dinsdag 3 oktober 2006

Weerzien

Lief dagboek,

Ik heb je verwaarloosd. Ernstig verwaarloosd. Alweer.
Het is niet dat ik niet aan je gedacht heb hoor. In het geheel niet! Sterker nog, je was geen dag uit mijn hoofd. En je zat ook de hele tijd in mijn buik, in de hoedanigheid van een vreemde kriebel. Op de momenten dat ik niet aan je dacht hield de kriebel zich gedeisd. Maar zodra ik je weer in mijn gedachten toeliet, wervelde hij als een beginnend orkaantje door mij heen en had de storm de stilte verdreven. Enerzijds miste ik je, anderzijds was ik je even helemaal zat. Maar naarmate de dagen dagboekloos verstreken nam het gekriebel in mijn buik allengs toe. Van het missen en van de irritatie.

Echter zoals met zo veel dingen die uiteindelijk weer op hun pootjes terecht komen, is ook aan deze digitale radiostilte een einde gekomen. En ik omhels je opnieuw, met tien vingers.

Ik zal proberen je bij te praten over de afgelopen tijd. Want eigenlijk zijn er juist behoorlijk wat schrijvenswaardige dingen gebeurd. En met de herfst die op mijn hielen zit, zal ik je meer dan ooit nodig hebben. Voor de fysieke warmte heb ik mijn bruine, wollen dekentje. Maar voor het rijpen van mijn hersenspinsels ben jij de beste thermostaat!

Geen opmerkingen: