zondag 26 februari 2006

Rol-lol

Het meenemen van mijn rolstoel blijkt echt een uitkomst. In tegenstelling tot in het verleden gemaakte uitjes, ga ik na 2 behoorlijk intenstieve dagen nog immer fluitend door het leven. Ik voel me uitgerust, ben het zonnetje in en buitens huis. Bovendien heeft die kar al voor heel wat hilarische momenten gezorgd.
Berlijn is nou niet wat je noemt een rolstoelvriendelijke stad. Na elke 100 meter doemt er wel weer ergens een trapje, een stoepje of een anderszins onneembare hindernis op. Sjoerd gaat er niet te flauw mee om en bij ieder opstapje of verhoginkje gebiedt hij me vriendelijk doch dringend op te staan uit mijn gewielde troon. En zo gebeurt het dat vele omstanders deze dagen maar al te vaak getuigen zijn van het Mirakel van Berlijn. Ik sta op en loop, met in mijn kielzog Sjoerd en papa, die samen behendig de rolstoel dragen. De verbaasde uitdrukking op al die gezichten blijft lachwekkend. Theatraal als ik kan zijn, werp ik het dekentje van me af, steek mijn handen in de lucht en roep: "Het is een wonder!"

Dat het nog gekker kan, ontdekken we in de metro. Nog schaterlachend om mijn zojuist veroorzakte crash (We gingen bergje af, Sjoerd liet me los zodat ik snelheid kon maken om vervolgens stoer te slippen. Maar omdat ik aan de verkeerde kant remde, knalde ik vrij hard tegen een muur!) zie ik in mijn rechter ooghoek een vrouw van middelbare leeftijd vertederd naar ons tafereeltje kijken. Dan staat ze op, loopt in mijn richting, buigt zich voorover en overhandigt me een geel briefje. Ik denk meteen "nee hè, het zal toch niet?", maar het zal wel... Ze wil me onderwerpen aan de mystieke krachten van een gebedsgenezer! Gelukkig arriveren we niet veel later bij onze halte en rolt Sjoerd me de metro uit. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen haar het Mirakel van Berlijn te tonen.

Geen opmerkingen: