woensdag 20 december 2006

Bye Boef

We schrijven 8 december 1991. Buiten was het donker en koud, binnen licht en warm. Papa was een paar dagen weg voor zijn werk, mama en Irène hadden het rijk alleen en zaten comfortabel voor de buis. Toen ging de deurbel. Een lieve, kleine, eigenwijze, zwartharige puppy werd bij ons afgegeven. Het ogenschijnlijk onbekende weglopertje stond plotseling bij mensen uit de buurt voor de deur. Omdat het politiebureau naast ons huis toen al een poosje gesloten was, meende de dorpsbevolking dat ze gevonden voorwerpen gemakshalve bij ons thuis af konden leveren. Iets wat ik in dit geval natuurlijk helemaal niet erg vond! "Oh mama, mogen we hem houden? Mama, please? Ik zal er heel goed voor zorgen, ik beloof het!"

Papa sputterde bij thuiskomst voor de vorm nog even tegen ("Hij gaat eruit, we hebben al een hond!") en we hebben met een oproepje in het plaatselijke suffertje de eventuele eigenaren proberen op te sporen. Maar niemand reageerde. Boef kwam, zag en overwon. Hij mocht blijven.

In al die jaren is hij een echte kameraad voor me geweest. Met hem doorliep ik mijn middelbare schooltijd (oh hel...) en menig pubertijdstraantje is in zijn vacht weggepinkt. Boef kreeg gehoorzaamheidstraining (wat geen overbodige luxe was), Boef mocht mee op vakantie (waar hij noodgedwongen leerde zwemmen toen Tijger hem van het gangboord in het water duwde), Boef probeerde er nog wel eens tussenuit te peren (maar keerde toch iedere keer terug naar het nest). Boef was gewoon Boef. Door Boef raakte Sjoerd vertrouwd met het fenomeen hond en hebben wij nu Rover!

Vandaag, 15 jaar en 12 dagen later, is Boef bij de dierenarts rustig ingeslapen.
Hij was helemaal op. Hij hoorde niks meer, had geen tand meer in zijn bek staan en plaste en poepte waar hij stond. Buiten kuierde hij op zijn elf-en-dertigste door de tuin, binnen schaatste hij ongemakkelijk over het te gladde parket. Zijn eens zo stoere geblaf was verworden tot niet meer dan een hoog, schril gejammer.

Met pijn in ons hart hebben we hem in laten slapen. Maar we weten dat hij 15 prachtige jaren bij ons heeft gehad en dat dit echt beter voor hem was. Toch is het een gek idee dat hij er nu niet meer is. Hij heeft per slot van rekening meer dan de helft van mijn eigen bestaan met me meegeblaft...

1 opmerking:

Barb zei

*snik* De hond van mijn ouders is 12 december ingeslapen. Ze is 13 geworden. Maar ondanks de voornemens ("we nemen pas weer een nieuwe hond ná de wintersportvakantie") is er alweer een nieuwe pup, een Jack ("Snack") Russell. Zie mijn hyves voor foto´s!
X