maandag 2 oktober 2006

Uit balans

Ik geloof het amper zelf, maar vanmorgen stond ik nagenoeg fluitend op. Klaar voor een nieuwe les body balance.

Jammer genoeg kwam ik al gauw tot de ontdekking dat de instructrice van vorige week slechts een invalster was. Vanaf vandaag moeten we het doen met L. Ons klasje was onveranderd en hier en daar vielen al wat kleine blijkjes van herkenning middels een vriendelijk knikje. Kneuterigheid in optima forma, ook hier.

We installeerden ons op onze matjes terwijl L. vertelde dat we vandaag aan een nieuw trimester begonnen. Dat betekende andere muziek en nieuwe oefeningen. Spannend, al zouden enkele poses ook in deze nieuwe set weer opduiken.

Het toeval wil dat ik van body balance en body pump lekker ga hoesten, in tegenstelling tot al het andere wat ik ooit in dit heilige sportoord heb gedaan.
Bij de eerste oefening pruttelde ik er dan ook al lustig op los en de opmerkingen waren niet van de lucht. "Nou, dat klinkt niet goed!" "Dat duurt niet lang meer..." Ik deed alsof ik ze niet hoorde en concentreerde me volledig op de down facing dog. Je staat dan met je handen en voeten zo ver mogelijk van elkaar op de grond en je kont wijst recht omhoog. Je hoofd bungelt ondersteboven aan je romp waardoor al het bloed in een keer je kop in zakt. Niet fijn. Al na 10 minuten barstte ik van de hoofdpijn.

Na 30 minuten hield ik het niet meer en tijdens een oefeningswissel vroeg ik of die hoofdpijn normaal is. Tot mijn verbazing was ik de enige die hier last van had en met esotherische dooddoeners als "Je moet je ademhaling niet op slot zetten." en "Probeer te ontspannen." werd mijn vraag weggewimpeld. Ik hoestte en proestte ondertussen als een oude stoomlocomotief. Lekker man, alles kwam los!
Tot op een gegeven moment een van mijn klasgenoten zich omdraaide. Ze keek me aan en sprak ronduit betweterig: "Jouw hoofdpijn komt helemaal niet van die oefening. Dat komt vast door je verkoudheid!" Met afgemeten stem beet ik haar toe dat het zeker niét van mijn verkoudheid kwam. Stomme trut, dacht ik er achter aan.

Na een uur zat de les er weer op. Het aantrekken van de sokken en het opruimen van de spullen ging - oh verrassing - bij mij gepaard met opnieuw een fikse hoestbui. En weer konden mijn inmiddels ronduit irritante sportgezellen het niet laten om daar toepasselijke opmerkingen over te maken. "Nou, dát duurt echt niet lang meer, dat gaat nooit meer over!", zei nota bene de instructrice op lacherige toon. "Nee, het gaat inderdaad nooit meer over. Ik heb Cystic Fibrosis!" diende ik de opperdoos van repliek. Met een collectief "Oh, dat is niet leuk" werd de zaak afgedaan.

CF is inderdaad niet leuk. Mensen die niet nadenken voordat ze iets zeggen zijn echter vaak minstens net zo vervelend.

1 opmerking:

Anoniem zei

Wat 'n oenen!
knuf Mel