woensdag 27 september 2006

Rover's operatie

Het hing al een tijdje als een soort zwaard van Damocles boven ons hoofd. Of liever gezegd, zijn hoofd. We wisten dat het nodig was maar wilden het liever nog even uitstellen. Want het zou onder narcose moeten gebeuren. En dat vonden we doodeng!
Maar je zag zijn tandjes met de week geler worden en als hij gaapte produceerde hij een afstotelijke bekruft. Bovendien waren die uitgevallen exemplaren in zijn onderkaak natuurlijk niet vanzelf verdwenen. Er was geen ontkomen meer aan: Rover's gebit moest professioneel gereinigd worden. Door de dierenarts, onder narcose.

Met het lood in mijn schoenen hees ik Rover vanmorgen in de Rover. Negatieve gedachten als 'als dit maar niet zijn laatste ritje wordt' hardnekkig onderdrukkend. Bij de dierenarts was het druk, ze liepen een beetje achter op schema. De assistente vroeg of ik erbij wilde zijn als hij in slaap werd gebracht (JA!) en of ik daarop kon wachten (natuurlijk!). Om de wachttijd te overbruggen werd me wat te drinken aangeboden en even later kwam ze aangetrippeld met een dienblad vol heet water, theezakjes en koekjes. Als ik niet beter wist zou ik denken dat ik gezellig in een diervriendelijke tea room zat.
Een half uurtje later dan gepland waren we eindelijk aan de beurt. We werden het narcosekamertje ingeroepen en ik mocht Rover op de behandeltafel zetten. De dokter luisterde met de stethoscoop naar Rover's hart terwijl bij mij de sluizen open gingen. Daar stond ik, onbedaarlijk en met gênante, gierende uithalen als een hysterische narcosemoeder te janken. De dierenarts en zijn assistente spraken me bemoedigend toe. Ze zouden goed voor Rover zorgen en dit was een mooie test case voor als ik straks kinderen kreeg. "Maar dit ís mijn kind!" stootte ik grienend uit.
Toen moest ik Rover in mijn armen nemen zodat de dierenarts het narcosemiddel in zijn rechter pootje kon spuiten. "Wel weer wakker worden hè?!" fluisterde ik mijn hond smekend toe, terwijl ik hem slap voelde worden in mijn armen. "Zo, het is al gebeurd. Hij slaapt," zei de assistente en pakte hem voorzichtig van me over. Ik wist niet dat het kon, maar toen ik zijn half geopende, weggedraaide oogjes zag en dat uit de mond hangend tongetje begon ik nog harder te huilen. Mij restte niks dan met de spreekwoordelijke staart tussen de benen terug naar huis te gaan en te wachten op het verlossende telefoontje. Dat alles goed was gegaan en ik mijn harige kind weer op kon komen halen.

Zoals beloofd werd ik na een uur inderdaad gebeld. En zoals voorspeld was alles goed gegaan en kon ik hem drie uurtjes later op komen halen. Pff...
Op het afgesproken tijdstip (vooruit, ietsie eerder!) meldde ik me opnieuw bij de dierenkliniek. Echter, voordat ik herenigd werd met mijn hond mocht ik eerst het financiële gedeelte afhandelen. Ook de schoorsteen van de dierenkliniek moet immers blijven roken. Terwijl ik mijn pincode intoetste, hoorde ik uit de verte een wel heel bekend geluid. Het onmiskenbare hoge gekerm van een zielige Rover! Mijn hart maakte een sprongetje. Op weg naar de uitslaapkamer praatte de assistente me bij over de behandeling. Ze vertelde dat ze hem wat extra zuurstof hadden gegeven en zelfs een infuusje. Om nog wat meer narcose toe te dienen omdat alleen het spuitje niet voldoende hielp. En op de een of andere manier gaf me dat een vreemd soort gevoel van trots. Ha, mijn hondenzoon is niet zomaar met het eerste het beste roesje plat te spuiten!

En toen zag ik hem. Hij zat in zijn hokje wat verdwaasd rond te kijken. Nadat het deurtje open was strompelde hij als de ultieme mannelijke patiënt door de ruimte: beledigd, slachtofferig, haast terminaal. Om zijn rechter pootje prijkte een heus blauw verbandje, om het infuusgat te dichten. Hij was potdorie aan zijn tanden geholpen, maar meneer veinsde een pootblessure!

Hij heeft de rest van de dag én avond in optima forma de patiënt uitgehangen. Maar hij ruikt weer prima uit zijn giecheltje en met de aangekochte hondentandenborstel en tandpasta met kipsmaak (!) hopen we een herhaling van dit klein huiselijk drama voorlopig buiten de deur te houden.

Geen opmerkingen: