vrijdag 3 november 2006

Symphonica in Rosso

Alles is rood. Tutti rosso. Iedereen heeft er echt zijn best op gedaan en werk van gemaakt. Dat sommige mensen daardoor iets minder flateus uit de bus komen dan ze normaal gesproken doen, is een beetje jammer. Maar ja, wie trekt er dan ook een rode katoenen tuinbroek over haar niet te negeren derrière aan? Daar krijg je van de modepolitie levenslang voor...

Ilse warmt met haar gouden keeltje het stadion lekker op waardoor Marco even later gladjes het losgeklapte publiek overneemt. Het perfecte één-tweetje in zo'n stadion. Vandaag is rood knalt de zaal in en de danseressen die meters hoog boven de grond aan rode linten hangen, oogsten bewonderende blikken.









Marco brengt veel golden oldies te berde waardoor ook ik het ene nummer na het andere ongegeneerd meeblèr. Staan en zitten worden - door de meeste mensen! - onder onafgebroken geklap afgewisseld. Kuddegedrag ten top natuurlijk, maar geen menselijke eigenschap is mij vreemd. De onvermijdelijke begrafenis-top-3 komt ook voorbij en bij Zij houd ik het niet meer droog. Ik zit gewoon te janken bij Marco Borsato! Hoe goedkoop is dat? De waargebeurde woensdagavondfilm op RTL4 is er niks bij. M. weet waar de waterlanders vandaan komen. Ook haar laat het niet onberoerd en samen snotteren we het liedje tot een einde.









Marco Borsato staat synoniem voor War Child. Al bij de ingang van het Gelredome staat een heel leger in het wit geklede War Childmensen met collectebussen te schudden. Natuurlijk doneren we. War Child doet goed werk! In afwachting van wat komen gaat staan we buiten de zaal ons avondeten weg te snacken. En weer duikt daar de collectebussenbrigade op. Ja hallo, ik blijf niet aan de gang. Tijdens zijn show last Marco een serieus moment in. Hij wil ons een filmpje laten zien over wat War Child doet. Een tikkeltje ballorig geworden door de naar mijn smaak te veel zielige nummers achter elkaar en de overkill aan War Child beginnen N. en ik wat te kletsen en lachen. M. maant ons tot stilte. "We zitten hier niet in de bieb hoor!" vergoelijkt N. ons gedrag en dan kan ook M. niet anders dan lachen. Even later stuitert Ali B. in een schreeuwerig joggingpak over het podium en trekt ons met Wat zou je doen en masse uit ons dalletje.

Gedurende de avond komen ook Julian Thomas, Yes-R en Lucie Silvas nog voorbij. En dat is wat Marco volgens ons zo sympathiek maakt. Naast zijn belangeloze inzet voor War Child geeft hij jong talent een kans, een podium. Hij weet zich te omringen met de juiste mensen.

Geen opmerkingen: