zondag 12 februari 2006

Chaos

Ik heb in tijden niet zo slecht geslapen als vannacht. Pas om een uur of drie waren mijn oogleden eindelijk zwaar genoeg om niet meer open te kunnen. Maar om 8:00 uur werd ik alweer wakker en was gelijk duidelijk dat me gewoon nog een keer omdraaien en verder slapen er niet in zat. Soms weet je dat gewoon meteen.

Hoe het nou kwam, die slapeloosheid? Mijn hoofd leek wel een op hol geslagen windtunnel. Tientallen gedachtes buitelden in ijltempo over elkaar heen, vochten om wie als eerste en het hardst door mijn hoofd mocht razen. Het was ook niet echt piekeren wat ik lag te doen. Ik bedacht me juist hoe gelukkig ik ben. Hoe fijn Sjoerd en ik het samen hebben. Dat dit het leven is, waar ik als puber op hoopte. We doen zoveel leuke dingen samen, we hebben zoveel fijne mensen om ons heen.
Ook lag ik te fantaseren over de komende tijd. De lente die er binnen niet al te lange tijd weer aan zit te komen. De leuke dingen die op stapel staan. Het familietripje naar Berlijn, de vakantie naar Toscane. Hoe de nieuwe vloer eruit komt te zien en hoeveel werk eraan vooraf gaat voordat hij gelegd kan worden. Ik kan maar beter vast beginnen met het in elkaar vouwen van verhuisdozen en al wat glaswerk inpakken. Dat ik deze week best al kabelgootjes kan gaan halen zodat alle loshangende draden en rondslingerende kabels netjes weggewerkt kunnen worden. Of de nieuwe bank toch niet te groot is voor onze woonkamer. Oh en ik hoop toch zo dat de mevrouw met de gouden naaihandjes het verknalde gordijn weer toonbaar weet te maken. En misschien moet ik dat sluimerende idee van het volgen van een talencursus nu maar gewoon eens in een daad om gaan zetten. Maar welke taal wil ik gaan leren? Zal ik verder gaan met mijn petit peut 2 havo-Frans of toch maar beginnen aan Spaans, of Italiaans? Dat we dinsdag naar het gemeentehuis gaan om aangifte van ons geregistreerd partnerschap te doen. Dat zoiets eigenlijk gewoon de ondertrouw is en dat ik het toch stiekem veel gaver vind dan ik had gedacht. En wanneer we nou echt gaan 'partneren' en hoe die dag eruit zal zien... Maar morgen eerst stofzuigen, want de grote, grijze vlokken dwarrelen door de kamer! Kan ik ook meteen die verlepte tulpen in de duobak kieperen.

Maar ik bedacht me ook, dat al deze leuke dingen nog geblokkeerd worden door één groot ding. Dinsdag 21 februari moet ik weer naar het ziekenhuis, voor de 'grote beurt'. Voor de eerste keer in de nieuwe stijl. Dus gesegregeerd, met mondkap en de hele dag in hetzelfde kamertje hangen. Artsen die me komen zien, me aan onderzoekjes onderwerpen, met Jan en alleman over mijn leven praten, bloed prikken, sputum inleveren, foto's maken, die stomme inspanningstest bij de fysio.
Ik zie er ieder jaar weer als een berg tegenop. Als ik deze dag goed en wel ben doorgekomen en we dinsdag aan het eind van de middag weer in de auto op weg naar huis zitten, pas dan durf ik echt vooruit te kijken. Stom hè?

Eigenlijk is het doodvermoeiend, zo'n gedachtenacht.
Komende nacht zal ik vast als een roosje slapen...

Geen opmerkingen: