zondag 10 december 2006

March of the penguins

Een van de cadeautjes bij de openhaard op pakjesavond was de DVD van March of the penguins. Die met een Oscar bekroonde documentaire over de barre tocht die de keizerpinguïns jaarlijks maken door de meest onherbergzame streek op aarde: Antarctica. Met als enige doel zich voort te planten.

Met een brok in de keel hebben we hem vanavond zitten kijken.
Als je nog een leuk kerstcadeautje voor iemand zoekt, is deze DVD zeker een aanrader.

Aan het einde van zomer verlaten de keizerpinguins de zee en beginnen aan hun tocht. Drie weken zijn ze lopend en buikschuivend onderweg. Eenmaal aangekomen begint het paringsritueel. De vogels zijn monogaam. Voor een jaar. Ze hebben elkaar namelijk hard nodig om een jong voort te brengen. Zo is de moeder na het leggen van het ei een derde van haar gewicht kwijt en moet als de donder de honderd kilometer terug naar zee om te eten, aan te sterken en voedsel voor het jong te verzamelen. De vader zorgt intussen voor het ei.

Op de broedplaats is het inmiddels winter. Alle pinguins staan bij elkaar om zo weinig mogelijk warmte te verliezen. De temperatuur kan er zo laag worden als minus 60 graden. En dan zijn er nog de gure winden die snelheden van 150 km/u kunnen halen. Maar de vader geeft geen kick. Sterker, hij blijkt voor het pasgeboren kuiken een noodrantsoen in zijn keel te hebben waar het kuiken twee dagen op kan teren. Als de moeder daarna niet terug is, dan heeft het geen kans op overleven.

Moeders lost pa af (en heeft dus weer die 100 km gelopen) die intussen al vier maanden niet heeft gegeten en op de helft van zijn natuurlijke gewicht zit. Op zijn tandvlees loopt ook hij de 100 km weer naar zee om aan te sterken. En uiteraard weer terug om de moeder opnieuw af te lossen. Dat blijven ze doen tot het kuiken sterk genoeg is om op eigen benen te staan. Een ongekende toewijding die bewondering opwekt.

Geen opmerkingen: