dinsdag 21 februari 2006

Mijn APK-keuring

5.30 uur: De wekker gaat. Opstaan. Ik loop naar de garage om de droger aan te zetten. Douchen. Met mijn lijf vol schuim zet ik nauwkeurig alle flacons op het muurtje recht. Na het afdrogen trek ik mijn zorgvuldig bij elkaar verzonnen gelukskleren aan. Als de droger piept, zet ik hem uit en haal de kleren eruit. Vaardig vouw ik boxershorts en sorteer ik alle sokken. Op dagen als deze moet alles perfect zijn. Sjoerd staat inmiddels ook onder de douche. Op de verwarming hangt een zwarte boxershort. Snel wissel ik hem om voor een blauwe. Bij een blauwe sleeve hoort een blauwe boxer, da's toch logisch?! Het ontbijt sla ik over en voor spayen is geen tijd meer.
6.30 uur: We laden de auto in en gaan op weg naar Utrecht. Met Sjoerd achter het stuur en Giel door de luidsprekers schuiven we bumper aan bumper tergend langzaam de A2 over. Dat gaan we nooit op tijd redden...
8.50 uur: Aankomst taxistandplaats AZU. Sjoerd laat mij al uit de auto, zodat ik aan mijn vaste ritueel kan beginnen terwijl hij op zijn gemak een plekje in de parkeergarage zoekt. Op een drafje sjees ik naar binnen en bedek meer dan helft van mijn gezicht met een wit makser. Ik krijg het meteen benauwd en weet, Moslima worden is niks voor mij.
Als ik de draaideur uitloop, steven ik af op de toiletten rechts naast de infobalie. Een grote schoonmaakkar en een geel 'caution wet floor'-bord blokkeren de deur. Dit kan niet waar zijn. Ik móet op die plee! Het is mijn geluks-wc en als ik er niet op ga, brengt dat vast en zeker ongeluk. Vanachter mijn masker probeer ik de schoonmaker ervan te overtuigen dat hij me erdoor moet laten. Ietwat geagiteerd wijst hij naar een ander toilet en deelt mij mede dat hij hier aan het werk is. Ja, dat zie ik ook wel vriend. Maar toch MOET ik nu naar dit exemplaar. Na wat gekissebis laat hij me er toch door en vloekend knoop ik mijn broek open. Mijn zenuwenhoopje plonst gezellig in de brandschone pot en compleet verlicht sta ik even later mijn klamme handen met warm water te wassen. Ik bedank de schoonmaker vriendelijk en probeer hem uit te leggen over het waarom van deze wc. Als ik wegloop kijkt hij me verwonderd na.
9.00 uur: Diabetoloog. Ik word gelauwerd. Hij noemt me een van de best gereguleerde CF'ers die hij kent. Die is binnen! Zonder me met 1 vinger te hebben aangeraakt lopen we 5 minuten later weer naar buiten. De helft van de zenuwen glijdt van me af.
9.10 uur: Aankomst MDS-spreekkamer. Ik ontdoe me van mijn jas en tas en neem plaats op de linker stoel aan het bureau. Links is mijn kant. De CF-verpleegkundige heet ons welkom en vertelt dat de ietwat groezelige en ongezellig ogende kamer nog een opknapbeurt in het verschiet heeft. Mét tv en internet!
9.15 uur: Longfunctieonderzoek. Een mevrouw gehuld in gele schort en blauwe handschoenen rolt het mobiele longfunctieapparaat de kamer in. Terwijl zij alles in orde maakt, verzamel ik alle lucht die ik in me heb, om die er zodadelijk snoeihard uit te blazen. Als de knijper op mijn neus staat en ik met mijn lippen het kartonnen mondstuk omklem, kunnen we beginnen. Het gaat niet slecht! Ik scoor een FEV1 van 70% en ben daar erg blij mee. Ook die is binnen!
10.00 uur: De CF-verpleegkundige komt weer binnen en samen nemen we mijn medicijnen door. Ze doet wat kleine controles en deelt tussen neus en lippen door mee, dat mijn eigen dokter er niet is en ik straks door iemand anders word gezien. Wat?!? Slik... Daar gaan mijn structuren, mijn zekerheden. Alle zenuwen zijn in een klap weer terug.
11.00 uur: Diëtist. Ook een nieuwe, want degene die ik normaal heb werkt op dinsdag niet. Nou ja, voor de diëtist heb ik niet echt wat te vrezen. Na een kort gesprek komt ook zij tot de conclusie dat het eettechnisch goed met me gaat.
11.30 uur: Longarts. Sjoerd gaat op mijn verzoek even de gang op met zijn krant. Dit doe ik liever alleen. Al mijn zenuwen bundelen zich en komen samen in mijn buik, waar ze als een tornado tekeer gaan. De man gaat zitten en begint ongestructureerd door mijn onoverzichtelijke dossier te bladeren. Hij zoekt de meest recente brieven. Maar die zitten er niet in, dat had ik ook al gezien. Dus vertel ik hem persoonlijk maar hoe het gaat. Dat weet ik zelf immers het beste. Hij humt en knikt instemmend en stelt uiteindelijk de hamvraag: "Mag ik even bij je luisteren?". "Ja, dat zal wel moeten", denk ik bij mezelf en knoop mijn blousje los. Als ik in mijn hemdje bij hem sta wijst hij naar de onderzoekstafel. Shit, dat háát ik. Eerst pakt hij zijn lampje en schijnt ermee in mijn keel. Dan klopt hij op mijn jukbeenderen en laat me mijn neus snuiven. Klinkt goed. Met de stethoscoop verkent hij mijn longen, ook prima. En dan moet ik gaan liggen. Godver. Hij wil aan mijn buik voelen. Daar heb ik helemaal de schurft aan! Dat doet mijn eigen dokter nooit. Op slag mis ik hem! Na 3 keer in mijn inmiddels totaal lege darmen te hebben geduwd kijkt hij me gemoedelijk aan en zegt dat het allemaal oké is. We zijn klaar. Pfff. Na mij de hand te hebben geschud, smeert hij zijn kolenscheppen in met desinfecterend spul en verlaat de kamer. Ik steek mijn beide armen in de lucht en zeg hardop: Yes, Berlin here we come! Dan komt Sjoerd binnen en geef ik hem een dikke knuffel op de goede afloop. Alles wat hierna komt, is een peulenschil. Dacht ik.
13.00 uur: Maatschappelijk werk. Omdat alles vandaag anders gaat dan normaal, kijk ik er niet eens meer van op dat ook de maatschappelijk werkster nieuw is. Samen praten we over mij en mijn leven. Ik vind het nooit zo fijn om het altijd alleen maar over mezelf te hebben. Maar ja, waarvoor ben ik anders naar Utrecht gekomen? Als het gesprek op z'n einde loopt besluit ik, in al mijn goed bedoelde spontaniteit, ook even naar haar te informeren. "En jij krijgt een kindje?", zeg ik starend naar haar buik op blijde, vriendelijke en meelevende toon? "Nee hoor," zegt ze, "er moet gewoon wat af." Kut. Ik voel dat ik rood word en stamel dat ik dat echt dacht. Wat het eigenlijk nog erger maakt. Om de situatie te redden vraag ik of ze wel al kinderen heeft. Nee. Ook geen kinderwens? Jawel, maar dat lukte niet. Dubbel kut. Binnen 1 minuut heb ik mezelf weer in een totaal onmogelijk situatie weten te krijgen. Echt zo'n ouderwetse Irène-actie. Ik neem me voor vanaf nu echt nooit meer spontaan te zijn! Totaal gegeneerd nemen we even later een beetje ongemakkelijk afscheid.
13.30 uur: Fysiotherapie. Alsof het zo moet zijn is ook mijn vaste fysio er niet. En daar zit ik dan weer helemaal niet mee. De fysio in kwestie houdt het gebruikelijke praatje-poep en probeert me te motiveren en stimuleren het sporten toch echt weer op te pakken. Totaal kansloos. Dan vul ik braaf de vragenlijst in waarvan ik me ieder jaar weer afvraag wat dat ding nou precies met fysiotherapie te maken heeft. Vervolgens onderwerp ik me aan wat blaas-, knijp- en duwtestjes. Tot slot gaan we de oefenzaal in, alwaar ik word geacht om onder begeleiding van een cd tussen 2 oranje pillonen te lopen. De shuttle-walk-test. Omdat er in de uitnodigingsbrief met geen woord werd gerept over sportkleren heb ik die ook niet meegenomen. Zo flauw ben ik dan ook wel weer. Helaas ontkom ik er niet aan. Er zit niks anders op dan in mijn spijkerbroek en blousje en op kousenvoetjes door de zaal te draven. De fysio behangt me met allerlei apparatuur (hartslagmeter, saturatiemeter, PDA) en start dan de cd. "Trap 1" klinkt uit de boxen. Na 830 meter ben ik 2 keer te laat bij de pillon en zit mijn test er op.
14.30 uur: Laboratorium. Nahijgend van mijn zojuist geleverde krachtsinspanningen zit ik in de prikstoel. Als de naald in mijn linkerarm schuift, overdenk ik nog eens mijn blunder tegenover het maatschappelijk werk. Ik schaam me kapot! Na 6 buisjes te hebben gevuld trekt de laborante de naald weer uit mijn arm en begint op alle exemplaren stickers te plakken. Dan komt ze tot de conclusie dat ze een sticker over heeft. Het blijkt dat ze het buisje voor de stolling is vergeten klaar te leggen. Ze verontschuldigt zich en kijkt me beschaamd aan. Ik zeg sussend dat ik er tot mijn 12de een halszaak van zou hebben gemaakt, maar dat ik de dingen nu wat beter kan relativeren. Als de tweede naald in mijn rechterarm verdwijnt, bedenk ik me dat dit mijn straf is voor mijn domme gedoe bij het maatschappelijk werk. Boontje komt om zijn loontje!
15.00 uur: Röntgenafdeling. Mijn laatste missie bestaat uit het nemen van longfoto's. Al verschillende keren heb ik op tv gezien dat vrouwelijke medepatiënten hun hemdjes aan mogen laten tijdens het onderzoek. En ik loop al jaren niet op mijn gemak met mijn armen over mijn ontblote bovenlijf gekruist tussen de röntgenmedewerkers. Die altijd mannelijk en betrekkelijk jong zijn! Als de röntgenman tegen me zegt dat ik mijn bovenlijf moet ontkleden vraag ik of ik mijn hemdje aan mag laten. "Beha uit en ketting af." Dat is dus een ja! Had ik dat eerder geweten...
15.30 uur: Helemaal happy rijden we de parkeergarage weer uit. Dag Utrecht, hallo lente!

5 opmerkingen:

Marjolein zei

Hai Irène,

wat goed om te lezen dat alles zo voorspoedig verliep! Afgezien van dat bezoekje met maatschappelijk werk dan ;-)

Liefs, Marjolein

Anoniem zei

Hi Irene,
Fijn om te lezen dat het zo goed is gegaan!!
Geniet van het zonnetje,
Liefs uit Oirschot,
Jans X

Peter zei

Hoi Irene,

leuke te lezen dat het goed gegaan is. Ik ben zelf ook cf-er. Heb ook een blog aangemaakt: http://phlegy.web-log.nl/

hopenlijk kom je eens kijken op mijn blog.

Ennuh van de maatschappelijk werkster..och over tien jaar kan je erover lachen :

gr,
Peter

Laura zei

ahh had ik net alles getypt valt mijn verbinding weg..haha maar opnieuw..fijn te horen dat het lekker verliep. Als ik jou verhaal lees van de röntgen..moet ik ineens denken aan mijn belevenissen...ook ik moest er aan geloven..helemaal uitgekleed en wel...stond ik tegenover een jongeman van maximaal 20 jaar (mijn eigen leeftijd dus..) schaam schaam, maarja hij moet het ook leren zullen we maar zeggen :-)
xxx Laura

Vitamitje zei

Nou weet je wat pas erg (vervelend) is. Rontgenfoto's moeten maken bij iemand die je kent van gezicht zeg maar....