maandag 27 februari 2006

Berlijn - Abreise

Na ruim 700 kilometer in de auto, misschien wel 50 kilometer in bus, tram en metro en 3 dagen op elkaars lip, heeft het merendeel van ons gezelschap het vanmorgen best wel een beetje gehad.
Het doel van een stedentrip is om in een zo kort mogelijk tijdsbestek zo veel mogelijk indrukken op te doen. Aan beide vereisten is voldaan.
Voor vandaag staat nog een bezoek aan Potsdam op het programma. Op weg naar huis zullen we het Holländisches Viertel bezoeken en als de tijd het toelaat ook nog via een korte omweg Schloss Sanssouci aandoen. Pff, bij de gedachte alleen al zinkt de moed me in de schoenen. Mijn hoofd zit propvol allerlei indrukken en mijn lijf is - ondanks de rolstoel - moe en gewoon toe aan rust.

Al voor het rinkelen van de wekker, word ik wakker van braakgeluiden. Het blijkt mama te zijn. Ik tref haar aan in hun slaapkamer. Ze ziet witjes en zit rillend op een stoel. Snel pak ik mijn dekentje en pak haar er lekker mee in. Dat vadsig ding heeft zijn geld toch al mooi opgebracht!
Strijdvaardig zoeken we onze spullen bij elkaar en binnen no time zijn we klaar voor vetrek. Als we tegen 11.00 uur op een plein in het Holländisches Viertel staan geparkeerd voor een wandelingetje door de schitterende Umgebung, besluiten Sjoerd en ik om lekker warm in de auto te blijven. We zien het zo ook wel. Dat wij niet de enige vermoeiden zijn, blijkt als we plotseling in het opgezwollen gezicht van mijn tante kijken. Dikke tranen komen onbedaarlijk uit haar kassen gerold. Tevergeefs dept ze met het ene zakdoekje na het andere over haar wangen, ze blijven nat. Tijd voor een bakkie troost. Als de gemoederen weer wat tot rust zijn gekomen, maken we een nieuw plan de campagne. 6 Mensen willen naar huis en 4 mensen willen nog een rondje lopen. Toevalligerwijs zitten de wandelaars bij elkaar in de auto en is er in feite geen probleem meer. Als de koffie op is nemen we afscheid. Het is mooi geweest.
We hebben vreselijk veel gezien, onbedaarlijk hard en vaak gelachen en geweldig genoten. Maar nu is het de hoogste tijd om weer lekker naar huis te gaan!

Was ich noch zu sagen hätte, dauert eine Zigarette...

Geen opmerkingen: