woensdag 24 januari 2007

Hartjeuk

Hoe dichterbij ons weekendje naar Amsterdam komt, hoe kriebeliger het in mijn buik wordt. Ik heb er enorm veel zin in! Maar naast dat ik het vooral heel erg leuk vindt, zit er toch ook een beetje spanning. Natuurlijk gaan we lekker shoppen en ons vergapen op de P.C. Hooft. Maar het wordt ook een soort 'Tour des Mémoires'. Ik wil Sjoerd al 'mijn plekjes' laten zien. Waar ik woonde, werkte, boodschappen deed en 1,5 sportpoging heb gedaan. Een stukje Irène-geschiedenis met hem delen.

De film van mijn anderhalf jaar in Amsterdam lijkt zich deze dagen met intervallen in mijn hoofd af te spelen. Ineens zie ik mezelf weer in de gezamenlijke troeperige keuken staan, mijn spulletjes afwassend. Of hoe ik met mijn zware boodschappentassen loop te zeulen, op weg van de Dirk naar huis. Het verjaardagsfeest van een van mijn huisgenoten. De kantoorborrels op vrijdagavond. Mijn kamer, het uitzicht, het Waterlooplein, de ranzige douche en wc. Heel soms meen ik zelfs nog die rottige, muffe metrolucht te ruiken.
Maar het is vooral dat ene beeld van mezelf, wat zich tussen alle leuke herinneringen door, steeds aan me op blijft dringen. Hoe ik op zaterdagavond, gehuld in mijn pyjama en met een puzzelboekje in mijn handen, moedertje ziel alleen in mijn hangstoel voor de tv zit. 20-21 Jaren jong in bruisend Amsterdam. Where it all happens.
En bij dat beeld hoort een gevoel. Een gevoel dat lijkt te zeggen 'Waarom heb je er toen niet wat meer van gemaakt? Waarom heb je niet een klein beetje beter je best gedaan?'.

De keren dat ik in het kloppend uitgaanshart van ons land op stap ben gegaan, zijn op de vingers van een hand te tellen. Natuurlijk had ik wel mijn leuke uitjes en gezellige afspraken. Maar woest stappen is er nooit echt van gekomen. Of een filmpje pikken, een concert bezoeken, de 9 straatjes afstruinen, naar een museum gaan. Ik had er gewoon de puf niet voor. Na een week lang school en later werk was ik blij als ik op vrijdagavond gestrekt kon. De weekendtripjes terug naar paps en mams liet ik steeds vaker varen. Ik was domweg te moe om mijn spullen bij elkaar te rapen, op het station te geraken en de minimaal 2 uur durende treinreis te aanvaarden. Liggen, uitrusten en slapen, dat was alles wat ik wilde. En daar bestond mijn hele zaterdag dan ook uit. Bijtanken. Gelukkig waren op zondag alle winkels open. Dat was dan ook mijn vaste winkeldag. Eerst - vaak in 2 keer - naar Dirk van den Broek en daarna, als ik nog energie had, even de Kalverstaat op.

6 Jaar na dato jeukt dat gevoel nog steeds. Op de meeest onverwachte momenten steekt het de kop op. Als ik op tv het geklingel van een trambel hoor, kan het ineens raak zijn. Ondanks dat ik prima kan beredeneren waarom dat gevoel volstrekt misplaatst is, verrast en verbaast het me toch weer iedere keer. En heel soms word ik er zelfs een beetje verdrietig van.
Maar ja, een gevoel willen beredeneren. Dat kan natuurlijk niet.
In mijn hoofd weet ik dat ik alles eruit heb gehaald wat erin zat. Mijn verstand beaamt dat ik mijn stinkende best heb gedaan. Gelukkig beseft het grootste gedeelte van mijn hart dat ook. Hopelijk is na komend weekend ook het laatste stukje overstag en laat ik dat vervelende jeukgevoel definitief achter in Mokum.

2 opmerkingen:

Fred zei

VEEEL Plezier!

Groeten Fred

Laura zei

Geniet er daar van in Mokum, lekker met z'n tweetjes!!! X Laura