donderdag 23 februari 2006

Inpakken en wegwezen

Voor ons wederom géén carnaval dit jaar! Wanneer half Limburg zich prachtig uitgedost en meesterlijk geschminckt een delerium staat te drinken, laten wij onze longen vollopen met Oost Duitse luchten. Met een groep van 10 mensen (een bonte verzameling uit de grote familie van mijn vaders kant) zullen we 4 dagen 'Berlijn doen'. De nieuwe bijna-man van mijn vader's oudste zus (volg je het nog?) is leraar Duits en organiseert in die hoedanigheid al meer dan 30 jaar reisjes naar Berlijn voor de middelbare school waar hij aan werkt. Daar kan geen Lonely Planet tegenop natuurlijk!

De vergaarde berg bagage die hier inmiddels in de gang staat is indrukwekkend. Dat een mens zóveel spullen meent mee te moeten nemen op een relatief kort reisje. Het blijft apart. Verscholen onder alle tassen staat nog ietwat onwennig mijn eigen leasekar te glimmen. Sinds enkele maanden mag ik mij de trotse bezitter van een heuse rolstoel noemen. Hetgeen me toch nog steeds een ietwat ongemakkelijk gevoel en ook wel een kleine blos op mijn bleke wintersnoetje bezorgt. Enerzijds ken ik zoveel CF'ers die er in mijn ogen echt veel slechter aan toe zijn dan ikzelf en het woord rolstoel nog niet eens in de mond willen nemen. Anderszijds ken ik mezelf en mijn conditie het beste en weet ik gewoon dat ik 4 dagen door Berlijn dribbelen niet ga trekken. En dus ga ik me voor de eerste keer 'en plain public' lekker luxe laten duwen door mijn eigen Prins aan de zwarte rolstoel. Zonder schaamte en met de wetenschap dat ik niet na 1 dag al afgepeigerd chagerijnig loop te zijn.

1 opmerking:

Kata zei

Heel goed, sans gêne! En lekker lachen als je ineens opspringt uit je rolstoel en een trapje op loopt, terwijl iedereen toekijk alsof het wonder van Lourdes zich heeft voltrokken.