woensdag 23 augustus 2006

Onvoorstelbaar

Bah, vanavond heb ik toch zoiets naars gehoord. Mijn moeder wees me op de overlijdensadvertentie in de krant van een oud-klasgenootje van de lagere school.

In groep 8 is ze tijdens het schoolverlaterskamp onder de bus gekomen en daarbij ernstig gewond geraakt aan haar benen. Het revalidatieproces heeft jaren geduurd.
Maar dat ze - op 28 jarige leeftijd en moeder van een 7 maanden oud zoontje - aan een hersentumor zou overlijden... Daar lopen me de rillingen van over de rug.

Veel contact met mensen van vroeger heb ik niet meer. In mijn beleving was onze klas niet heel erg hecht. Dit neemt niet weg dat ik me toch nog wel eens afvraag hoe het met bepaalde mensen gaat. Wie is wat gaan studeren of waar gaan werken, wie zijn er inmiddels getrouwd, wie hebben er al kindjes, wie is waar gaan wonen. Gewoon, wat er van de mensen geworden is.

CF speelde op de basisschool nog niet echt een grote rol in mijn leven. Ik was wel altijd de kleinste van de klas en in de bureaula van de meester of juf stond ieder schooljaar opnieuw een potje pillen voor als er iemand trakteerde. Ook had ik wat vaker een verstopte neus en hoestte ik iets meer. Maar daar bleef het toch wel bij. Pas later ben ik me gaan realiseren dat mijn leven er naar alle waarschijnlijkheid toch een stuk anders uit zou gaan zien dan dat van mijn klasgenoten. En de gedachte dat ik als een van de eersten van 'ons jaar' zou overlijden kwam ook wel eens bij me op. Maar dat zij me voor zou gaan, dat had ik nooit gedacht...

Geen opmerkingen: