donderdag 29 juni 2006

Schone zaak?

Sinds ik besloten heb dat het Oililyservies het mijne moet worden, kan ik nergens anders meer aan denken. Ik ben er bijna obsessief mee bezig. Tis gewoon zielig. Ik surf 20 keer achter elkaar naar de site van Douwe Egberts om vervolgens verlekkerd naar mijn toekomstige trutterijtjes te staren. Ik fantaseer over hoe en waar ik mijn mooie serviesje zal uitstallen en heb visioenen over theefeestjes met vriendinnen die uit kopjes nippen en zoete gebakjes van het taartplateau naar de gebaksbordjes verhuizen. Je kunt maar ergens druk mee zijn!

Om 16:30 uur hield ik het niet meer. Ik had al twee keer een oefenbestelling geplaatst. Gewoon om even te kijken 'hoe dat nou precies werkt'. Maar bij de derde keer vond ik het leuk geweest en heb ik met een trillende vinger op bestellen gedrukt. De theepot, het taartplateau, het suikerpotje, het melkkannetje en het cappuccinogerei zijn alvast veilig gesteld! Het idee alleen al dat ik misschien te laat zou kúnnen zijn met bestellen of naar de winkel gaan was misselijkmakend. In gedachte zag ik mijn droom in duigen vallen.

Nee, geduldig zijn is niet mijn sterkste eigenschap. Maar ik blijf hoop koesteren. Misschien als ik 27 ben?

1 opmerking:

Kata zei

Hahahaha je vrolijkt me helemaal op met dit verhaal. (Ik zit namelijk in een wachtweekdip) Zo lief en herkenbaar. Ik ben namelijk precies zo. Als ik iets geweldig vind, word ik obsessief. Ik kan dan ook duizend uur op internet zoeken naar het object van verlangen. Dan vind ik even tijdelijk niets anders interessant.

En geduld is al helemaal niet mijn ding. Lastig in de wachtweken. En het slechte nieuws is: bij mij is het op mijn 27e niet goedgekomen. Op mijn 32e ook niet trouwens.