woensdag 20 september 2006

Antiek

Mijn huisarts is er eentje van de oude stempel.

Zijn praktijk aan huis straalt een en al ouwbolligheid uit. In de wachtkamer tref je plastic gele kuipstoeltjes aan en op de vloer ligt van dat psychedelisch oranje linoleum. Een wand wordt gevuld met een zware vitrinekast waarin een keur aan miniatuur brandweerautootjes staat uitgestald. De beduimelde Libelles in de retro lectuurbak dateren bijna als vanzelfsprekend uit het vorige millennium. Met een beetje fantasie waan je je in het dorpsmuseum.
Hijzelf is ook nogal een antiqiteit. Zijn hele voorkomen en het taalgebruik dat zijn mond uit rolt, straalt die behoudende jaren zeventig burgerlijkheid uit. Stipt om 18.00 uur aan tafel voor gehaktballen met andijviestamppot.
Het is een hartstikke aardige man.

Dat zijn kennis over CF in diezelfde jaren zeventig is blijven steken, is dan ook niet verwonderlijk. Volgens mij heeft hij geen flauw benul van de tegenwoordig toegepaste behandelmethoden en de vooruitgang die er in de loop der jaren is geboekt.

Op het aanvraagformulier voor chronische fysiotherapie dat ik vorig jaar van hem kreeg, stond dan ook in fier gekrulde letters dat ik als behandeling tappotage kreeg voorgeschreven. Kloptherapie! Dat wordt als sinds de jaren tachtig niet meer gegeven.

Gelukkig had hij zich dit jaar beperkt tot het invullen van de indicatie en de verwachte duur van de therapie. Cystic Fibrosis en levenslang. Het blijft een gezellige man.

1 opmerking:

Anoniem zei

Dokter E. uit M? Ik geloof dat ditzelfde is die mijn J. ook heeft. En ik beweer al jáááren dat als je zo'n oubollige praktijk hebt, je kennis minstens van dat niveau zal zijn. Nu heb ik het bewijs!

Grtz Mel