vrijdag 31 maart 2006

Bankrekening?

Rekenen is nooit mijn sterkste kant geweest. Tot op de dag van vandaag verafschuw ik die onbegrijpelijke verhaaltjessommen. En op de havo werd het alleen maar erger toen van mij werd verwacht dat ik me in het mysterie dat wiskunde heet diende te gaan verdiepen. Ik prijs me tot op de dag van vandaag gelukkig met het gegeven dat breuken niet langer mijn leven beheersen en ik koester mijn middelbare schoolcasio als ware het de laatst levende dodo.
Maar ik kan het wel. Het hele Meneer-Van-Dalen-Wacht-Op-Antwoord verhaal staat me nog helder op het netvlies. Machtsverheffen, vermenigvuldigen, delen, worteltrekken, optellen en aftrekken. Goed, de stelling van Pythagoras is iets verder weggezakt, maar ik weet in ieder geval nog steeds dat hij bestaat.

In week 1 van dit jaar bestelden wij onze grote, prachtige, zwarte Apollo hoekbank. De levertijd zou twaalf weken bedragen, aldus de ietwat typische mevrouw die hem aan ons verkocht. Volgens mijn nauwkeurige berekening (waar ik casio nog telraam voor hoefde te raadplegen) zouden we dan in week 13 eindelijk beschikken over bijna zeven vierkante meter zuiver zitcomfort. Want 2.60m x 2.60m = 6.76m!

En het waren twaalf lange weken, dat kan ik je wel vertellen. Maar we hebben ons er heldhaftig doorheen geslagen. Het weekend voordat de nieuwe vloer werd gelegd, hebben we innig afscheid genomen van ons oude bankje. We hebben het beestje bedankt voor al die uren trouwe dienst. Voor de manier waarop het ding onze billetjes met zoveel zachtheid en comfort bejegend heeft. Gewoon klasse. Maar de tijd dat we aan iets nieuws toe waren, was nou eenmaal aangebroken. Zo gaat dat in het leven. Met de belofte dat hij nog jaren van dienst kan zijn in de tuinkamer van mijn ouders, hebben we hem eerbiedig op de aanhanger gezet. Dag bank, het ga je goed.

Vandaag, 31 maart, leven we al vijf dagen in week 13, maar van onze nieuwe bank is nog geen spoor te bekennen. Helemaal niks. Een bezorgd telefoontje naar de winkel leverde uiteindelijk op dat de bank nog niet binnen is. Wel heb je ooit!
En daar zit je dan: met je koude kont op de harde grond en je optelvaardigheden.

Geen opmerkingen: