maandag 12 juni 2006

Insomnia

Ik ben helemaal van de leg. De laatste paar dagen en nachten houd ik er een volstrekt abnormaal leefritme op na. 's Nachts kan ik niet in slaap komen en overdag kan ik amper wakker blijven. Ik lijk wel een vleermuis, of een uil. Die worden ook pas actief als het overgrote deel van de wereld onder zeil is.
Volgens mij heeft het met het weer te maken. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het heerlijk dat de zon eindelijk weer schijnt. Maar door die plotselinge, vrij enorme temperatuursstijging lijkt mijn interne computertje een beetje overhit geraakt.

Omdat ik met deze benauwende hitte overdag tot vrijwel niks kom, heb ik mezelf een mediterrane levensstijl aangewend. 's Ochtends ben ik een beetje actief, 's middags houd ik een siësta en als de zon achter de huizen wegzakt kom ik helemaal tot leven!
Gevolg is wel dat ik 's avonds met geen tien paarden in bed te trekken ben. Nadat ik de voor- en achtertuin heb gesproeid en voor de zoveelste keer alle zenders van de tv heb gehad, kruip ik meestal nog 'even' achter de computer.

Natuurlijk heb ik zo mijn vaste sites die ik dagelijks bezoek, maar ook daar ben je op een gegeven moment doorheen. En wat ga je dan doen? Mensen zoeken. Van vroeger. Op google, op schoolbank, op hyves. En als het dan écht heel laat is en je zelf ook wel weet dat het veel verstandiger is om nu naar bed te gaan... Dan ga je - heel sneu - exen zoeken. Niet dat ik zoveel vriendjes heb versleten trouwens.

Me afvragend waar ik in godsnaam aan ging beginnen en waarom ik dit ook al weer zo nodig moest doen, typte ik zijn naam in. Enge Ex. Bij de gedachte aan hem alleen al nestelt zich - tien jaar na dato nog steeds! - een zompige worm gevuld met louter nare herinneringen in mijn buik. Laat het illustratieve feit dat mijn ouders hem haatdragend 'Lullo' noem(d)en voor zich spreken. Voordat ik er erg in had, bliepte mijn pc'tje de gevraagde info al op het beeldscherm. Pats, met foto en al! Slik... Was dít, deze extravagante en bijzonder homoseksueel ogende griezel, wat van hem geworden is? Even borrelde er een zure golf van misselijkheid omhoog maar maakte meteen daarna plaats voor een intens gevoel van bevrijdende opluchting. Ik ben nog steeds zo blij als een kind met haar communiefiets dat ik van hem af ben!

Vannacht kan ik vast heerlijk slapen...

Geen opmerkingen: