donderdag 21 september 2006

Body pump

Onbevooroordeeld en met open vizier. Dat was de bedoeling. Maar toen ik buiten liep, op weg naar de auto, voelde ik ze al prikken. Tranen. Huh? Ik dacht dat je van sporten juist een stofje aan gaat maken waar je blij van wordt.

Sniffend, snotterend en luidop tegen mezelf mokkend probeerde ik door mijn tranenwaas de weg naar huis enigszins veilig te bereiken.
Al voordat ik uit de auto stapte, had Sjoerd de voordeur open gemaakt en dartelde een vrolijke Rover als een guitig springbokje op me af.
Bezorgd geworden door de mizerabele staat waarin hij mij aantrof, hielp Sjoerd me in de gang galant uit mijn spijkerjack. Wat was er in hemelsnaam gebeurd?

Ja. Als ik dat nou zelf eens wist.
Eigenlijk vond ik de body pumpervaring niet eens zo heel erg tegen vallen. Goed, het was loeizwaar en het grootste gedeelte van de tijd kon ik niet eens gewichten aan mijn pompstok hangen. Halverwege de les stond ik al te trillen als een doorgewinterde Parkinsonpatiënt. En toen ik de auto in wilde stappen, zakten mijn benen als een plumpudding onder mijn eigen lijf vandaan en stortte ik min of meer in de bestuurdersstoel. Maar de muziek was goed, de instructrice aardig en ik kon het allemaal best wel volgen. Zij het in mijn eigen tempo natuurlijk. Die fanatiekelingen met aan iedere kant minstens 5 kilo negeerde ik gewoon.

Zou het niet fantastisch zijn als dit de tranen blijken te zijn waar ik al zo lang op wacht? Het tranendal der sportopenbaring. De regenbui die mijn dorre sportakker definitief vruchtbaar heeft gemaakt. Misschien heb ik nu eindelijk iets gevonden wat ik leuk kan gaan vinden. Een sportieve activiteit die langdurig en gestructureerd in mijn leven verweven kan worden.

Ja, ik moest denk ik gewoon huilen van geluk!

Geen opmerkingen: