woensdag 1 februari 2006

Het FOK-boek

Er ligt hier een prachtig boek voor mijn neus. Het heeft een vierkante vorm en wordt bij elkaar gehouden door stalen ringetjes. Op de voorkant staat een gele rugzak afgebeeld en op de achterkant wappert een grote vlag in de top van de mast van een zeilschip. Zowel op de rugzak als op de vlag prijkt fier het logo van Stichting FOK. Stichting FOK (Fibrosekinderen Op Kamp) organiseerde vanaf 1974 jaarlijkse vakantiekampen voor kinderen met CF. Enerzijds om de kinderen een fantastische week te bezorgen. Anderzijds om de ouders een week te ontlasten van de vaak toch zware zorg die CF met zich meebrengt.

Maar afgelopen zomer hield FOK voor de laatste keer haar kampen. De stichting kan niet heen om de uitkomsten van verschillende onderzoeken naar de risico's van kruisbesmetting met de Pseudomonas bacterie bij onderling contact tussen CF'ers.

Binnen in het boek staan allemaal foto's van kinderen en jongeren met CF. Tijdens de laatste kampen zijn ze door een professionele fotograaf op hun paasbest op de foto gezet. De leiding heeft daarna over elke deelnemer een leuk stukje tekst geschreven.
Deze 67 FOK-kers vertegenwoordigen alle kinderen en jongeren die ooit met FOK mee op kamp zijn geweest.

De foto's zijn stuk voor stuk prachtig en de verhaaltjes die erbij staan ontroerend. Voor velen geldt dat zij de kampen niet alleen als "gezellig", "gaaf", "super wijs", "dikke, vette lol" en "dikke, vette dingen doen" hebben ervaren, maar ook dat zij daardoor meer inzicht in hun ziekte hebben gekregen. Het begrip, de herkenbaarheid, het gevoel dat je er niet alleen voor staat, het samen sprayen en pillen slikken. FOK werd gezien als één grote familie.

Helaas heb ik nooit echt deel uitgemaakt van die grote FOK-familie. Toen mij vroeger werd gevraagd of ik ook eens meewilde met FOK-kamp was ik zowaar beledigd! Wat dacht de dokter wel niet? Dat had ik heus niet nodig hoor, tussen al die zieken.
Achteraf heb ik daar vreselijk veel spijt van. Want nu realiseer ik me, dat het me naast een hoop lol, vast ook had kunnen helpen in het accepteren van en omgaan met mijn ziekte.
Maar ja, achteraf kun je een koe in z'n kont kijken...

4 opmerkingen:

r.marijnissen@tiscali.nl zei

Hoi Irene,
Leuk dat jullie ook allemaal het fotoboek hebben gekregen. Soms reageer ik wel eens op je stukjes. Onze zoon staat er ook in bij FOK1 als laatste, zijn naam is Yorick.
Verder wil ik je ook nog sterkte wensen met het overlijden van Lieke. Ik kende haar wel niet maar iedere keer als iemand met CF overlijdt komt dat toch weer hard aan. Maar voor haar ouders, broertje, vrienden, vriendinnen en mede-CF-ers toch nog veel harder.
Liefs, Riet

sandy zei

hoi Irene,
Ik heb het fokboek niet maar ik herinner me het fokkamp als een hele plezierige tijd. Ik ben ongeveer 10 keer mee geweest. Het enige nadeel is dat als ik nu de fotoboeken inzie, dan zijn er zovelen overleden, dat is wel de keerzijde. Toch heb ik het niet willen missen. Ik ben een keer eerder terug gekomen van vakantie uit amerika voor kamp. Zo leuk vond ik het. Ik vind het jammer voor de deelnemers van nu dat ze er mee moeten stoppen maar ik denk wel dat ze er goed aan doen.
groetjes van een ex kampganger...
sandy

Anoniem zei

Hoi Irene, ik ben 13 jaar mee geweest en heb het kamp altijd geweldig gevonden. Je leert er veel mensen kennen die je begrijpen. Het worden echte vrienden voor het leven. Net als Sandy zegt is er ook de keerzijde. Als ik nu mijn fotoboeken in kijk zie ik veel lieve gezichten van vrienden die er helaas niet meer zijn. Heel confronterend. Toch ben ik blij dat ik die bijzondere mensen heb gekend. Het is echt voor altijd!

Groetjes Jolanda de Bruijn-Kreeft. 25 jaar.

Fred info@stichtingfok.nl zei

Hallo Irene,

Bedankt voor de complimenten voor het boek! We zijn er zelf ook heel blij mee.
Ook mooi om te lezen dat je, ondanks dat je zelf niet mee geweest bent de 'goede kanten' ook zo helder aangeeft.

Groeten en tot horen,

Fred