zaterdag 4 februari 2006

Afscheid

Doordat we de kerk niet kunnen vinden, komen we tien minuten te laat binnen. We passen er nog net bij, aan de zijkant bij de deur.

De aanblik van al die honderden mensen is overweldigend.
Live gespeelde en gezongen liedjes worden afgewisseld met lieve woorden. Klasgenoten, vrienden van de manege, een afvaardiging van de FOK, zelfs haar broer en moeder doen hun zegje. Ze wordt geroemd om haar gulle lach, haar prachtige persoonlijkheid. Iedereen is in de weer met zakdoekjes. Regelmatig gekuch uit een bepaalde hoek verraadt waar de CF'ers zitten.

Voordat ze de kerk wordt uitgedragen, komen de bloemstukken voorbij. Het zijn er ontelbaar veel. En dan passeert de beschilderde kist, met haar erin. Ik geloof het nog steeds niet.

Bij de uitgang ligt een stapeltje routebeschrijvingen. Onze redding? Nee. Wederom verrijden we ons finaal. Gelukkig zijn we nog net op tijd om voor de laatste keer langs de kist te lopen. En dan is het echt voorbij.
Dag lieve Lieke, tot ooit.

3 opmerkingen:

Kata zei

Mooi geschreven meis.

Enne, bedankt voor je attente walrus-kaartje. Ja, wij zijn verschrikkelijke bofferds. Twee jaar alweer die superlongen. Ik zou alle CF-ers zoveel geluk gunnen.

Pas op jezelf he. Dikke zoenerd!

info@stichtingfok.nl zei

Hallo Irene,
zeker mooi geschreven. Vond het ondanks alles goed om je ff te zien.

Blijf schrijven!
Fred

Tamara M. zei

Sjah je bent blont of je bent het niet he Iréne:P
Supermooi stukje geschreven!

-x- Tamara