donderdag 21 december 2006

Nobody said it was easy

Ja, wat zal ik er over zeggen?
De dokter 'was not amused' over mijn actie. Ik kon voor de zoveelste keer wéér niet onder woorden brengen hoe ik me nou écht voel. Hij zat samen met de CF-verpleegkundige aan de ene kant van de tafel, terwijl ik in mijn eentje aan de andere kant zat. Omdat ik op het laatste moment toch niet wilde dat Sjoerd erbij bleef zitten. Waardoor ik mezelf (stommerd!) al in een 2 tegen 1-achterstandspositie manouvreerde. En op deze manier blijf ik ronddraaien in mijn hopeloze vicieuze cirkeltje.

Op de terugweg in de auto werd ik overvallen door een gevoel van heimwee naar het kinderziekenhuis. Daar werd ik gezien door de kinderarts die ten minste snapte dat ik bang was. Hij kon er verder ook niet veel aan doen (behalve proberen me op mijn gemak te stellen), maar hij erkende het in ieder geval. En daar trok mijn moeder haar mond wel open om te vertellen hoe het ging als ik dat zelf niet kon. Voor het eerst in mijn leven verlangde ernaar weer kind te zijn.

Om de dag toch leuk af te sluiten en de kerstvakantie op gepaste manier in te luiden, zijn we 's avond lekker gaan eten bij een van onze favoriete tentjes! Volgend jaar zien we wel weer verder.

Geen opmerkingen: