woensdag 22 maart 2006

Over collega's

Dat ik geen baan heb vind ik erg jammer. Graag had ik me op macroniveau nuttig gemaakt en een forse steen bijgedragen aan onze maatschappij.
Maar dat is het niet alleen. Ook het gemis van collega's is soms behoorlijk groot. Gelukkig kan ik terugkijken op een (te) korte periode waarin ik enkele treden op het arbeidzame pad heb weten te betreden. Eigenlijk was het te zwaar, maar ik heb er intens van genoten! Ook heb ik toen aan den lijve ondervonden hoe fijn het is om prettige collega's om je heen te hebben. Samen een klus aanpakken en die gezamenlijk tot een goed einde brengen. Even afdampen met een verkwikkende mok thee. Tot huilens toe de ene lachbui na de andere hebben. Met z'n allen lunchen. Je verjaardag vieren op kantoor. Het klinkt zo simpel. Dat was het voor mij toen ook. Maar nu merk ik pas, nu ik overdag mijn eigen kantoor aan huis bestier, hoezeer ik die momenten mis.

Ik geniet dan ook altijd dubbel van de verhalen die Sjoerd oplepelt als hij thuis komt van zijn werk. Die collega zus, dat zaakje zo. Oh en huppel-de-pup trakteerde nog vlaai omdat hij jarig was.

Bij het afscheid van mijn werk in Amsterdam, schreef een van mijn collega's de volgende tekst op mijn tot-ziens-kaart:
"Lieve Irène, jouw motto was altijd 'Het leven is een feest maar je moet zelf de slingers ophangen!'. Blijf je dat in Limburg alsjeblieft ook doen?"

Toen ik vanmiddag bij de kapper vandaan kwam, liep ik op weg naar huis langs een van de bakkertjes hier in het dorp. En ineens flitste de regels van die collega door mijn hoofd. "Stik", dacht ik bij mezelf, "ik ben mijn eigen collega en ik heb zin om al mijn collega's vanmiddag op vlaai te trakteren. Zomaar!"

Het kersenvlaaitje smaakte heerlijk!

Geen opmerkingen: