donderdag 11 mei 2006

Urine in uitvoering

Rover lekt. Zijn piemeltje wel te verstaan. Vorige week donderdag was ik nog met hem bij de dierenarts voor zijn jaarlijkse check-up en inentingen. Toen was er nog niks aan de hand. Maar sinds dinsdagavond verliest hij kleine druppeltjes plas als hij ergens ligt. In de eerste plaats is dit natuurlijk vrij onsmakelijk, maar in de tweede plaats toch ook wel zorgwekkend. Dat deed hij eerder nooit. Met de vakantie in het vooruitzicht leek het me toch verstandiger om voor de zekerheid nog een keer langs de dierenarts te gaan. De assistente raadde me aan om een potje ochtendurine mee te nemen, opdat hij ook gecontroleerd kon worden op blaasontsteking en suikerziekte. Maar ja, hoe vang je de plas van je hond op? Het 'eenvoudige' antwoord luidde "met een steelpan of soeplepel"!

Om er zeker van te zijn dat Rover zijn ochtendplasje niet al deed voordat wij wakker waren, mocht hij voor een keer binnen slapen. Nog voordat de wekker om 7.00 uur zou gaan, was ik al wakker. Lichtelijk gespannen voor hetgeen komen ging. Gewapend met een oude steelpan togen Rover en ik even later de achtertuin in. Vol verwachting observeerde ik ons hondje, dat op zijn beurt mij vol verontwaardiging stond aan te gapen. Iedere keer als hij aanstalten maakte om zijn zeik te lozen, dook ik fanatiek met de steelpan op hem af. En schee hij er weer subiet mee uit! Dat werd niks. Rover weer naar binnen, ik onder de douche.

Even later volgde poging twee. Met Rover aan de riem in mijn ene hand en de inmiddels bekende steelpan in de andere, begaven we ons naar struiken en lantaarnpalen in de straat. In onze eigen tuin plast Rover altijd als een meisje, maar op straat wordt hij ineens helemaal the man en tilt dan stoer een van zijn achterpoten op. In theorie mikt dat steelpantechnisch handiger. Maar daar heb je in de praktijk nog steeds geen zak aan! 3 Miezerige druppels was het karige resultaat. En nou?

In mijn medicijnkast liggen talloze lege sputumpotjes. Ik vraag altijd een voorraadje voor thuis als ik in het ziekenhuis ben. Handig voor als ik een keer ziek ben en via de huisarts een sputumkweek in wil leveren. En voor hondenplas! Voorzichtig liet ik de 3 gele druppels in het potje sijpelen. Beter iets dan niets, nietwaar?
Mijn laatste hoop vestigde zich op de dierenartsenpraktijk. Daar zijn zoveel luchtjes om overheen te plassen. En inderdaad. Bij de eerste de beste paal hief Rover fier zijn rechter achterpoot de lucht in en waterstraalde in volle glorie zijn gehele blaasinhoud tegen het staal. Als de wiedeweerga draaide ik de deksel van het potje en plaatste dat op goed geluk ongeveer in de richting van Rover's indrukwekkende sproeiinstallatie. En dit keer had ik beet! Met een goede bodem gele vloeistof in het potje en een kletsnatte hand van de hondenpis betraden we even later de wachtruimte! Dat hadden we toch maar mooi geflikt met ons tweeën...

Geen opmerkingen: