woensdag 24 mei 2006

Arezzo

Wederom niet zo heel lekker weer vandaag. Dus opnieuw de auto in en weer een ander stukje van Toscane ontdekken. We belanden in Arezzo.

Papa en ik lijken best veel op elkaar. We hebben redelijk wat overeenkomende karaktertrekken en liggen regelmatig in een deuk om dingen die alleen wij tweeën snappen. Molsenhumor, noemt mama dat. Maar er is nog iets opvallends waar we samen aan 'lijden'. We hebben namelijk alletwee een forse horlogetic. Bij elke juwelier met een etalage staan we ingespannen te turen of er een exemplaar van onze gading tussen ligt.

Papa heeft besloten om een mooi, symbolisch aandenken aan deze vakantie voor zichzelf te kopen. Het laat zich raden in welke vorm dat gegoten wordt.
Luigi Del Mecio blijkt alles te hebben wat ons hartje begeert. Het duurt niet lang voordat papa voor de bijl gaat voor een stoere Breil. Opvallend is dat ook Sjoerd ondertussen met bovengemiddelde belangstelling in een vitrine staat te staren. "Deze vind ik nou heel erg sjiek!", zegt hij en wijst enthousiast naar een zwart exemplaar van Armani. Ik kan niet anders dan hem gelijk geven. Maar Sjoerd kennende blijft het daarbij. Hij heeft een Swatch die het nog prima doet en er bovendien leuk uitziet. Toch ga ik peuteren. "Pas hem eens, gewoon voor de leuk." De bejaarde moeder van Luigi staat al naast ons en haalt het sleuteltje van de vitrine tevoorschijn. De zwarte Armani staat inderdaad prachtig. "Stel je voor hoe zakelijk dat uitziet als je hem bij een pak draagt!", kietel ik verder. Even lijkt Sjoerd te twijfelen maar geeft hem dan terug aan mevrouw Del Mecio. "Ik denk er nog even over na.", besluit hij.

Na een welverdiende pauze op een zonnig terrasje gaan papa en mama iets met z'n tweetjes bezichtigen en wandelen Sjoerd en ik met Rover nog even de winkelstraat in. Het idee dat ik in mijn hoofd had en waar ik het laatste uur op heb zitten broeden, lijkt te slagen. Dat horloge is een perfect cadeau voor zijn dertigste verjaardag!
En warempel. "Irène, ik denk toch dat ik dat horloge wil hebben!" Op een drafje gaan we terug naar onze orologi-man. Binnen 10 minuten staan we weer buiten. Mét een keurig ingepakt cadeautje. Want natuurlijk moet hij nog tot 23 juni wachten voordat hij hem dragen mag...

Geen opmerkingen: