donderdag 30 maart 2006

Voorbij...

Gisteren en vandaag voel ik me een beetje... Tja, hoe zal ik het omschrijven. Melancholisch, wee, iebel. Omdat het alweer om is. Weg, voorbij, over. Ons speciale dagje. Vroeger had ik dat ook al. Na leuke uitjes of bereikte hoogtepunten ben ik altijd even een beetje van de leg. Misschien kan ik gewoon niet tegen afscheid nemen, of veranderingen. Weet ik het.

En dus bekijk ik eindeloos de foto's, herlees ik telkens opnieuw de ontvangen kaarten, e-mails en smsjes, snuffel ik dromerig aan de bos bloemen op tafel en leer ik het junior informatieboekje over trouwen - dat we van vrienden cadeau kregen - uit mijn hoofd. Ermee bezig zijn is verwerken. Mijn zelf verzonnen Dr. Phil-theorie.

Vanmiddag belde vriendin E. Met haar vijf jaren huwelijkservaring is zij de trouwexpert bij uitstek binnen mijn hokgrage vrienden- en kennissenkring. Ze was erg benieuwd naar hoe onze dag was geweest en hoe we het geheel hebben beleefd. Toen ik repte over mijn melancholische bui en met weemoed in mijn stem sprak over dat ik het zo jammer vond dat het allemaal voorbij was, liet ze me zonder pardon met een zware plof van mijn roze wolk donderen. "Wacht maar tot je 10.000 euro lichter bent Irène, dan is het nog veel erger!"

Geen opmerkingen: