zaterdag 8 juli 2006

Op fietse

Toen ik gisteren bij J. was, zijn we natuurlijk ook even de stad in gegaan. Old habits never die! En om daar te komen, heb ik iets gedaan wat ik al héél lang niet meer gedaan had. Ik heb gefietst! Op een echte fiets, met trappers en een kettingkast, versnellingen, verlichting en handremmen. Ik heb sinds jaren als fietser deelgenomen aan het verkeer.

En ondanks dat mijn zitbotjes op de terugweg in de auto alweer als vanouds brandden (van toen ik in een grijs verleden eens een paar keer heb gespinned), zat ik met een trotse grijns achter het stuur. Waar ging dit toe leiden?

Toen Sjoerd vanmorgen nog in bed lag, heb ik mijn onder het stof bedekte fiets uit het schuurtje in onze tuin gehaald. De banden waren helemaal slap, de bel was één brok roest en de snelbinders bungelden levenloos en uitgelubberd aan weerskanten van de bagagedrager. Na een flinke lading kraanwater en met behulp van een doekje zag mijn groene Gazelle er na een kwartiertje boenen er echter weer behoorlijk toonbaar uit. Met behulp van de fietspomp die op Sjoerd's (nóg aftandsere) fiets zat, heb ik er net genoeg lucht in weten te blazen om naar de fietsenmaker te rijden voor een ferme dosis professionele lucht.

En nu staan ze gebroederlijk naast elkaar in de garage. De blauwe cabrio, de groene fiets en de zwarte rolstoel. Voor elke gemoedstoestand een vervoersmiddel. If only those wheels could talk...

Geen opmerkingen: