vrijdag 13 oktober 2006

Trouwen zonder vrees

Wat nou bijgeloof? Wat nou het lot tarten?
Geheel wars van alle kritieken en/ of goed bedoelde adviezen als "Zouden jullie dat nou wel doen?" en "Is dat geen rare dag?" zijn mijn tante en haar vriend vandaag met elkaar getrouwd. Zij geloven in het geluk en hun liefde en zijn daar voor gegaan. Juist vandaag!
En het was een stralende dag. Volop zonneschijn, allemaal blije gezichten, een gelukkige bedoening, one happy family.









Wat Sjoerd en ik allebei verafschuwen (laat het een hint zijn!) vindt mijn tante - en ik hoop ook mijn nieuwe oom - het summum van leuk als er iets te vieren is. Je mag wel stellen dat het de algemeen aanvaarde tendens in binnen onze familie. "Stukskes doen." Lollige sketches, puntige liedjes, mooie optredens. En dus werd er vanavond tussen het optreden van de band volop gezongen, naar hartelust toneel gespeeld en nog meer en nog harder gezongen. Bij ieder opgevoerd stukske zat het nieuwbakken bruidspaar te stralen als een stel gloeilampen.

Het klapstuk van de avond was een optreden van mijn jongste oom, de meest stille van het stel. Vlak na middernacht verstomde de muziek en werden de lichten in de feestzaal gedoofd. Uit het niets doemde hij op. In een afgrijselijk groen colbertje met op zijn kale hoofd een blonde pruik en zwarte zonnebril. Heino himself! Hierbij kwamen Sjoerd en ik zelfs niet meer bij van het lachen.

Geen opmerkingen: