donderdag 30 november 2006

Buurtbewoners

Wij wonen in een straatje dat voor het merendeel bevolkt wordt door 65+ ers. En dan niet zomaar doorsnee bejaarden; nee het zijn allemaal oud schippers die na jaren te hebben gevaren aan de wal zijn gaan wonen. En om in zo'n log bakstenen huis met gras voor de deur toch nog een beetje het bootgevoel te bewaren, hebben ze enkele gedenktekens van het schip op en rondom het huis geplaatst. De aanblik van vlaggenmasten, ankers en scheepsnaamborden is hier dus eerder regel dan uitzondering.

Gelukkig zijn het allemaal heel aardige mensen die ook op het vaste land hun draai hebben gevonden. De een tuiniert naar hartelust, de ander wandelt 10 keer per dag het zelfde rondje met z'n hondje. Onze linker buurvrouw is een schat die heel wat te stellen heeft met haar demente man en over onze buren rechts zou je een hele soap kunnen verzinnen. En dat doen we dan ook! Maar zodra zij met haar fiets de garage uitkomt, maak ik altijd dat ik uit haar gezichtsveld ben. Ze houdt namelijk nogal van kletsen. Met name over zichzelf. Voordat je het weet, sta je een uur naar de meest oninteressante verhalen te luisteren.

Het is echter de overbuurman schuin rechts, die de kroon spant. Hij is altijd in opperbeste stemming, zwaait vol overgave en met 2 armen in de lucht als hij ons ziet en roept altijd iets in de trant van "Mooi weer hè?". Naast het feit dat hij nogal merkwaardig neuriet (heel hard en vanuit zijn keel, 't klinkt als een oude scheepsmotor) houdt hij ook nogal van 'de vrouwtjes'. Tijdens Sail 2005 schoof hij niet onder stoelen of banken dat hij verlekkerd voor de tv ging zitten. Het was hem daarbij niet om al die bootjes te doen, maar om al dat prachtige, vrouwelijk schoon dat menig schip opsierde. Leuk om te weten.

Dat hij, in de 3 jaren die ik hier nu bijna woon, mij ook geregeld aan een inspectie heeft onderworpen bleek vanmiddag.
Ik was de boodschappen uit de auto aan het laden toen hij, mét zijn hondje, weer eens kwam aangewandeld. Al voorbereid op een "Ja, het is echt mooi weer!" zette ik de boodschappenkrat op de grond en keek vriendelijk zijn kant op. Nu komt het, dacht ik bij mezelf, terwijl ik mijn mond al open deed om antwoord te geven.
"Wat ben je mooi slank geworden!", bulderde hij over straat.
Oh my god... Dat geloof je toch niet?! Zo'n oude knar, met de fucking nadruk op gewórden, terwijl ik er figuurtechnisch al zolang ik hier woon hetzelfde uitzie, wat heb ik eigenlijk aan?
Terwijl ik mijn rondtollende gedachten nog bij elkaar stond te rapen, schuifelde hij alweer monter richting zijn eigen bakstenen bunker voorzien van scheepsnaambord.
Dat zijn rijnaak Emanuelle heette zal niemand verbazen...

Geen opmerkingen: