. Concreet hield dat in dat mijn immer bescheiden en slechts een horloge dragende vader uiteindelijk niks hoefde. Dus togen mam en ik samen naar de juwelier om voor ons allebei een mooi kleinood uit te zoeken. Goed, de aanleiding is natuurlijk niet leuk, maar toch: wauw!

Kwijlend stonden we voor de etalages. Mijn keuze was al snel duidelijk: ik wilde graag een ring. Voor mijn 21ste verjaardag heb ik van mijn vader een gouden ring met zeven briljantjes gekregen. Ik werd tenslotte maar één keer 21. De verkoopster die ons destijds hielp, liet zien dat je zo'n ring erg mooi kunt combineren met een ring met groeibriljant. Die ring moest het dus worden!

Mam koos uiteindelijk voor een meer dan prachtig collier.
Ietwat onwennig en gedecoreerd met onze nieuwste aankopen, liepen we even later over straat. Met de lege doosjes in onze tassen. Want je moet er toch niet aan denken dat je net op dat moment van je tas wordt beroofd?!

Geen opmerkingen: