dinsdag 28 maart 2006

Het ja-woord

Als ik na 5 uurtjes slaap het geluid van de wekker hoor, voel ik me heel even gedesoriënteerd. Wie ben ik, wat doe ik hier en waarom? Een miliseconde later ben ik geheel bij mijn positieven. Het is zover: partnerdag!
Ik zweef uit bed en als vanzelf start ik met mijn ochtendprogram. Als ik onder de douche sta, zie ik Sjoerd voorbij schuifelen. Verslapen kunnen we ons gelukkig niet meer.
Om 9.00 uur zien we er allebei uit als om door een ringetje te halen. Sjoerd gaat even rustig voor zijn boterham aan tafel zitten en ik dwing mezelf staand bij het aanrecht tot het naar binnen werken van een ieniemini sneetje roggebrood. Omdat ik al gespoten heb moet ik eten, anders gaat het straks helemaal mis. Dan gaat de bel. Ik kijk door het raam en zie de auto van mijn ouders op de stoep staan. In driedelig pak en met zijn borst vooruit betreedt mijn vader parmantig ons pad. Mijn moeder, ook al op haar paasbest, trippelt er gezellig achteraan.
Niet veel later gaat de bel opnieuw. Als Sjoerd de deur opent krijgt hij meteen een fel flitslicht in zijn ogen. De eerste foto is gemaakt! En dan is het tijd om te vertrekken. Op naar het gemeentehuis! Het zonnetje is inmiddels lekker gaan schijnen en eigenlijk kan ik geen greintje nervositeit meer bij mezelf bespeuren. Ik vind het allemaal leuk en heb er gewoon heel veel zin in.
Bij binnenkomst staat de trouwmevrouw ons al op te wachten en gezamenlijk dalen we af naar de catacomben van het gemeentehuis, alwaar de raadszaal is gelegen. Sjoerd en ik installeren ons op de rode trouwbank in het midden van de ruimte en onze ouders zetelen zich aan weerskanten van ons. Sjoerd's zus Lonneke heeft zich opgeworpen als fotografe. Na een snelle scan van de ruimte stelt ze zich strategisch schuin tegenover ons op. We kunnen beginnen! De trouwmevrouw heet ons allen van harte welkom, met een speciaal woord voor Rover. Ze zegt dat ze dit een toch wel unieke situatie vindt. Tijdens het gesprekje dat we met haar hadden toen we in ondertrouw gingen, hebben we aangegeven niet al te veel poespas te willen. In eerste instantie is ze toch naar leuke anekdotes over ons op zoek gegaan, maar uiteindelijk heeft ze besloten om gewoon onze wens te respecteren. Ze heeft het nog even over ons huis en tuin, de dingen die we er al in gedaan hebben en die nog gebeuren moeten. Ondanks dat het kort is, is het een heel persoonlijk praatje.
En dan gaat ze over tot het officiële gedeelte: het voorlezen van de akte waarbij wij het ja-woord mogen uitspreken. Vlak voor het 'moment suprème' spreekt fotografe Lonneke haperend en met een rood hoofd: "Uh pap, ik geloof dat de batterijen leeg zijn!". Giechelend geef ik haar snel onze eigen camera en kruip weer knus naast Sjoerd. Het enige dat ik me er achteraf nog van zal herinneren, is dat Sjoerd en ik allebei alleen maar ongelooflijk naar elkaar hebben staan glunderen. Wat de trouwmevrouw precies heeft gezegd en hoe? Shoot me! Het is dat ik op dat moment wist wat we daar gingen doen, anders had ze me net zo goed een nieuwe fiets aan kunnen smeren. ;-)
Na het "ja" van Sjoerd en dat van mij lijkt ook Rover zijn goedkeuring te willen geven. Hij begint uit het niks luidkeels te blaffen. Ook hij is het ermee eens!
En dan zijn we officieel geregistreerd partners. De eerste felicitaties zijn van de trouwmevrouw en daarna nemen we de handen en kussen van onze ouders en Lonneke in ontvangst. Na het nemen van nog wat foto's zit het er al weer op. Jammer hoor. Bij de uitgang wacht ons een leuke verrassing. Een oudcollega van Sjoerd staat met een grote bos bloemen klaar om ons namens de hele afdeling te feliciteren. Wat lief!

Geen opmerkingen: