dinsdag 9 januari 2007

Mijn eigen miniman

Ik zit nogal veel en vaak op internet. Omdat ik er tijd voor heb en omdat ik het een leuke tijdsbesteding vind.

Zodra ik 's morgens opsta, start ik de laptop op en ga ik online. Meestal begin ik, onder het genot van een vezelrijk ontbijtje en een mok ijskoude melk, met de online krant. Vervolgens surf ik verder naar de sites van vrouwonline en viva om daar mijn vaste columns en dagboeken te bekijken. Tegen de tijd dat ik het ontbijt achter mijn kiezen heb, ben ik toe aan de vaste CF-sites. Tijdens het sprayen ga ik ze dankbaar allemaal af.

Tot zover niks geks, lijkt me.
Maar het kan gebeuren dat je tijdens het lezen van de ene site, doorklikt naar een andere en via daar weer doorgelinkt wordt naar nog een andere. Heeft iedereen wel eens, toch? Tot je van lieverlee belandt bij de dagboeken van wildvreemde mensen waar je eigenlijk totaal geen enkele overeenkomst mee hebt. En juist die dagboeken ga je vervolgens heel aandachtig lezen. Dag na dag. Je zet ze zelfs bij je favorieten! Als je daar iets langer over nadenkt, is het op zijn zachtst gezegd een beetje vreemd.

Ik schaam me er verder niet voor hoor. Maar als Sjoerd vraagt wat ik toch de godganse tijd achter de laptop zit te doen, zeg ik het liefst iets in de trant van "Nou gewoon, compen." of "Ja, sites lezen!". Meestal laat hij me dan met rust.
Vandaag echter kwam hij zelf eens poolshoogte nemen. Omdat we geen geheimen voor elkaar hebben, liet ik de site waar ik op dat moment op zat te lezen gewoon open staan. Al zat ik met samengeknepen billen op mijn stoel. Want ik was weer eens ergens terecht gekomen... Op de site van een vrouw die voornamelijk schrijft over de belevenissen van haar 2 kinderen (die ze haar minimannen noemt). Juist, zo'n site ligt helemaal in mijn lijn, maar niet heus. En inderdaad, Sjoerd lag in een deuk.

Nog nahikkend vertrok hij even later naar de badkamer om zijn tanden te poetsen. Na een poosje ging de deur open. Tot ons beider hilariteit stond Sjoerd op zijn knieën in de deuropening, met zijn wijsvingers langs zijn oren omhoog gestoken. "Hallo, hier is je eigen miniman!" Ik bestierf het bijna.

1 opmerking:

Lotte zei

Zo herkenbaar, je verhaal. Ik lees al een tijdje stiekem met jou mee en op die manier kom ik ook weer op andere sites terecht. Niets is zo ontspannend als andermans sores te lezen... Maar het blijft inderdaad vreemd als je er over nadenkt.