zaterdag 25 februari 2006

Van griebus tot Gucci

Na het ontbijt met verse broodjes starten we de dag met een wandelingetje naar het metrostation. Het kopen van 2 groepskaarten via de automaat blijkt lastiger dan gedacht. Uiteindelijk, na een hoop gedruk op vrijwel alle knopjes, braakt het ding er dan toch 10 separate kaatjes uit. Eenmaal in de metro komen we er tijdens de eerste haltestop achter dat we de verkeerde kant uit gaan. Dus maar weer eruit en wachten op de andere metro aan de overkant van het perron. Door al dit gestuntel zit de stemming er goed in, we liggen chronisch in een deuk. Uiteindelijk bereiken we een uur later dan gepland onze eerste bestemming: het voormalig Stasi hoofdkwartier. Daar vergaat ons het lachen snel. Wat een ellende. Een ex-gevange leidt ons rond en vertelt over de fysieke en mentale martelingen die hier hebben plaatsgevonden. Gruwelijk. Na twee uur zit de rondleiding erop en snakken we naar een verwarmertje.
Omdat we gedurende de ochtend nogal wat tijd hebben verspeeld, vervalt een uitgebreide bezichtiging (inclusief de repetitie van een Nederlands koor) van de Gedächtniskirche. Ik kan er niet echt mee zitten. Kerken en koren, ik geloof het allemaal wel. Mijn oom, zijn vriendin, Sjoerd en ik zijn inmiddels bijna depri geworden van de troosteloze aanblik van het nog steeds grauwe oostelijke gedeelte van de stad. We trekken er ook niet zo aan om de Fernsehturm te bewonderen en besluiten ons voor de rest van de middag af te scheiden van de rest van de groep. Wij willen winkelen! Of om met de woorden van mijn oom te spreken: "En nou weg hier uit die griebes!".

Eenmaal in het westen van de stad is het contrast met het oosten immens. Opnieuw hoor ik het Klein Orkest in mijn achterhoofd. Pas nu besef ik goed hoe briljant dat nummer is!
We vinden een 'urban' eettentje en nadat we ons tegoed hebben gedaan aan veel lekkers, beginnen we aan de Kurfürstendam. Onze missie is het KaDeWe: het Kaufhaus des Westen. De Duitse tegenhanger van het Britse Harrods, maar dan nóg chiquer. Typisch Duits natuurlijk; alles is er Grosser, Besser, Hoher und mehr. Eenmaal binnen knettert ons het Gucci en Prada om de oren. Deftige dames, allemaal in bontjas bepalen het beeld.
Op weg terug naar de metro schieten we snel even zo'n alles-voor-een-euro winkel in. Ik zit bijna vastgevroren in mijn rolstoel en een warm dekentje voor over mijn benen zou geen overbodige luxe zijn. €3,50 Armer en een zwart fleeceje rijker (daar kan geen Gucci tegenop!) begeven we ons even later naar de Alexanderplatz. Met de voltallige groep bezoeken we het Haus am Checkpoint Charlie. Checkpoint Charlie was tijdens de verdeling van Berlijn een controlepost op de grens van de Amerikaanse en Russische sector, bij een poort in de Berlijnse muur. Tijdens de Koude Oorlog werd de post symbool voor zowel de scheiding, als voor de vrijheid.

Het museum herbergt beelden en voorwerpen die de geschiedenis vertellen over vluchtpogingen van Oost naar West. Ik kijk er mijn ogen uit, zoveel is er te zien. In mijn eentje dwaal ik door de ontelbare toonzalen en probeer me een voorstelling te maken van wat er van 1961 tot 1990 in dit land, in deze stad, allemaal is gebeurd. Wat een krankzinnige waanzin. Eens te meer bedenk ik me hoe blij ik mag zijn dat ik in Nederland ben geboren en getogen...

Geen opmerkingen: